خزعبلاتی به رنگ انار

آقا ما رفتیم از اینجا

2010-11-15T21:26:00.006+11:00

خب. حالا هی اعصاب و روان آدم رو انگولک کنین. هی ما اینجا عکس بذاریم هی شما یه کاری کنین که درون مرزهای میهن اسلامی‌مون این چهار تا دونه عکس یتیم شده‌ و مظلوم ما باز نشن. عیب نداره، ما وقتی بهمون فشار بیاد اول سعی می‌کنیم از سوراخ سنبه‌های موجود یه راه نفس کشیدن تنگ و تُرُش پیدا کنیم، یه مدت نجابت به خرج می‌دیم، دندون به جیگر صاب مرده‌مون میذاریم و تحمل‌تون می‌کنیم. اما وقتی دیگه تا خرخره رفتیم تو گند و گُه‌ی که واسه‌مون رقم زدین یهو می‌زنیم به اون آخرین سیم موجود،‌ همون که کل مدارات الکتریکی و الکترونیکی رو به کل می‌ترکونه. نتیجه‌ش این میشه که در یک اقدام تماماً خودجوش و اساساً انقلابی، گوشی تلفن رو برمی‌داریم و در ظرف ده دقیقه‌ی ناقابل با پرداخت مقادیر متنابهی دلار که صد البته مثه شما از خدا بی‌خبرهای شیکم گنده‌ی خرفت و مُهر پیشونی، از تو جوب هم درش نیاوردیم بلکه با عرق جبین و استفاده از کد یمین به سختی جمع‌آوری کردیم، اقدام به ثبت یک عدد Domain و خرید Host Space می‌کنیم و سپس به مانند بختکی دیوانه و شدیداً مصمم، با پوزیشن چهار دست و پا یا شایدم چارچنگولی، به مدت یک شبانه روز میوفتیم روش و اگرچه جد و آبادمون رو یاد می‌کنیم، اما در نهایت یک وب‌سایت( نه چندان کامل اما بهتر از هیچی) رو به منصه‌ی ظهور در میاریم و تولد نوزادی معصوم رو در دنیای بی‌رحم و ناامن اینترنت به تماشا می‌نشینیم:

http://www.red-nonsense.com/

امیدوارم به حق پنج تن آل عبا و چهارده معصوم و هرچی امامزاده که تو کوه و کمر و بیابون همون خاک، دفن شده؛ نسل‌تون عینهو دایناسورهای تیغ تیغی هر چه زودتر منقرض شه!

Feed: http://red-nonsense.com/?feed=rss2

موضوع انشاء: چرا در ایران مانده‌اید؟

2010-11-13T14:32:00.017+11:00

آدمها این روزها از ماندن، می‌نویسند. از نرفتن. درست همانطور که هرچه آدم می‌شناسم و می‌شناسیم، سال‌هاست بی‌وقفه  از رفتن های بی‌هدف و باهدف حرف می‌زنند و ساده‌ترش، به نماندن فکر می‌کنند. وضعیت این روزهای وبلاگستان شبیه‌سازی نه چندان منطقی‌ست از یک جنبش اجتماعی که حالا چند صباحی‌ست ضد جنبش‌ش هم  عضو گیری کرده و روشنگری می‌کند. یا سیاهِ سیاه یا سفید سفید. یا از دسته‌ی اول هستیم یا هم‌مرام و مسلک با گروه دوم. این‌چنین مطلق نگاه کردن‌های‌مان برای من یکی که دیگر تازگی ندارد، دستش رو شده‌ست و ماهیت‌ش در عالم کوچک شخصی من به روشنی هویداست.

اما نمی‌فهمم چطور می‌شود ماندن را عریان کرد و در مقابل رفتنِ برهنه نشده‌ی ناشناخته نشاند و هنرمندانه در باب چرایی و چگونگی و برتری یکی بر دیگری گفت و نوشت و محکمه‌ای را به نتیجه رساند؟ تا رفتن‌ها را خطر کردن‌ها را به جان نخریده‌ایم و از کیسه‌ی لحظات عمر باارزش هزینه‌ای بابت تجربه‌ای نپرداخته‌ایم، به استناد کدام ادله و به اعتبار کدام مشاهده و آگاهی از ماندن حرف می‌زنیم؟

اگر مانده‌ای، یعنی نشسته‌ای و نشستن انرژی نیاز ندارد. ماندن اساساً گزینه‌ی پیش‌فرض در سطوح اولیه‌ی ذهن آدم‌هاست. همه چیز اینرسی دارد، تا وقتی جان نکنده‌ای که حرکتی بکنی بی‌شک می‌مانی. در همان وضعیت اولیه که بودی، هستی و خواهی بود. درست در همان حوالی از همان سرزمینی که روزی روزگاری یکی ازاعضای آن دسته‌ی معروف  لک‌لک‌های سفید، از آسمان جدا شد و توئه کوچکِ شکننده را پیچیده در بقچه‌ی کتان سفید و تمیز جلوی در خانه‌ای زمین گذاشت و رفت. می‌مانی در همان شهر در محاصره‌ی همان مرز. وقتی ماندنی شدی یعنی داری از قوانین بدیهی طبعیت پیروی می‌کنی. می‌توانی پشت بند این ماندنت بگویی که من را در این خاک و در محدوده‌ی این مرز زمین گذاشته‌اند پس من این خاک را می‌پرستم و بیزارم از هر آنچه سرزمین غیر از اینجاست و هر آنچه آدمیزاد متعلق به خاکی جز این خاک است. اما اگر شبی، روزی، وقتی آگاهانه تصمیم گرفتی که داشته‌های روزگار بی‌ارادگی و کودکی‌ات را، خُرده ریزه‌هایی را که با زحمت زیاد درون حفره‌های همان خاک یافتی و بردوش کشیدی و مورچه‌وار زخیره کردی و از آن بالاتر مردمانی  که به جبر روزگار، خوب یا بد، خوش‌سرشت یا دیوسیرت، قدیس یا ابلیس بی آنکه نظرت را خواسته باشند جایی قبل از به دنیا آمدن منسوب به تو کردند و ارتباط جدانشدنی خونی یا غیر خونی با وجودشان برایت مقدر کردند را، محض رفتن و دیدن و بزرگ شدن و ادراک قوانین دنیای فراتر از خاک اولیه و یاد گرفتن خنده‌های متفاوت و گریه‌های از نوع دیگر، چند صباحی پشت سر بگذاری و نماندن را برای بسط روح و روانت انتخاب کنی ، آنوقت می‌توانی بشینی و سر صبر و دانایی مقایسه کنی.  از رفتن بنویسی و از ماندنت قبل از رفتن قصه‌گویی کنی، به اعتبار دیده‌ها و چشیده‌های روزگارِ رفتن و یکجا نبودنت، می‌توانی مقایسه کنی و انتخاب کنی ماندن در سرزمین ازلی را یا بودن در هر آن‌کجا که باشد به جز آن سرا، سرایت را .

رفتن‌های 30 ساله‌ی اخیر از سرزمین ما اما؛ خیلی تعبیر درستی از رفتن آدمها نیستند، به جای‌شان باید کلمه‌ی فرار را گذاشت. باید پرسید چرا فرار نمی‌کنید؟ اگر تا به حال نگریخته‌اید به کدامین دلیل‌ست؟ یا اینکه بگویید "من فرار نکرده‌ام چون..."
می‌گویم گریختن چون ما آدم‌های بازمانده از یک دگرگونی عظیم اجتماعی درتاریخ سرزمینی به اسم ایران هستیم. ما بازماندگان هشت سال آزگار تنش‌های‌ بی‌رحمانه، پناه‌گاه رفتن‌های شبانه، از دست دادن‌های ناگهانی و هم‌خوابگی دمادم با مرگ هستیم. ما مردمانی هستیم با اسطوره‌هایی نوجوان و جوان که خونشان بر خاک داغ و خشک مرزهامان از یک سو و بر آسفالت خیابان‌ها و محوطه‌ی اعدام زندان‌های سرزمین مادری‌مان از سوی دیگر، بی وقفه جاری بود. ما بازماندگان یک جنگ دو گانه‌ی زشت و جنون‌آمیز هستیم. جنگ با مهاجمان خارجی به خاک‌مان و همزمان جدال نابرابر با هموطنان سرکوب‌گرِ پول و مقام و قدرت به دستی که قرار بود برادر و خواهرمان باشند به حکم هم‌خاک بودن. ما قربانیان کشتارهای دسته جمعی و سرکوب‌های سیاه دیگرانی هستیم که از پس انقلابی و جنگی نفس‌گیر، با خستگی مزمن از جدال‌ها و مبارزات سال‌های جوانی‌شان و با نفرت باقی مانده‌شان از جوانی از دست رفته‌ و همه چیزی که ما ممکن است داشته باشیم، دست به تربیت ما موجودات کوچک زدند و هنوز هم با کمربندهای سگک‌دار چرمی بالای سرمان ایستاده‌اند تا آنچه را آنها با چنگ و دندان به دست آورده‌اند با کودکی‌ و حتماً نفهی‌مان برباد ندهیم. ما فرار می‌کنیم. می‌رویم درست نیست. آنچه مردم بی‌نوای ما کرده‌اند و می‌کنند این است که با تمام قوا از منطقه‌ی جنگی و پرآشوب و فقر و فقان و بی‌عدالتی و عصیان وسرکوب و مرگ‌های بی‌دلیلِ  سی و چند ساله‌ی زندگی‌شان دور می‌شوند، می‌گریزند. همین.

محض رضای خدا قضیه‌ی گریختن‌های مردم ما را اینقدر فلسفی‌اش نکنید و در مقابل‌شان نگویید که من می‌مانم چون به اینجا اخت دارم چون ریشه‌هایم اینجا هستند. باور کنید، همان ریشه‌ها را همان انس و الفت‌ها را همان هم‌زبانی ها و نوستالژی‌ها را ما هم داریم، همیشه داشته‌ایم. اما در مقام انسان بودن باید یک حداقل تفاوت‌هایی با درختان داشته باشیم و بتوانیم ریشه‌کن شدن را هم گاهی هر ازگاهی، برای فتح و ادراک دشت‌های وسیع خدا، تاب بیاوریم. باید بشود در خاک‌های جدید ریشه‌های جدید داد. شدنی‌ست اگر نبود، من اینجا نفس نمی‌کشیدم همین الانی که اینها را می‌نویسم.

اما من؛ امروز اینجا از رفتن و بازگشتن می‌گویم. صرفاً در نقش یک آدم، فارغ از ملیت و نژاد و جنس و تبار. فرای تعصبات خونی و قبیله‌ای و عشیره‌ای. من از زیباییِ نهفته در نماندن؛ و زجر کشیدن برای بزرگ شدن در مسیر ترسناک و پُرمعمای هجرت، حرف می‌زنم. نه از فرار و گریختن‌های بی‌هدف محض نماندن در جایی... می‌روی، رنگ‌ها می‌بینی که در رنگین‌ترین رویاهایت هم هرگز ندیده‌ای، دل‌هایی را سر راه رفتنت به چشم می‌بینی که جنس‌شان عجیب تر از هر حریری و کشمیری‌ست ، نگاه‌هایی لمس خواهند کرد نگاهت را که حجم غم و اندوه‌شان، کمر امتداد نگاهت را می‌شکند. تعاریف آدمیان قبایل رنگارنگ را از خدا و بی‌خدایی می‌شنوی، رها کردن روح را از بند تن و بدن به سبک اقوام غریب این زمین شاهد می‌شوی. بوهایی را درک می‌کنی که بی‌اغراق لغت نامه‌ی کوچک بوها در مغزت را شرم زده می‌کند از جهل درباره‌ی این همه ناشناخته‌ی دلنشین و زیبا. تا انتهای غربت که بروی دیگر هیچ چیز نیست جز خودت و خدایی که هنوز در همین نزدیکی‌ست. آرامش را می‌شود در همان تنهایی‌های سهمگین دور از وطن جست و دست آخر برایش تعریف مناسبی پیدا کرد. خوب که رفتی، دور شدی و جستجو کردی و به رسم روزگار آیین دنیای بزرگ آدمهای دیگر را یاد گرفتی،‌ آنوقت می‌توانی به بازگشت فکر کنی، به موثر بودن به بخشیدن گذشته‌های تلخی که وطن‌ت بر تو تحمیل کرد به سبز کردن گیاه کوچک زندگی در خاک تفته‌ی سرزمین کودکی‌ات... دیگر خودت بهتر از هر کسی می‌دانی که این توئی که از بازگشتن و ماندنِ بعدش حرف می‌زنی هیچ سنخیتی ندارد با آن کسی که از روز ازل، ندیده و نشناخته، سنگ ماندن و نرفتن به سینه‌ی کم جان و نحیف‌ش می‌کوبید. حالا محکم شده‌ای، آرام دارد جانت. در آن موضع اگر قرار گرفتی روزی، منطقی‌ست که متنی بنویسی بلند بالا و رسا و معنی‌دار با این سرآغاز :

رفتم، دیدم، بازگشتم و در خانه‌ی هرچند ویرانم می‌مانم چون...

آنچه مرا بُرد که بُرد

2010-11-11T12:20:00.006+11:00

صد و چهل دو. دقیقاً صدوچهل ودو صفحه دارد. دیروز ظهر، جایی بین دو صفحه‌ی شانزده و هفده ایستادم. یعنی راست‌ترش این‌ست که آنجا گیر کردم چون پای رفتن نداشتم دیگر . صفحه‌ی دست چپ. خط چهارم از بالا. رنگ زرد فسفری با دقت کشیده شده بود بر تن و بدن بی‌جان یک نیم خط ساده:
... به این نتیجه رسیدم که بازنده‌ها رها می‌شدند و فراموش. آنچه در سکوت غلیظ آن لحظات، بین آن خطوط به هم چسبیده حبسم کرد اما؛ این نیم خط حقیر و نیمه کاره نبود. آن شبرنگ فسفری‌ که با جان کندن زیاد، جمله‌ی بی‌زبان را برجسته‌اش می‌کرد هم؛ نبود. آنچه دقایقی از حواس پنجگانه‌ی مرا بی‌اجازه‌، برد به دوردست‌های مبهم، تار موی کوتاهی از جنس تو بود که وقت خواندن همین کتاب، شاید در اعماق برف‌اندودِ یک نیمه شب زمستانی، همانجا زیر نور کم‌رنگ اتاقت روی تخت‌خوابِ تنهایی، از سرت افتاده بود و بی‌آنکه بفهمی لابه لای کلمات سربی، بر تن کاغذ‌های پُر از نوشته جا مانده بود...
تار مو را در تقاطع امنِ صفحات شانزده و هفده مخفی کردم. حالا تکه‌ی بی‌ادعایی از تو، همین جا در اتاق خواب کوچک من، غرق در نور قرمز چراغ خواب، شبانه‌های مرا شاهد است و تا صبح با من نفس می‌کشد.

ما سانسورچیان بزرگ و تماشاگران بیرون گود

2010-11-10T15:47:00.010+11:00

پ.ن. ظاهراً در و پیکر Picasa رو هم تو ایران گِل گرفتن، اینه که از اون طریق هم عکسها باز نمی‌شن. آهای مردم کسی می‌دونه کدوم وب‌سایت فوتو شرینگ هنوز تو میهن اسلامی عزیزمون، مورد عنایت آقایون قرار نگرفته و درش بازه؟

دیروز 645 بازدید از پست قبل انجام شد. اما فقط در مجموع 22 نفر به سئوالات دو پست آخر جواب دادن. ماشاالله اینقدر مردمان تو در تو و پیچیده‌ای هستیم که هر چی فکر می‌کنم نمی‌دونم این وضعیت به چه دلیل می‌تونه باشه. فقط یه چند تا حدس دم دستی به مغز معیوب این روزهام رسید، اینکه بعضیامون این سئوالات رو یک فضولی بی‌مورد اونهم ناشی از شکم سیری می‌دونیم که به تو یکی هیچ ربطی نداره و ای نظرسنجی به هیچ دردی هم نمی‌خوره. اینکه اصولاً هراس داریم از اون ته‌ته‌های مخفی ذهن‌مون حتی به شکل ناشناس بنویسیم، یه جور عذاب وجدان ناشی از برهنه شدن در مقابل انظار عمومی شاید. اینکه ما همیشه فکر می‌کنیم تا دیگران هستن لزومی نداره من خودم رو قاطی کنم، فقط می‌شینم بیرون گود تماشا و سوت و دست و تفریح و چه بسا به مانند جریان میدون کاج سعادت آباد حتی با موبایلم از جریان فیلم می‌گیرم که خب خیلی باحال تره! تو رو خدا از ما این وسط اگه فیلمی گرفتین بدین خودمون هم ببینیم شاید برای انتخاب شغل دلقکی در آینده بتونه بهمون اعتماد به نفس بده.

اما اتفاق قشنگی که افتاد و من رو واقعاً امیدوار کرد این بود که اکثریت پاسخگویان خانوم‌ بودن و این دقیقاً بر خلاف اون انتظاری بود که می‌رفت. به هر حال اگر می‌خوایم وضعیت جامعه‌ی اسیر خرافات و سرکوب و سرپوش و سنت‌های قشنگ قدیم اما شاید ویرانگر در این روزگار رو بررسی‌ای بکنیم و به قسمت‌های زنگار گرفته‌ش دستمالی از جنس آگاهی‌ و سلامت روحی بکشیم، بعید می‌دونم تا خودمون یالله نگفتیم و پا نشدیم، بتونیم توقع داشته باشیم آدمهای دیگری از اون بالا بالاهای عالم غیب بیان و روزگار امروزمون رو با یه عصای سحر آمیز، تمیز و روشن و زیبا کنن. تا وقتی نمی‌خوایم تکونی بخوریم، وضعیت همین‌ست که هست و راستش فکر نکنم به این ترتیب هیچ‌جوری هم حق داشته باشیم نسبت به چیزی اعتراض کنیم.

یادمون باشه ما خیر سرمون مثلاً نمایندگان قشر فرهیخته و مدرن و تحصیلکرده‌ی اون سرزمین 70 میلیونی هستیم.

با وجود تمام مشغله‌ی درسی و کاری‌ای که دارم، بنا داشتم نتایج رو مفصلاً با یه نرم افزار آماری به تفکیک زن و مرد آنالیز کنم و بعد با یک یا دو منطقه‌ی دیگه تو دنیا مقایسه‌ای داشته باشم و... ولی خب به حول و قوه‌ی الهی و به کوری چشم دشمنان و بدخواهان ، تا این لحظه حضور پر شور و حمایت‌های بی‌نظیر تماشاگران اینقدر مایع دلگرمی این تحقیق بوده که...به هر حال آنچه در زیر می‌بینید نمودارهای برآمده از پاسخ‌ها در 24 ساعت گذشته هستند. اگر دوست داشتین این بحث رو بسط بدیم، پست قبل همچنان برای ادامه‌ی نظر خواهی بازه و من سعی می‌کنم نتایج رو مرتب به روز کنم.

این 13 سوال نحس!

2010-11-09T13:09:00.004+11:00

خب. بذارید اینطوری بگم که الان نتایج حاصل از سوالات زیر(البته بیشتر از این‌ها هستن) در کلان شهر ملبورن جلومه. جالبه خیلی جالبه! یعنی باید بگم با اونی که فکر می‌کردم فرق داره. بیایم یه بار هم که شده به این‌ علامت سوال‌ها تو سکوت تنهایی خودمون جواب بدیم. همونی که ته ته دلمون و فکرمون هست بی سانسور و بی‌ملاحظه. ما که تو مملکت‌مون دسترسی به این جور آمارها نداریم، حداقل خودمون یه حرکتی بکنیم که یه چیزایی از استرس‌ها، ترس‌ها و ناهنجاری‌های زیر پوستی جامعه‌ای که توش بزرگ شدیم برامون شفاف بشه. نتایج رو با نمودار منتشر می‌کنم و با اون چیزی که تو این شهر هزاران کیلومتر دورتر از وطن داره اتفاق میوفته مقایسه خواهم کرد براتون.

ناشناس باشید، وضعیت تاهل و جنسیت رو ذکر کنید. جواب‌های پست قبل محفوظ هستن. به سوالات جواب کوتاه بدید لطفاً ومحض رضای آمار(جون مادرتون)، صادق باشید و بی‌نقاب.

1. چند بار درهفته خود ارZایی می‌کنید؟

2. آیا تا به حال سر کار خود ارZایی کرده‌اید؟

3. آیا اصولاً خود ارzایی رو از پارتنرتون مخفی می‌کنید؟

4. در حال حاضر چند بار در هفته SکS دارید؟

5. آیا هرگز مشکلاتی چون ترس از نزدیکی، درد، عدم ایرکشن داشته‌اید؟

6. آیا تا به حال با هم جنس‌تان رابطه‌ی SکS ی داشته‌اید؟( حتی یک بار محض تجربه)

7. تا به حال برای SکS پول پرداخته‌اید؟ (خانم یا آقا هر دو)

8. طول مدت SکS تان به طور متوسط چند دقیقه است؟

9. خانمها، آیا به طور معمول تظاهر به ارZا شدن می‌کنید؟ آقایون هرگز حدس زده‌اید که پارتنرتون فقط ادای ارZا شدن را در می‌آورد؟

10. همسر(پارتنر) خودتون رو در SکS چطور ارزیابی می‌کنید؟ ( فوق‌العاده- متوسط- ضعیف)

11. آیا گاهی در طول SکS به آدم دیگری به جز پارتنر‌تون فکر می‌کنید؟

12. خانم‌ها، در چند سالگی باKرگی‌تون از بین رفت؟ اگر هنوز از بین نرفته چند سال‌تونه؟

13. هرگز به این فکر کرده‌اید که به جنس موافق تمایل بیشتری دارید؟

بینی و بین الله، شما چند بار در هفته خودتونو خوش...حال می‌کنید؟

2010-11-08T12:48:00.007+11:00

من پشت فرمون. ساعت 8:34 صبح دوشنبه، موج FM فرکانس 101.9

زنک و مردک دارن طبق معمول هر روز صبح، وِر می‌زنن. آی ور می‌زنن... آی می‌زنن. از اون ورهایی که خود وروره جادوی فقید قصه‌ها هم یحتمل اگه حضور داشته باشه بار و بندیل و گوشه‌ی دامن بلند چهل تیکه‌ش رو جمع می‌کنه و بی خدافظی از اولین سوراخ موجود میزنه به چاک. از در و دیوار و سقف و زمین و چاهک توالت و سوراخ دماغ اون آدمی که از کنار همون توالت مورد نظر رد شد حرف می‌زنن تا گاسیپ‌های هالیوودی که فلان عنتر خان با بهمان ایکبیری خانوم چه ساعتی و با چه پوزیشنی رو هم خوابیدن و ماحصلش چی بود، بعد می‌زنن به صحرای کربلا و نق و نوق‌های سیاسی که آقا چرا مثلاً نخست وزیر‌مون با باراک حسین اوباما یا حسین باراک اوباما یا هر کوفتی که هست زیاد رفیقه در حالیکه ما از این آمریکایی های بوگندوی بی‌فرهنگ لات و تن‌لش هیچ خوش‌مون نمیاد. یه سری نِک و ناله‌های اقتصادی هم دارن گاهی که آآآی چرا اون هزار دلاری که دولت به حساب همه‌ی شهروندان واریز کرد بابت حسن نیت، یک روز دیرتر از اونی که قول داده بود اومد تو حسابامون. حالا دیگه بحث در مورد آخرین نتایج مسابقات سر‌آشپزی در رده‌ی جهانی و فرا قاره‌ای و چگونگی کمک به سالمندان بالای 98 سال برای داشتن امید مضاعف به زندگی و طول عمر بیشتر هم که رو شاخشه.
بعد خب شما در نظر بگیر وقتی دامنه‌ی این زر و زورهای روزانه در چنین وسعتی در همه‌ی جهات ادامه پیدا می‌کنه این میشه که امروز شنیدم دارن خیلی قاطعانه و سرسختانه یه سرشماری می‌کنن ببینن تو ملبورن ملت به طور متوسط هفته‌ای چند بار خودشون رو خوشحال می‌کنن. بعد یارو مجریه هم انگار داره انتخابات ریاست جمهوری رو گزارش می‌کنه به شکل لحظه‌ای نتایج آپدیت شده رواعلام می‌کرد. چیزی تو مایه‌های 20 درصد هفته‌ای یه بار، 45 درصد هفته‌ای9 بار و قس علی هذا...دیدم داره می‌پرسه چند درصد آدما در طول روز سر کار کذایی این خود خوشحال سازی رو به انجام می‌رسونن. ملت هم زنگ می‌زدن می‌گفتن مثلاً ‍‍...اوه اوه آقا یهو دوزاریم افتاد که دارن در مورد خود ارضایی حرف می‌زنن!
بله خب! ناتاشا از فلان منطقه می‌گفت که منشی‌یه و گاهی سر کار خودش رو راضی می‌کنه، حالا یا زیر میز یا در محیط آروم توالت! جیمز می‌گفت تا روزی سه بار خودش خودش رو ارضا می‌کنه و اینا همش جدای از ارضا شدن تو SکS هستش... خلاصه در این فاصله‌ای که ما داشتیم رانندگی می‌کردیم تا برسیم سر کار و یه لقمه نون حلال در بیاریم واسه شب‌مون، اینا خیلی همچین رسمی آمار به دست اومده از جوابای بی‌نام و نشان ملت رو از تو سایت‌شون که خیلی هم هیت زیاد داره اعلام کردن و ظاهرا قرار بود از توش نتایج مهمی هم در باب رفتارهای جنسی آدما به دست بیارن که خوب من دیگه رسیدم سر کار!
این وسطاش با کاترینا نامی یه مصاحبه‌‌ی کوتاه داشتن و... عرض کنم که طبق توضیحات بسیار مبسوط این بانو کاشف به عمل اومد که ایشون اون پایین‌شون رو( به طرف جلو) اخیراً عمل جراحی کرده بودن که زیبا تر بشن و داشتن می‌فرمودن که از وقتی جراح محترم شکل و فرمش رو مرتب کردن و ظاهراً چیزهای اضافی رو بریدن و یه کمی هم تپل مپلش کردن چقدر از زندگی لذت می‌برن و اعتماد به نفس‌شون رفته رسیده به خود خدا و دیگه هم تو زندگی ملالی نیست حتی دوری شما . اینم فرمودن خانوم کاترینا که چیزی بین 5 تا 20 هزار دلار هزینه‌ی این جراحی زیبایی هست اما به زعم ایشون به شدت می‌ارزه و اصولاً با وجودی که زیاد در موردش حرف زده نمیشه ظاهراً عمل خیلی شایع‌ای ست این روزها به ویژه در سرزمین‌های آمریکای شمالی.
خلاصه که جاتون خالی ما امروز با ذهنی باز و روحی پر نشاط و دلی گشاده و اطلاعاتی در حد توپ، صبح دوشنبه‌ی بهاری‌مون رو شروع کردیم!

الان که اینا رو نوشتم با خودم گفتم خوب چی می‌شه ما هم اینجا یه همچین حرکتی بکنیم و بعدش نتایج رو آنالیز کرده در اختیار اهالی وبلاگستان و سپس آیندگان قرار بدیم شاید به بشریت کمکی کرده باشیم. با شما هستم عزیزان من، خانوم و آقای محترم با هر سن و ظاهر و وضعیت تاهل که هستین( بچه جان شما نخون اینو)، بیاین همین کارو تو جامعه‌ی کوچیک خودمون بکنیم. با علم به این که خودارضایی واسه مذهبیون منع شده، واسه خیلی زنها شاید هنوز یه تابوئه، تو خیلی ازدواج‌ها به دلیل عدم ارضای جنسی آخرین راه‌حله که البته مخفیانه از چشم همسر اتفاق میوفته و... اگه حالش رو دارین با اسم مستعار، ذکر جنسیت، سن‌ و وضعیت تاهل کاملا صادقانه بگین در هفته چند بار خودتون رو خوشحال می‌کنید و اینکه این کار به خاطر بی‌پارتنر بودنه؟به دلیل کرم واعتیادیه که به این کار دارین؟ واقعاً می‌تونه بلند مدت راضی نگه‌تون داره اگه تو یه ازدواج/ رابطه‌ی مشکل‌دار(از نظر جنسی) هستین؟!

پی.اس. آقایون خواب تشریف دارین یا مشغول خود ارضایی هستید که فرصت نشده نظری بدید برای این جامعه‌ی آماری محدود ما؟ نمی‌دونم چرا همیشه فکر می‌کردم/ می‌کردیم(؟) این زنها هستند که در مقام مقایسه با جنس مرد، دچار خود سانسوری‌های بی منطق و اساسی‌اند...تا اینجا که واقعیت چیزی دیگه‌ای به نظر می‌رسه. من به شما دوستان مونث افتخار می‌کنم!

تو که کیمیافروشی... نظری به قلب ما کن

2010-11-07T17:38:00.000+11:00

باران جلابخشِ پاکیزه‌‌مسلک می‌خواستیم

ابر‌های نابارورِ آفتاب‌پوش فرستادند برایمان

نسیم گرده‌افشان عشوه‌گر و عاشق پیشه طلب کرده بودیم

بادهای صدو بیست روزه‌ی سیستان نسیب‌مان شد

پرواز بلند به آسمان‌های بی‌مرز و آزاد می‌خواستیم

عاقبت؛ قفس نشین شدیم و بی‌پر و بال
*به کجا برم شکایت به که گویم این حکایت...

*حافظ

*در پی صبحی بی‌خورشیدیم... با هجوم گل ها چه کنیم ؟

2010-11-06T11:41:00.007+11:00

November 2010 - Melbourne

*سهراب

پی. اس. خانم‌ها و آقایونی که در ایران هستید، آیا این عکس رو می‌بینید ؟

یادم می‌ماند

2010-11-05T11:26:00.000+11:00

یادم باشد غرور دست و پایم را و دل و زبانم را تسخیر نکند. یادم بماند اگر چیزکی از چیزهای جهان دارم، نه از سر برازندگی و شایستگی که از خوش اقبالی‌ام است. یادم باشد نگاه‌هایم را هیچ‌وقت از بالا بر بنی بشری ندوزم که فقط یک حیوان بلند بالا ممکن است چنین کند. حواسم باشد کلمات پرقدرت زهرآلود را اگر خواستم در هوا پرتاب کنم، اول دو سه جمله‌ای بسازم ازشان و در آینه‌ای شفاف و تمام قد، خطاب به خودم بگویم. یادم باشد اگر هستم منتی نیست بر کسی، همانطور که اگر نباشم محنتی نیست بر دلی. یادم بماند...

Sky Borders By Human Beings

2010-11-04T19:04:00.003+11:00

October 2010 - Melbourne City

...

2010-11-02T14:35:00.009+11:00

یک ساعت قبل از پرواز توی فرودگاه LA ایمیلم روچک کردم. نوشته بود که به هر حال میاد دنبالم. جواب ندادم دیگه. حوصله‌‌ی تکرار مکررات نداشتم. شاید هم اصلاً بهتر بود که میومد. نمیدونم، نمی‌دونستم. تمام طول اون پرواز چهارده ساعته رو سعی کردم به قضیه فکر نکنم، سعی کردم به روی خودم نیارم. سی و چهار روز بود که نبودم. زیاد حرف زده بودیم. تصمیم گرفته شده بود خیلی وقت بود. بهش گفته بودم وقتی برمی‌گردم دیگه نباید ببینیم هم‌دیگه رو، دیگه باید رفته باشه، گفته بود که موافقه.
اومده بود. تمام راه تا خونه رو اون رانندگی کرد و من سکوت.

کلید انداختم درو باز کردم، چمدونم رو پشت سرم آورد تو. ورودی تمیز و مرتب بود، دونه برف کریستالی که جلوی در از سقف آویزون کرده بودم برق می‌زد. بوی خونه حالمو خوب می‌کرد، می‌کنه. با یه لبخند رفتم تو... یهو جا خوردم. لبخند کم‌رنگم هنوز شکل نگرفته، ماسید رو لبام. لمس شدم. همه چیز توی چند ثانیه خورد تو صورتم، تو ذوقم. خونه... خونه پُر بو د از جاهای خالی . یه تیکه اینجا، یه تیکه اونور. سنتورش نبود. بلندگوهای استریوش، کتاباش که روی بوفه‌ی چوبی مشبک ولو بودن همیشه و هی می‌گفتم جمع‌شون کن تورو خدا... زیر سیگاری‌ش، سی‌دی‌های همیشه بهم ریخته‌ش، گیتارش، کیبوردش، چمدون بزرگ گوشه‌ی اتاق، ادکلن‌های روی میزپاتختی که خودم دونه دونه براش خریده بودم تو هشت سال گذشته، جعبه‌ی سفید ساعتش روی میزتوالت، یه دوجین کفش و جعبه‌هاشون، نصف کمد لباسا، گنجه‌ی حوله‌ها، دمپایی‌های رو فرشی زمستونی‌ش، حتی جا مسواکی هم حالا دیگه فقط یه دونه مسواک باریک و نحیف تک و تنها توش داشت، مسواک من. ژل ژیلت وتیغ ریش‌تراشی کنار سینک دست‌شویی، ژل موهاش، شامپوهاش...یهو احساس کردم آخرین تصویری که از خونه داشتم نصف شده. من نصف شدم. اونم نصف شده بود. نشستم رو کاناپه‌ی جلوی پنجره قدی. رفت تو آشپزخونه و وسط اون سکوت مرگبار کمرشکن وایساد چای درست کرد. زیاد طول نکشید، ماگ سفید چای رو با یه شکلات برام آورد، نشست رو یه صندلی میز ناهار خوری، سه رخ به من:

- خوش گذشت؟

- خسته‌م

- می‌دونم...کم کم رفع زحمت می‌کنم که بتونی استراحت کنی!

برخلاف عادتم چای داغو تا نصفه سر کشیدم، دستام لرزش خفیف داشت خودم می‌دیدم. با فندک زیپویی که کادوی تولد 23 سالگی بهش داده بودم، همون که زغالی رنگ بود، همون که روش اسم خودش حک شده بود و پشتش، اون پایین پایین خیلی ظریف اسم من، یه سیگار روشن کرد:

- خرید کردم. میوه و شیر و ماست و ...یخچال و فریزر پُره. همینطور کابینت‌ها. تا یه مدت نباید لازم باشه بری خرید. برای پس فردا وقت گرفتم ماشینتو ببرم نمایندگی‌ش، تعمیر سالیانه. تموم که شد میارم می‌ذارم تو پارکینگ. تو این مدت اگه کاری داشتی بهم زنگ بزن. می‌رسونم خودمو.

پُک‌های عمیق می‌زد به سیگار. عصبی بود. گفتم:

- به بابا وکالت دادم. تو هم بفرست ایران برای وکیل‌تون. تموم شه این بساط...

پاشد وایساد، رفت طرف بالکن. آسمون قرمز شده بود. التهاب دم غروب. اون ته‌ته ها رو نگا می‌کرد :

- آره. می‌فرستم. دارم کاراشو می‌کنم باید اول بره سفارت تایید شه، برگرده، بعد می‌ره ایران. بهت خبر می‌دم.

- خوبه. ممنون.

آروم طول پنجره رو راه می‌رفت و سیگار می‌کشید. دست چپش تو جیب شلوار جین‌ش بود. هنوز داشت افق اون دور رو نگاه می‌کرد. خونه نیمه تاریک شده بود. قرص گُر گرفته‌ی خورشید آهسته و بی سرصدا جلوی چشم‌مون رفت تو آب دریا. آسمون صاف بود و شفاف. مرغای دریایی گاهی دسته‌ای رد می‌شدن از چند متری پنجره. بی اینکه بخوام، مسیر‌شون رو با چشمام دنبال می‌کردم. کشتی مسافری چند طبقه‌ی تاسمانیا هم تازه از بندر فاصله گرفته بود. همه‌ی چراغاش روشن بودن، انگار جشن بود رو عرشه. ریسه‌کشی و چراغونی داشت به نظرم اون شب، کسی چه می‌دونه اصلاً شاید یه عروسی بود، یه وصال عاشقانه با یه عالمه مهمون مست و رقصان و سرخوش که همگی با هم داشتن می‌رفتن وسط اقیانوس، کروز... حالت تهوع داشتم. دود سیگار اذیتم می‌کرد. هوا خیلی سنگین بود. انگار فهمید. با تمام قوا پُک‌ آخر رو به ته سیگاری که حالا بین انگشت شست و اشاره گرفته بود، زد.
رفت پنجره رو تا نصفه باز کرد. باقی مونده‌ی سرد شده‌ی چایی رو تا ته خوردم.

زمان سنگین می‌گذشت، فضا بُعد نداشت، امواج صوتی فریز شده بودن... چیزی نمی‌گفت، حرفی نمی‌زدم. نفس کشیدن‌های نامنظم‌مون تنها صدای گاه گاهِ تو فضا بود. داشتیم له می‌شدیم بابت همین سکوت لاجرمِ لاعلاج. صدای ترک خوردن استخون‌هامون رو هم انگار می‌شنیدم. تو این وضعیت صامت، وقتی که یهو شیهه‌ی ویراژ یه ماشین ازاون پایین میومد، حالم بهتر می‌شد.

- اگه کاری باهام نداری...دیگه برم. مامان اینا شام منتظرن.

- نه ... ندارم. کاری ندارم.

خم شد طرفم سویچ و کیف پول و موبایلشو از رو میز جلوی من برداشت، گونه‌ی راستمو بوسید، بوی سیگار و ادکلن می‌داد نفسش. بی اینکه نگام کنه، پشتشو کرد و رفت سمت در...با صدای گرفته گفت : خیلی مواظب خودت باش دخ...

بغض‌ش نذاشت تموم کنه جمله‌رو. داشتم به این فکر می‌کردم که چرا من بغض ندارم، به اینکه از سی و چهار روز پیش تا همین الان که رفت چشم تو چشم نشدیم، نذاشتیم نگاه‌مون با هم تماس پیدا کنه... داشتم به قطره‌ی اشکی که وقت خم شدنش رو شیشه‌ای میز افتاد و الان تو ته مونده‌ی نور غروب برق می‌زد نگاه می‌کردم... پس واسه همین بود آخرین لحظه هم نگام نکرد و همش رو به دریا وایساده بود... به ترکیب بوی سیگار و ادکلن فکر می‌کردم ...که یهو طنین صدای بسته شدن در پیچید تو خونه، افکارمو پاره کرد... موج اون صدا عین یه زلزله‌ی مهیب، همه‌ی دیوارا و سقف خونه رو آوار کرد رو سرم.

مثه وقتی که هواپیما اوج می‌گیره گوشام گرفتن. لبام داغ شدن.

تاریک بود. من موندم و یه خونه‌ی نیمه خالی تو یه شهر درندشت، پُر از آدمای غریبه. یه جایی از یه سرزمین بزرگ بی‌سر وته وسط آب‌های بی‌رحم و بی‌انتهای دریا. هزاران کیلومتر، هزاران اشک، هزاران لحظه، هزاران نفس فاصله از اولین آدمی که برام آشنای قدیمی باشه و بخواد سفت و بی‌منت بغلم کنه.

خودمو دیدم. رو زمین نشسته بودم. نفهمیدم کی از رو مبل اومده بودم این پایین. رنگم گچی بود انگار. مثه آخرین بازمانده‌ی یه فاجعه بودم که بهت زده وسط ویرانه‌های شهر خاکستری کنار اجساد عزیزانش نشسته و به خرابه ها خیره شده. باد میومد انگار. آره تو خونه‌م داشت باد میومد. دستامو پاهامو زانوهامو صورتمو هیچ کدومو حس نمی‌کردم. بودم، اما دست و پا بریده و فلج. هیچ صدایی نمیومد، نه...من چیزی نمی‌شنیدم. خورشید کو؟ دریا؟ دیوار سفیدی که نقاشیم روشه؟ آسمون شب چی؟ ماه؟ هیچی نبود. من چیزی نمی‌دیدم. شروع کردم به لرزیدن. ترس غریبی که تا به حال تجربه نکرده بودم پیچید تو تنم تو جونم. قلبم داشت دیوانه‌وار خودشو می‌کوبید به قفسه سینه‌م به پشتم. نفسم تو می‌رفت اما بالا نمیومد. مچاله شدم تو خودم. یه پتوی قرمز اونجا بود، کشیدم دورم. لرز داشتم و عرق سرد می‌چکید از شقیقه‌هام. چرا اینقدر وسط تابستون هوا سرد شده؟ نکنه من مُردم؟ نه نه تابستون نه، الان بهاره...بهاره؟ یادم نمیاد....لعنتی چه فصلیه؟
چشمامو باز کردم، ساعت 2:20 شب بود. پتو خیس بود از عرق سرد. هنوز می‌لرزیدم. اینبار دندونام وحشیانه می‌کوبیدن به هم انگار می‌خواستن زبونمو قطع کنن... رینگ رینگ، تلفن خونه داشت زنگ می‌زد. نمی‌فهمیدم چیه که داره صدا میده، مگه تو آوار و خرابه‌های یه خونه‌ی ویران شده تلفن وصل می‌مونه همچنان؟
شششش...یه نفر داره حرف می‌زنه . یه مرد. صداش آشناس. اوه حالا فهمیدم داره پیغام میذاره:

- امشب تمام راه رو گریه کردم دختر...امشب...

دیگه نمی‌شنیدم. دیگه نشنیدم. فردا و پس فردای اون شب رو هم پتو پیچ با تب و لرز و درد، بی اینکه چیزی بخورم و زنگ تلفنی رو جواب بدم و کسی ازم خبری داشته باشه، همونجا روی زمین نشسته بودم و فقط بالا اومدن، پایین رفتن‌های خورشید رو نگاه می‌کردم . از روز سوم اشکام یادشون اومد که ببارن، اینقدر باریدن که بینایی‌م برای چند روز کم شده بود. صبح روز چهارم، روی فرش و پتوی دورم پُر از دسته موهای بلند سفید بود...وحشت کردم... خودمو رسوندم به آینه...وای...این من بودم... مثه کسایی که شیمی درمانی کرده باشن، موهام سفید شده بودن و...

من، اینجا، تک و تنها، برای جوون مرگ شدن یک عشق، سوم و هفتم و چهلم گرفتم.

امشب درست دو سال از اون شب می‌گذره و من هنوز زنده‌م.

!Morning Life, Morning People

2010-11-01T10:18:00.003+11:00

Spring 2010 - Melbourne

باید شکست باید رفت

2010-10-31T16:02:00.003+11:00

بگو. بشین. نمیر. گریه کن. برگرد. سوال نکن. خوب باش. اطاعت کن. رنگ‌های کودکانه ممنوع. فلسفه‌بافی‌های جدید ممنوع. نقاشی با انگشت بر بخار شیشه ممنوع. قهقهه‌های بلند هم ممنوع. شبانه‌های خوش غدقن. عکاسی از دیوار آجرقرمز ممنوع. هم آوازی دم صبح غدقن. نگاه‌های طولانی ممنوع. نفس کشیدن‌ بی تو غدقن، کتاب بی‌خط ممنوع، ساز زدن بی مضراب ممنوع، جمله‌ی بی نقطه غدقن، زندگی بی قانون ممنوع...

قانون‌ها و قواعد، باکس‌های نامرئی و نادیده‌ای هستند که ذهن من را و تو را در چهارچوب تکراری و نمناک خود زندانی می‌کنند. ذهن زندانی پرواز کردن از یاد می برد، هیجان ارتفاع نمی‌شناسد، اوج گرفتن نمی داند، کرانه های مرتفع را کشف نخواهد کرد. ذهنی که محکوم به حبس ابدی باشد امیدی و اشتیاقی برای بارور شدن و زایش و خلق ندارد. گاهی باید دو قدم عقب تر رفت، نفس عمیقی کشید و با هر آنچه جرئت که در چنته هست مرزها را شکست و به لایتناهیِ آن بیرون، سرک کشید. مرز خیال و واقعیت، مرز بودن و نبودن، مرزعشق و نفرت را باید بشود جوری فتح کرد و در اختیار گرفت، می‌شود مرزبان بود و بی ‌روادید اجازه‌ی تردد بین دو سرزمین را داشت . مرزهای بی‌شماری که روابط انسانی‌مان را جهت‌دهی می‌کنند را گاهی می‌شود وسعت بخشید، کمی عقب‌تر برد و سرزمین درون را بسط داد. باید راهی باشد برای شکستن این همه قفس شیشه‌ای خفقان‌آور که از کودکی دورمان کشیده‌اند و باید جایی در این نمایشنامه فرصت پروازی باشد برای ما که چه صبور و سر به زیر و بی‌صدا، سال‌هاست تن داده‌ایم به زندانی بودن ابدی.

حقارتی که برای من بزرگ بود

2010-10-29T20:41:00.005+11:00

وای وای... یکی از بزرگترین آرزوهای کوچکم همین نیم ساعت پیش برآورده شد. در این لحظه اگر متوفی بشم، لبخند پت و پهن احمقانه‌ای بر لب خواهم داشت و به حالت راضیهٌ‌ مرضیه با چهره‌ای منور و روحانی از این زندگی مملو از آرزوهای حقیر اما مهم خداحافظی خواهم کرد. طبق معمول خیلی وقت بود هوس داشتم. ویار. خواهش، هرچی می‌خواید اسمش رو بذارید. مثل زنهای گرد و قلنبه‌ی پا به ماه، در این دو سه ماه گذشته خوابش رو می‌دیدم ولی دستم نمی‌رسید. هی به دل صاب مرده‌ی وامونده‌ی همیشه ویار زده می‌گفتم باشه بعد، باشه شش ماه دیگه وقتی رفتی ایران. اما هی بهونه گرفت، هی پا کوبید به زمین، هی لب ورچید، دلم رو می‌گم. این شد که دیروز سوار اسب سیاه چهار سیلندرم شدم و گاز دادم، اونم خودش دنده عوض کرد یک، دو، سه، چهار، پنج...با 140 کیلومتر در ساعت تازوندمش تا به اولین مغازه‌ی خواربار فروشی ایرانی که خیر سرش یک ساعت اونورتره رسیدم. سبزی پلوی خشک خریدم، تن ماهی شیلانه، برنج ایرانی دودی و دست آخر هم سیاه‌ترین سیرترشی موجود در مغازه رو برداشتم با خودم آوردم خونه.

امشب همین چند ده دقیقه و اندی پیش، سبزی پلویی خوردم آنچنانی. با ته دیگ مبسوط و تن ماهی‌ای که بوی ایران می‌داد و یه بوته سیرترشی که اگر چه به مشابه هفت ساله‌ی خونه‌ی پدری نمی‌رسید اما محض رفع یک ویار دیوانه کننده کافی بود. حتی در یک اقدام کثافت کارانه و غیرمدرن و آنتی چسان فسانیزم مرسوم، با قاشق و چنگال وداع کوتاهی کردم و به سبک افغانی‌های اینجا با دست و همچین روم به دیوار، پنج انگشتی اونم با ناخن‌های لاک‌قرمزی رفتم تو سبزی‌پلو ماهی چرب و چیلی و سیر ترشی نازنینی که آخرین بار نوروز 5 سال پیش خورده بودم. ای وای که چه کرد با من عطرو بوی این ترکیب که هوسش رو کرده بودم... اصلاً مهم نیست که ماهی به خودی خود چه مزه‌ای میده، پلو و سبزی‌هاش وقتی دم می‌کشن چه عطری راه می‌ندازن تو خونه، یا سیر ترشی که در زندگی‌م به تعداد دفعاتی کمتر از انگشتای یه دست فقط چشیده بودم چه طعمی داره... مهم دور هم آوردن این عناصر آشنای وصله پینه خورده به بوی شب سال تحویل و هوای بهاری و مامان و بابا و گل سنبل و سبزه‌ی تازه جوونه زده‌ی سر میز بود که یه بار دیگه بعد از سالها امشب روی یه میزچهار نفره‌ی چوبی، تو یه بشقاب سفید گل سرخی اونم وسط شهری که 12,596 کیلومتر دورتر از سرزمین مادریه دوباره شکل گرفته بود. اِلمان های دم دستی‌ای و کم اهمیتی که خاطرات دور دست رو جلای بی‌نظیری دادن و یه بخش کوچیک از نوستالژی‌های کودکی رو نورانی و زنده کردن. به همین سادگی. به همین پیش پا افتادگی. گاهی میشه در عمق کمِ آرزوهای حقیر، لذت‌های خالص و دست نخورده‌ای رو پیدا کرد و به روزمرگی‌های رنگ و رو رفته‌ی زندگی رنگ خوشحالی و دلخوشی زد.

Passion For Coffee

2010-10-28T18:49:00.002+11:00

Everything Is About Coffee In This Shop - Spring 2010 Lygon St. Melbourne

2010-10-27T21:32:00.005+11:00

هفته‌ای یک‌بار نامه می‌نویسم و با دقت در پاکت می‌گذارم. با زبانم چسب در پاکت را خوب خیس می‌کنم و سفت می‌بندم تا مبادا خدای نکرده در راه باز شود و نگاه چشم نامحرمی به دست‌نوشته‌هایم بیوفتد

یک ردیف تمبر می‌چسبانم، تمبرهای قدیمی مرغوب با طرح هفت‌سین شاهانه و حافظیه و سفال سیلک

اما...هر بار به آدرس نوشتن که می‌رسم...می‌مانم؛

نه آدرسی از تو می‌دانم نه نشانی‌ای از خودم بلدم

آخر از آن روز که رفتی

من برای همیشه گُم شدم

سال‌هاست که برایت می‌نویسم و در پاکت بی‌نام و نشان می‌گذارم. کاش این پست‌چی‌ها بلد بودند، بی فرستنده و بی ‌گیرنده نامه‌هارا

فقط

برسانند...

ذات تو کجا و آدميت... آدم نشوی به آدمیت*

2010-10-26T21:55:00.002+11:00

آدم بودن عجیب سخت است. یعنی این روزها به گمانم سخت‌تر هم شده است، طاقت فرسایی خاصی دارد. درد و زخم و خستگی مفرط می‌آورد لامصب. هی تلاش مذبوحانه می‌کنی که آدم شوی، از آن بدتر آدم بمانی، چند روز خوبی و صبور و صادق و مقبول و رام و بخشنده‌ و دل‌آرام و بزرگوار. اما به هفته نکشیده، با تلنگر خفیفی از سرانگشتان آشنایی، با جرقه‌ی نامهربانی‌ از چشمان رهگذری، با حدس یک بی‌معرفتی‌ از محتوای کلام دوستی، با لمس سرما از فشردن دستی، با دغدغه‌ی بی‌پاسخ ماندن لبخند بی‌دلیلی، با هجوم اندوهی که بی‌خبر ممکن است سر برسد از پس کوه... می‌شکنی، می‌ریزی از مقام آدمیت پایین می‌آیی. می‌شوی همان گرگ درنده‌خو و عاصی، همان شتر کینه‌جو که منتظر انتقام است، همان روباهک مکار قصه‌ها، همان قاطر چموش و یک‌دنده که به هیچ صراطی مستقیم نیست. انگار می‌شوی یک مار سمی بی‌رحم یک عقرب بی‌مروت، یک گاو نفهم که نشخوار می‌کند حرف‌های بی‌معنی را حتی به قیمت شکستن یکی دو دل بی‌گناه...اصلاً می‌شوی همان کفتار لاش‌خوری که گرسنه باشد از باقی‌مانده‌های مردار رفقا سر صبر تغذیه می‌کند و کک‌ش هم نمی‌گزد. از آدمیت که عدول کنی، هار می‌شوی. شاخ می‌زنی آنهم وسط قلب آدم‌ها. می‌توانی گاز بگیری بی‌دلیل، نیش بزنی بی‌منطق، به قربانگاه ببری بی محکمه، بی جرم، بی جنایت.

آدم بودن سخت شده است، می‌دانم و من چقدر دلم لک زده برای دستان مادرم و بوی عطر همیشگی‌اش و اینکه گرم و عمیق و بی‌بازگشت بغلش کنم. وه که چه آدم بودن و ماندن سخت شده است این روزها...

*وحشی بافقی

خداحافظ رفیق

2010-10-25T16:35:00.008+11:00

نمی‌دونم چی شد که من دختر به دنیا اومدم. والله راستش تا جایی که یادم میاد از من نپرسیدن می‌خوام چی باشم (شما رو نمی‌دونم) و همین‌جوری هردمبیل به حالت " همینی که هست " ساختن‌مون و دلیورمون کردن و کود ریختن پامون تا رشد کنیم و اینجوریا شد که همین تحفه‌ی نطنز فعلی از آب در اومدیم. حالا خوبیش اینه که از بودنم و این شترگاوپلنگ پیچیده اما الکی خوشی که الان هستم کاملاً راضی‌ام. یعنی اینکه ماهی یه بار با خودم غرغر کنم که کاش من یه پسر بودم یا مثلاً ای کاش جای عضویت در رسته‌ی جانورهای دوپا، یه سگ پودل خردلی رنگ گوگول مگول بودم، یا اصلاً چی می‌شد من جای یه دخترک مو فرفری شیطون یه مورچه‌ی ملکه‌ی مادر نازنازی شبیه مامان هاچ با اون حلقه‌ی پَر سفید پوش‌پوشی خوشگلی که دور مچ دستای کشیده و باریکش داشت بودم، اصلاً و ابداً در روزمره‌های من راه نداره.

از همون اول خلقت‌م بیشتر از اینکه دورو برم عروسک و آب‌نبات و قابلمه قوری سماور فنجون واسه مامان بازی و مدل به مدل دختر بچه واسه کفش تق تقی پوشیدن و بعدش گیس و گیس کشی کردن وجود داشته باشه، تا دلتون بخواد پسر بچه‌های ریز و درشت وجود داشت. باهاشون کل‌کل داشتم، رفاقت می‌کردم، ازشون مرام یاد می‌گرفتم، تو فوتبال به جای توپ جمع کن بودن در پست دفاع یا دروازه‌بانی خدمت مقدس می‌کردم و این یعنی که خیلی بهم اعتماد داشتن، با داداشم ماشین بازی‌های بی‌سرانجام بسیار انجام می‌دادم از اونا که جفت‌مون رو زمین دراز می‌کشیدیم و در امتداد گل‌های قالی ویژ ویژ کنان ماشین می‌روندیم، بعضی جاها تصادف می‌کردیم دعوامون می‌شد، بعد مثلاً پلیس و آمبولانس با مدیریت داداش عزیز وارد صحنه می‌شد و اوضاع رو آروم می‌کرد، بقیه مسیر رو هم به شکل کاملاً ابتکاری بر گستره‌ی دیوارای سفید خونه و بلندای پایه‌ی میز و صندلی قام قام می‌کردیم و می‌رفتیم و می‌رفتیم، عجیب اینکه هیچ‌وقت هم به جایی نمی‌رسیدیم...هیچ‌وقت.

همین‌جوری که مشغول بازی و مشق نوشتن و پفک نمکی خوردن‌های روزمره بودم یهو بزرگ شدم، نمی‌دونم از چه تاریخی اما یه جایی به خودم اومدم دیدم انگار دیگه بچه نیستم، بازیم نمیومد، با بچه‌های کوچیک تر کانکت نمی‌شدم، ماکارونی‌های مامان مثه قدیما از خود بی‌خودم نمی‌کرد، بستنی خوب بود اما دیگه رویای زندگیم نبود، فیلم دیدن بیشتر از کارتون‌های بی سروته به دلم می‌چسبید. خوب که از تو تعجب این قضیه در اومدم سرم رو بالا کردم و دیدم ای بابا، اون همه دوست و هم بازی که اکثراً هم پسر بودن هم دیگه بچه نیستن...همه بزرگ شده بودن. قد کشیده بودن، ته ریش داشتن، ساعد دست‌شون مردونه شده بود، گرچه همه یه چند سالی از من بزرگتر بودن اما انگار با هم دیگه قرار گذاشته بودیم که تک‌روی نکنیم و از یه جا هم زمان باهم دیگه بیایم بیرون از دنیای بچگی... هنوز رفیق بودیم هنوز مرام و معرفت‌بازی داشتیم، هنوز شیطنت می‌کردیم اما دیگه ماشین بازی واسه‌مون جذاب نبود به جاش سریع جفت می‌شدیم و حکم چهارنفره شرطی می‌زدیم. شطرنج بازی می‌کردیم، فیلم می‌دیدیم، شمال می‌رفتیم، تخته نرد و دومینو بازی می‌کردیم، آهنگ Spanish Train کریس دی برگ گوش می‌دادیم، آبجو اومده بود سر میز به جای کوکا و کانادا. همون‌جاها بود که یواش یواش احساس می‌کردم اون علی کوچولویی که پسر دوست بابا بود و هم بازی فوتبال‌مون گاهی بهم خیره می‌شه، گاهی نگاهشو می‌دزده، گاهی دستش رو می‌ندازه پشتم و مهربون اما خجالتی نوازشم می‌کنه، بی اینکه بهش بگم خودش واسم آهنگای جدید Alphaville , Roxette و Ace of Base و Shania Twain میاره، هرجا هستیم از دور مواظبمه، اگه دور آتیش نشستیم حواسش هست که من یه وقت سردم نشه، اگه تو رستوران بودیم قبل از اینکه خودش شروع کنه لیوان منو پر می‌کرد از آب یا نوشابه، دستمال کاغذی می‌داد طرفم. تو جمعا با صدایی که حالا دیگه مردونه و گرم و تاثیر گذار شده بود، با یه آهنگایی که لعنتی نمی‌دونم از کجا می‌دونست منم دوست دارم زمزمه می‌کرد کنار گوشم یا اگه روبروم بود به سیگار پُک می‌زد و خیره می‌شد و بلند می‌خوند. بزرگ شدیم خیلی زودتر از اینکه فکرشو بکنیم. یه کم با تاخیر فهمیدم که امیر کوچک دوران بچگی هم یه جور دیگه‌س نسبت بهم، بعدا فهمیدم که اونا تو سکوت با هم کل‌کل داشتن و در عوض منِ شاد بی‌خیال و همیشه فارغ فقط لبخند می‌زدم به هر دوتاشون. گذشت و گذشت و گذشت. من این سر دنیا و پسرک کوچک قصه‌های کودکی من اون سر دنیا. من ازدواج کرده بودم و اون...سال‌ها بعد تو یه چت دوستانه بهم گفت که چقدر ازدواج من نابودش کرده. خیلی حرف زد. خیلی درد دل داشت. آره من ازدواج کردم اون نه، من بی خدافظی اومدم و اون موند، من دیگه حالشو نپرسیدم و اون پرسید...حالا همین امروز، این سر دنیا بی اینکه دستم بهش برسه، شنیدم که تو یه تصادف از بین رفته. تموم شده. دیگه اینجا نیست. انگار حالا دیگه باید قبول کنم که اونم رفت و نموند. ای بی انصاف، بی‌خدافظی چرا؟ می‌خواستی تلافی کنی؟

خوب بخوابی علی کوچک روزگار خوش‌آهنگ و رنگین من...

Morning In The City

2010-10-24T21:16:00.003+11:00

Morning Sun - October 2010 Melbourne

2010-10-23T20:26:00.004+11:00

سلام

منو که یادتون هست؟ همون دخترک کتونی‌سفید مو مشکی‌ای که زنبیل حصیری توردوزی شده داشت با گوشواره‌های فیروزه‌ای و گل‌سری از جنس یاس امین‌الدوله. همون دختری که دنیا واسش حکم یه مهمونی‌یه خودمونی رو داره پیش چند تا دوست صمیمی و بامرام، درست روی مبل‌های گلدار مخملی، پُر از کوسن های بزرگ نرم همون‌جا در حضور فرش عشایری گل برجسته، انار دون شده تو کاسه‌ی لاجوردی، شمع وانیل و کارامل، چای سبز تازه دم شده، چند پیاله دل خوش به رنگ ارغوان و البته یکی دو پُک از سیگار مهربونی...
یکی از همین شبا بی‌اینکه بدونم چرا و چطور، بی‌مقصد و بی‌همراه و بی‌نشونی راهی شدم. باد ملایم و معطر جنوبی، مثه یه شال حریر دور گردنم و لابه‌لای موهام پیچیده بود و قرص ماه هم از اون بالا نگاهم می‌کرد وقتی داشتم آروم آروم دور می‌شدم. رفتم. خیلی راه رفتم. رسیدم. نموندم اما. در عوض صبح زود، پشت به جنگل، رو به خورشید تازه سر زده از افق راه افتادم و همین نیم ساعت پیش سر از خونه‌ی رو به دریای خودم درآوردم. رفتن و رسیدن و نموندن و بازگشتن رو تجربه کردم... من اینجا هستم مقابل شما. به چشم‌های دلتنگ من نگاه کنید...سلام.

قدر مجموعه‌ی گل... مرغ سحر داند و بس؛که نه هر کو ورقی خواند معانی دانست

2010-10-19T18:06:00.005+11:00

October 2010 Melbourne

Those Eyes

2010-10-18T12:14:00.000+11:00

چشمهای بزرگ و براق و خوش‌ترکیبی دارد. مردمک چشمش را وقت تنظیم شدن‌های ماهرانه برای گرفتن نور بیشتر در شب یا راه ندادن شعاع آفتاب سوزنده در روشنای روز می‌توان مدت‌ها در سکوت تماشا کرد و شاد شد. عنبیه‌ی یشمی/عسلی رنگ درشتی دارد که انگار همین الان یک جلای اساسی داده باشندش، درخشان است و سرحال و بی‌لک. پلک‌هایش بهترین نوع آفرینش را دارند به نظرم، عجیب بی‌عیب هستند و هنرمندانه نقش بسته‌اند بر آن صورت مردانه‌ی سبزه‌گون. مژه‌های یکدست و پررنگش هم مزید بر زیبایی آن دو چشم شده‌اند اما چشمهایش به درد نمی خورند. هیچ ندارند برای گفتن برای خندیدن برای راز و نیاز کردن برای زل زدن و غرق شدن. قصه‌گویی و غزل‌سرایی بلد نیستند این چشمهای خوش‌تراش. کم عمق‌اند مثل یک حوضچه‌ی حقیر. من دریا می‌خواهم، اقیانوس آرام دوست دارم که تن به آب دادنم به گم و گور شدن ابدی در اعماق بیانجامد به بازنگشتن، به غرق شدن. چشم‌های محبوب من باید جوری باشند که بشود به‌شان قسم خورد، باید آیه و سوره باشند برای روزمره‌های زندگی. باید هراز گاهی راه را نشانت دهند با یک نیم نگاه با یک اشاره. چشم‌ها باید لوندی بدانند، دقایق کودکانه داشته باشند، مردانه تحکم کنند گاهی، برنجند، التماس کنند، قهقهه‌های بلند اما بی‌صدا سر دهند به افتخارت، داستان زندگی‌ات را گاهی برایت روایت کنند، چشمها باید... نه! چشم‌هایش به درد نمی‌خورند. دکوری هستند فقط، زندگی از دریچه‌ی خوش آب و رنگشان رفت آمد نمی‌کند، جریانی وجود ندارد انگار. نخواستم‌شان. نمی‌خواهم‌شان.

2010-10-17T12:36:00.000+11:00

عجب بازی‌هایی دارد این زندگی. به ما هیچ یاد نداده بودند که چطور بازی کنیم این بازی‌ها را. ما فقط گرگم به هوا بلد بودیم و قایم موشک، از شما چه پنهان کمی هم خاله بازی ... اگر از اول گفته بودند شاید قوائد بازی‌های روزگار بازیگر را تمرین می‌کردیم و خوب بلد می‌شدیم، تا امروز با هر برگ برنده‌ و بازنده اینقدر غافل‌گیر نشویم و سردرگمی را دیوانه‌وار رج نزنیم .

از شهر پر تردد...یک روز معمولی

2010-10-17T11:33:00.003+11:00

On The Tram - Oct 2010 Melbourne

قرمز جیگری

2010-10-15T11:43:00.004+11:00

من یه سوال دارم. با شما هستم که الان سرکاری. داداش ما خودمون اینکاره‌ایم، معلومه که تا دیدی کسی سرخرش تو مانیتورت نیست، دزدکی و یواشکی داری وبلاگ چرخی و فیس‌بوک بازی می‌کنی. شما خانوم زیبای ماتیک گلی، آقای محترم مو فرفری، برادر دینی من، مرد مومن، شمایی که فرنگ رفته‌ای و از همه چیز بلدی حرف بزنی خیلی هم خوب تز میدی، جناب دکترمتخصص رکتوم که کراوات از گردنت جدا نمیشه، خواهر هم‌وطن آزادیخواه، آهااااای پسرکی که تازه کُرک و پشم دار شدی و صدات با خروس مو نمیزنه، جناب مهندسی که تو ناف خارج دنبال یه لقمه نون حلال دست تو جیب بغل دستی‌ت می‌کنی و حتی یه بار هم محض رضای خدا صدات نمی‌کنن آقای اینجینیر، شمایی که الان ساعت ده شب‌ته و دراز به دراز ولو شدی رو اون کاناپه‌ی بی‌گناه لپ‌تاپ رو هم عین نوزاد نداشته‌ات بر فراز شکم مبارک نشوندی و یه روند تو کوچه پس کوچه‌های مجاز و ممنوعه‌ی اینترنت دور خودت می‌چرخی...چرا آخه؟ نه واقعاً چرا؟ با شما هم هستم دستت رو از توی اون دماغ اگه بیاری بیرون و دقت کنی شاید بهتر بتونی به این سوال کاملاً ریشه‌ای و مهم من جواب بدی. شماها واسه چی وقتی می‌خواین یه بدبختی رو به باد فحش و فضاحت بگیرین، صاف میرین سراغ عمه‌ش؟ نه آخه چرا نمی‌گین خاله ج**ده، عمو فلان، دایی بهمان؟ چرا همه‌ش عمه عمه عمه؟ من الان در مقام عمه احساس خطر می‌کنم به والله، به همین سوی چراغ به این قبله‌ی حاجات. این درسته؟ این عدله این انصافه؟

آقا از روزی که ما عمه شدیم دوست و رفیق بی‌کلک و فک و فامیل و همسایه و آشنای با ربط و بی ربط از طریق کبوتر نامه‌بر و تلگراف و ایمیل و پیام کوتاه و بلند ما رو به باد متلک‌‌های بی‌ناموسی گرفتن که جوووووون! حالا دیگه فحش خورت ملس شده عمه خانوم. راستش خودم هم که خوب فکر می‌کنم به نظرم ترکیب دو کلمه‌ی "عمه" و "خانوم" عجب چیز ناجوریه، دهن آدم تلخ میشه بعد از تلفظش، درست عین فحش خار مادر می‌مونه به خدا...یعنی از کی و کجای تاریخ بود که عمه‌ها نماد خباثت و جنایت و پست فطرتی و نتیجتاً در حد مرگ منفور اذهان عمومی شدن؟ این چه فرهنگیه آخه لامصبا! من الان یه قربانی این نگرش هستم که دارم با قلبی مالامال از اندوه شما حرف می‌زنم.

فکر کنم باید به نمایندگی از عمه‌گان مظلوم و گوگولی‌ای مثل خودم یه کمپین برای" بازگرداندن اعتبار انسانی، دستیابی به حداقل قرب و منزلت خانوادگی- اجتماعی و احیای محبوبیت برباد رفته‌" ی خودمون راه بندازم. یه جنبش مدنی با نماد قرمز جیگری!

من در این وسعت سبز پی راهی می‌گشتم

2010-10-13T12:09:00.002+11:00

Wet Views - October 2010 Melbourne

2010-10-12T09:45:00.000+11:00

فاصله‌ای هست بین من

و من

تو را می‌خواهد این فاصله

تا من را تمام و کمال به خودم بازگرداند

کاش بفهمی...

نیک‌ناز

مسافری که از راه رسید

2010-10-11T12:39:00.008+11:00

تا چشم کار می‌کنه شعاع‌های طلاکاری شده‌ی آفتاب یه‌وری پخش شدن رو زمین، لوس و لوند لم دادن به دیوارا یه سرشون هم از همون دیوار رفته بالا و از لابه لای چین‌های پرده‌ی گلدار خونه‌ها خودشو کشیده تو و رو سر و صورت مردم سر میز صبحونه وقت خوردن کره و مربا، سبک و راحت و نورانی نشسته. آسمون بالای سرمون هم امروز صبح آبی مخملی پررنگ و یکدسته، عین یه دفتر نو بی خط خطی، بی دست خوردگی، بی لکه‌ای ابر.

ساعت 8 صبح به وقت ملبورن، 2 بعداز ظهر به وقت کالیفرنیا، من همین چند دقیقه پیش عمه شدم. سوفی.

مامان زنگ زد، صدای نوزاد تازه از راه رسیده سوارامواج موبایل می‌رسید بهم، به زبون خودش حرف می‌زد، قصه می‌گفت. انگار می‌گفت خسته‌س از این همه راه دوری که پیاده اومده، از چمدونی که تنهایی با خودش آورده تا اینجا، از صفی که یه لنگه پا وایساده توش تا نوبت جنینی شدنش بشه، از نه ماه انتظاری که بی‌صبرانه کشیده تا برسه به ما...اما ته ته خستگیاش خوشحالی بود، مثه هر مسافری که یه راه دور و درازو میره تا برسه به دوست داشتنی‌هاش به نداشته‌هاش به آرزوهاش به زندگی آفتابی و دنیای جدیدش، مثل من مثل تو... صداشو که با گوشای خودم شنیدم یه بغض قشنگ و مهربون پیچید توی سرو صورت و گردن و گلوم، چشمام تار شد اصلاً نفهمیدم کی صورتم خیس شد و اون چند قطره اشک داغ خوشحال و مست کی غلتیدن پایین. الان دارم قدم‌هام رو روی نوک پاهام بر می‌دارم، عین بالرین های حرفه‌ای، کاملاٌ بی‌اراده بی‌تمرین قبلی بی ادا و اطوار. حس عجیب و خوش‌ رنگیه... مهمون کردم. خودم رو به یه کافه لاته با دابل شات اسپرسو و مافین بادام سوخته‌ی خونگی. اینجا تو یه کافه‌ی خوشگل سر صبحی قبل از کار نشستم، میزو صندلی و پاهای بی‌قرارم روی چمن هستن، رطوبت و بوی چمن سرمست‌ترم می‌کنه لامصب. دارم ذره ذره با قهوه‌ام که یه قلب خامه‌ای روش نقش بسته لاس می‌زنم، آدما رو، جوونه‌ی درختا رو، پرنده‌های سرخوش و آوازه خون رو تماشا می‌کنم، یه لبخند بی‌اختیار پت و پهن هم همراهمه ...دارم به این فکر می‌کنم که همین امروز، درست همین چند لحظه پیش که آفتاب طبق عادت هرروزه خودشو ول داده بود رو سر و کله‌ی مردم این شهر و داشت به رسم تکرار زور می‌زد به مردم بگه یه روز جدید رو زندگی کنن، نفس بکشن و بلند بخندن، اونور دنیا یه زندگی جدید متولد شد. یه نگاه جدید به همه‌ی نگاه‌های دنیا اضافه شد.. یه قصه‌ی نو. یه حس تازه. یه آدم از راه رسید. یه دخترک کوچولوی لپ گلی مژه بلند. دنیای سوفی کوچک تازه از سفر اومده‌ی ما اولین آفتاب از اولین روز زندگیش رو داره تجربه می‌کنه، اولین غروب رو امشب می‌بینه، اولین آسمون شب رو اولین ستاره‌ی سهیل رو. اولین رنگ سرخ رو اولین بوسه رو اولین لبخند رو...اولین عشق رو کی قراره تجربه کنی عزیزک کوچک من؟

وه که چه خوش رنگ و لعاب کردی امروزم رو دخترک. یادم باشه بزرگ که شدی برات تعریف کنم طعم و بو وحال این لحظه‌هام رو...

نان از سفره، کلمه از کتاب، شکوفه از انار و تبسم از لبان‌مان گرفته‌اند

2010-10-10T21:49:00.004+11:00

October 2010 - Home

با رویاها‌مان چه می‌کنند؟*

*سید علی صالحی

2010-10-10T00:47:00.002+11:00

یک بوهایی هستند در این دنیا که من به‌شان می‌گویم بوهای نامرد. بوهای بی‌انصاف. بوهایی که می‌آیند و می‌نشینند و جایشان را که در روح و روان آدم خشک کردند محال است دیگر رخت بربندند از حافظه‌ی بویایی‌ا‌ت. بوی ادکلن بربری تاچ مردانه. عطر موهای آشفته‌ی زنانه. بوی تو. بوی من. بوی گردنت درست در حوالی همان گودی بین استخوان‌های ترقوه. بوی تربانتین و رنگ روغن‌های من وقتی تو را نقاشی می‌کردم. بوی کاغذهای کتابی که با هم ورق زدیم با هم خواندیم و هرگز تمام نشد. بوی اتوی داغی که بر پیراهنت می‌کشیدم. بوی رژ لبی که من می‌زدم و تو می‌پرستیدی. بوی دست‌هایت بعد از سیگار گیراندن برای من و تماس دست‌های مردانه‌ات با گونه‌ام و بازی کردن انگشت‌هایت با لب‌هایم. بوی دستمال حریر یشمی‌ای که به دور گردنم می‌بستم. بوی بهار نارنج آن سال شمال. بوی خنک دریا و ساحلی که با هم فتح کردیم. بوی نفس تو. بوی نگاهی که هنوز تصورش قلبم را آب می‌کند و می‌ریزد.

نیستند، این بوهای نامرد رفتنی نیستند.

از آدمها از شهرها

2010-10-09T12:29:00.003+11:00

Professor X on the Tram - 2010 Melb

!Get Out of My Personal Space Man

2010-10-08T16:30:00.007+11:00

دیشب توی مهمونی شام دانشگاه که ارواح عمه‌ جان‌ چشم آبی‌شان به مناسبت مثلاً مهمی برگزار شده بود، داشتم همزمان با زر زدن با این و اون و سرخر تکون دادن در مقام یک شنونده‌ی خوب و فهمیده، با نیشی باز و گیلاس به دست، اندام زیبا و خوشمزه‌ی میز غذا رو به چشم خریدار همانند مردی چشم ناپاک و هرزه چشم‌چرانی می‌کردم و حال‌ مبسوطی می‌بردم، در ضمن با خودم فکر می‌کردم انصافاً این عملیات شنیع هیزگیری حتی در مورد غذا هم برای خودش عالم خوش و بامزه‌ای‌ داره که به ناحق ما نسوان رو ازش محروم کردن. در همین حین و بین چشمم به سیخ‌های چوبی مرغ‌ برشته‌ی تند با سس سبزیجات معطر افتاد. عینهو گربه‌ای که کمین کرده باشه واسه گنجشک سردیواربا خیز بلندی یه دونه از سیخ‌ها رو کش رفتم، دستم که به ضریح خورد شروع کردم از حالت کمانی و نیم‌خیزشده روی میز به حالت ایستاده برگشتن که تو هوا یهو ناغافل خفت شدم. "ببین کی اینجاس! به‌به چه خانوم زیبایی، دلم برات تنگ شده بود". ای داد بیداد! این آقای Kosenkun یونانی الاصل که اینجا و اینجا ازش گفته بودم یه جایی حدوداً طرفای صفحه 143 از کتاب سرنوشت من انگار اسمش حک شده که هی تو هر سوراخی جلوی روم ظاهر میشه، هر بار هم احساس رفاقت و قرابت و حلاوت بیشتری می‌کنه لامصب. این دفعه بوی ادکلنی که رو پوست گردنش زده بودو گرمای صورتشو نفس‌ش رو حس می‌کردم از بس که سرشو آورده بود تو صورتم و حرف می‌زد. گفتم "والله دل من که تنگ نشده بود!"، عین اسب آبی دهن رو باز کرد و قاه قاه قاه خندید که "I Love your humour girl" یه مدتی طول کشید که این جناب خوش اسم رو از حول حوش سر و صورتم و حلقم دست به سر کنم بره... حالا به اون نشد بگم اما به شماها که می‌تونم بگم، تورو خدا، جون خان جون‌تون، مرگ من، شما رو به همه‌ی صدو بیست و چهار هزار پیامبر و ائمه‌ی اطهار و پنج تن آل عبا قسم، حواس سربه هواتون رو جمع کنید که هیچ‌وقت مثه این آقای کسن‌کون ما اینقدر نیاید تو دک و دهن یه آدم غریبه وقت نطق کردن. عشق بازی که نمی‌کنین آخه عزیز من، اینقدر چیک تو چیک میشین با آدم.

آخه کارای خدا، اگه دقت کرده باشین و خیلی گنگ و گیج نباشین تو درک اطراف، دور و بر شما و خب طبیعتاً دورتا دور همه‌ی آدمای دیگه یه حوزه‌ی استحفاظی نامرئی‌ وجود داره به اسم Personal Space که سالها پیش اگه اشتباه نکنم تو مجله تایم در موردش خونده بودم. هر کسی بسته به اینکه از کدوم شهر و دیار و با چه اندازه فشردگی فضاهای اجتماعی و شهری اومده باشه، یه شعاع خاصی از محیط فیزیکی اطرافش رو مختص خودش میدونه و این میشه که اگه کسی وقت یه مکالمه‌ی ساده زیادی بیاد تو دایره‌ی امن‌ت و بدفرم بچسبه به صورتت جوری که حس کنی یه جایی تو گوش و حلق و بینی‌ت رفته کم کم، شاکی می‌شی، اضطراب می‌گیری، وحشی می‌شی، کلافگی‌ت که بزنه بالا می‌خوای همونطور که مردک داره مزخرف می‌بافه خم بشی کفش‌تو از پای راستت در بیاری و با اون قسمت پهن کفش دوبامبی بکوبی تو صورتش. البته این شعاع نسبی‌یه، مردمانی از هندوستان، چین، ژاپن و اصولاً کشورای با جمعیت سرسام‌آور که همه‌ی عمر ناچار هستن از لولیدن در تن و بدن همدیگه و همونجوری رشد کردن، "پرسونال اسپیس‌"های کوچک‌تری نیاز دارن و برعکس آدمایی از مناطق وسیع کم جمعیت مثلاً همین استرالیای خودمون فضای بزرگتری از محیط دورشون رو برای حس امنیت احتیاج دارن. به این حریم‌های اولیه‌ی هم‌دیگه که بتونیم احترام بذاریم شاید اگه خدا بخواد و بالغ‌تر بشیم بتونیم دست برداریم از تجاوزهای بی‌سر و صدا اما مرگبارمون به حریم‌های روحی و ذهنی و عاطفی آدمای بخت برگشته‌ای که از اقبال بد یه جایی همین گوشه کنارهای زندگی ما دارن نفس می‌کشن و روزگار می‌گذرونن .

آسمان مال من است

2010-10-08T00:35:00.002+11:00

October 2010 - Melbourne

در همین اطراف

2010-10-07T12:52:00.001+11:00

اینجا هستم. مقابل شب. همین‌جا روبروی چراغ خیابان که باران در آغوش نورانی‌اش یک‌نفس می‌بارد. نگاه‌شان می‌کنم. هم‌آغوشی ‌آرامی‌ست،‌ تازه و نورانی و خیس. خیابان هم نجیبانه از کنارشان رد می‌شود، از دورها آمده‌ست و به دور دست می‌رود. انتهایش را نمی‌بینم،‌ فقط گم و گور شدنش را در افق نظاره می‌کنم. ماشین‌ها عبور ممتدی دارند، نمی‌غرند، چیزی نمی‌گویند، نمی‌خندند اصلاً هیچ صدایی ندارند. این ماشینهای امشب فقط می‌آیند، بی توقفی بی‌حرفی و حدیثی، می‌روند. به گمانم برای کشف مقصد جاده‌ست که اینچنین سمت و سویش را در سکوت یک شب باران‌خورده دنبال می‌کنند. آسمان بازی‌اش گرفته، شیطنت می‌کند حین بارش، همه‌مان را غافلگیر می‌کند و سراپا نقره‌‌پوش می‌شود، فریاد می‌زند "نگاهم کنید" تماشایش می‌کنم، عروس زیبایی‌ست این آسمان وسیع خوش‌اندام لوند...رعد و برق... این دو کلمه مرا به کودکی‌هایم می‌برند به ترس‌ها و هیجان‌های فصل کودکی... دوست‌شان دارم، روزگار گذشته از عمرم را به تمامی دوست دارم، برایم عزیزند. امروزم را اما بیشتر دوست دارم انگار. من امروزی را در دستانم دارم که دیروز‌های خوب را در چنته‌ دارد و فرداهای ناشناخته اما آشنا را برای سرگرمی‌ام پنهان کرده‌ است. گاهی تاس می‌ریزم گاهی سکه می‌اندازم و نوبتم که شد فردایم را بازی می‌کنم. حدس زدن هم دارد این بازی" دیروز امروز فردا"، مثل گل یا پوچ می‌ماند هر از گاهی... عابری چتر به دست از میان نور گسترده‌ی چراغ بر سنگ‌فرش درخشان پیاده‌رو رد شد. آهاااااای... در این باران پر‌شکوه و سکوت خالص و شب شیشه‌ای و نورهای منقطع، به چه چیز فکر می‌کنی رهگذر؟

شب تنهایی خوب

2010-10-06T17:02:00.003+11:00

Neighbour's Lemon Tree - Spring 2010 Melbourne

Taste of Dark Chocolate

2010-10-05T22:41:00.001+11:00

شکلات سیاه بی‌نظیری خریده‌ام. تلخ است اما تلخی‌اش جور خوبی به هزار توی جانم نفوذ می‌کند و تلخی‌های وجودم را طعم شکلات می‌بخشد. این طعم مرا گرداب‌وار هم می‌زند انگار، آنقدر اجزای وجودم را جابه‌جا می‌کند تا دست آخرمعجون یکدستی شوم برای لحظاتی کوتاه. تمام حس‌های خوب و بدم را به توازن و هارمونی می‌کشاند. هم برای روزگار عاشق‌پیشگی خوشایند است هم برای روزهای فارغ بودن به کار می‌آید. یادش به خیرعاشق که بودم...عاشق بودم؟ ...بودم. آن دور دست‌ها را که نگاه می‌کنم به وضوح طعم خوش‌اش را حس می‌کنم . شاه بیت‌های دیوان زندگی‌ام را هنوز یادم هست. کم سن و سال بودم و خام اما می‌دانستم، بلد بودم عاشقی را. معشوق بودن را هم خوب از بر بودم. عاشق که باشی و معشوق هم، خوش‌آهنگ‌ترین صفت‌های دنیا را داری... کم نیست... عشق در میان باشد و تو لحظه‌لحظه‌ی زندگی‌ات را در دو سویش خوش بنشینی. در نقش عاشق و معشوق، هردو. گذشت.

امروز که اینجا نشسته‌ام و اینها را می‌نویسم نمی‌دانم باز هم می‌شود عاشق شد یا نه. می‌شود یک نفر فقط یک نفر از این چند میلیارد آدم سرگردان روی زمین را آنقدر دوست داشته باشی که ... نبض‌ت را با نبضش تنظیم کنی که اگر تند زد نبض تو هم هراسان، دیوانه‌وار پرپر بزند، که اگر نزد مال تو هم نزند... نمی‌دانم می‌شود ساده و روان، بی‌هیاهو و دلهره دل را سپرد به نگاهی که می‌خندد برایت که بی‌اجازه نفوذ می‌کند به آن ممنوعه‌ها به آن دست نیافتنی‌های ته دلت. می‌شود دل بی‌نوای بی حفاظ را دو دستی تقدیم کرد به دلی که غریبه است اما غریبی نمی‌کند، به صدایی که گرم است اما تب‌دار می‌شود و بی‌تاب به هوایت، به دست‌هایی که مرد و مردانه بی‌منت حامی و قیم می‌شوند برای بدنت و دست‌های سردت، به لب‌هایی که بوسیدن هزارباره‌ی بی‌هوا را بلدند... یعنی می‌شود بازهم دنیای یک آدم بود درست وقتی آن آدم همه‌ی دنیای توست...می‌شود؟ این شکلات سیاه عجب حس بی‌نظیری دارد.

برگی از شاخه‌ی بالای سرم چیدم... گفتم؛ آیتی بهتر از این می‌خواهید؟

2010-10-05T09:34:00.004+11:00

Elm Tree-Spring 2010 - Melbourne

به تماشا سوگند...

2010-10-04T12:23:00.008+11:00

Sunday3rd Oct 2010- My Home-Melbourne

...آفتابی لب درگاه شماست
که اگر در بگشایید

به رفتار شما می‌تابد

* سهراب

پله پله تا ملاقات خدا

2010-10-03T11:08:00.014+11:00

ک**س خُل شدن هم حتی، مدل‌های مختلف داره. از بیسیک تا پیشرفته. اگه پشت کارت خوب باشه و به اندازه‌ی کافی بلاهای بشری و زمینی و آسمونی سرت بیاد می‌شه به درجه‌ی استادی هم رسید توش.
اینکه خیلی روزا زرت زرت(صبح و عصر و شب هم نداره) هی بغض کنی هی قورتش بدی... اون باز زبون نفهمی کنه بیاد بالا گلوت رو ببنده، باز تو قورتش بدی و این بازی لوس بی‌مزه هی کِش بیاد، بازهم و بازهم... تا یه جایی که دیگه تو از رو بری، بذاری بغض احمق راحت باشه از گلوت بیاد بره تو چشمات، قرمز و خیس و داغون‌شون کنه بعد به شکل اشک جاده باز کنه رو گونه‌هات... اینکه هی به اینو اون پناه ببری حالا هرننه قمر و خدیجه خانوم بی‌ربط و باربطی که می‌خواد باشه واسه‌شون حرف‌های صد من یه غاز از گذشته و حال و آینده بزنی که ازشون تاییدهای به درد نخور بشنوی غافل از اینکه اونا خودشون گیج‌تر و ملنگ‌تر و سرگردون‌تر از خودت‌ هستن تو این روزگار... اینکه قایم شی تو اتاقت همون‌جا دفن کنی خودتو یه هفته، غذا نخوری، مرتاض بشی، دنده‌هات بزنه بیرون، به سی و دو روش مختلف خودکشی فکر کنی،‌ تو رویاهات جنازه‌ی مظلوم خودتو ببینی که از طبقه‌ی هشتم افتاده پایین و بعدش بری تو فاز اینکه چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو؟ خبر مرگ تو را با او چه کس خواهد داد رو مجسم کنی و ته ته مرثیه سرایی واسه خودت بشه اینکه کاشکی می دیدم شانه بالازدنت را بی قید، دلت واسه خود مظلومت بسوزه اساسی و اشک تو چشمات حلقه بزنه... بعد از ناکجاآباد ذهنت بی‌هوا قیافه‌ی مرگ‌زده‌ی مامان بابات بعد از سقوط تو بیاد جلوی چشمت، لعنت غلیظی بفرستی به اینکه چرا یتیم نیستی یا از اول لای یه بقچه‌ی توری تو یه سبد چوبی سر راهی نبودی که لااقل امروز اگه عشقت کشید سرتو بکوبی به دیوار تا بمیری،‌ راحت و بی‌دغدغه بکوبی، بمیری.

اینکه طولانی مدت با تختت ازدواج کنی جوری که با هیچ حکم طلاقی و چک و لگدی و جرثقیل چندین تُنی‌ای نشه ازش جدات کرد، کل ثمره‌ی ازدواج‌ت هم شمردن مولکول‌های سقف باشه به حالت طاق باز. اینکه یهو یه روز یه جا در عین شادمانی بی‌سبب با دوستان در کمال بی‌ربطی منفجربشی بشینی زمین جمع بشی تو خودت و عر بزنی، عر زدنی... از اون ضجه‌ها و اشک ریزونا و به خود لرزیدن‌ها که جونت از تو چشمات و دماغ دهنت بزنه بیرون و آخرش از فرط خستگی بیهوش بشی.
اینکه در حد و اندازه‌های اگزوز اون اتوبوس بنز قدیمی‌های تهران دود سیگارو کوفت و زهرمار بفرستی به ریه‌های بدبخت بیچاره‌ت. اینکه اینکه اینکه...

گفتم که مدلای زیادی داره.

اما حسابی که آبدیده شدی و چند سال همه‌ جور آتیشی افتاد به جون‌ت و زندگیت و آرزوهات تا بلکه حریر نازک و آسیب‌پذیر رویاهای بی‌گناهتو بسوزونه خاکستر کنه و بده به دست باد...اگه دووم آوردی و نمردی و تیمارستانی نشدی، اونوقت به یه درجه‌ی خاصی از ک**س خُلی می‌رسی که واسه خودش عالمی داره.

اینجوری که مثه من، بعد از کار میری نزدیک صد دلار جعفری و گشنیز و قارچ جنگلی سیاه و کلم قرمز خوش‌رنگ و فلفل چیلی و فلفل سه رنگ دلمه‌ای و بامیه‌های بند انگشتی و هندونه آبدار سرخ و پرتقال تو قرمز و هویج با سبزینگی‌ش و پیازچه‌های کشیده‌ی ظریف و براق و لیمو ترش طلایی و انار دوست‌داشتنی و سیب زمینی صورتی رنگ و زنجبیل تازه و خیارارگانیک و گوجه فرنگی‌های خوشه‌ای و پفک و آلوچه و آب میوه‌‌ و راسته‌ی بره وشاه میگو و ماست چکیده‌ی یونانی و چغندرقند و زیتون پرورده‌‌ی مکزیکی و سیر اسپانیایی و برگ‌های تازه‌ی رزماری می‌خری، بعد همشو یا علی گویان به مانند قاطری که از اول از همون روز ازل بدون « الستُ برَبک» پرسیدن، واسه بارکشی به دنیا اومده، خوشحال و خندان بی یونجه‌ای و شبدری که واست انگیزه‌ی حرکت باشه، همچین قربت الی‌الله خِرکش می‌کنی میاری خونه. لباس در نیاورده یه موسیقی ملایم فرانسوی رو روشن می‌کنی، تو یه ظرف پیرکس دردار گوشت بره‌‌ای رو که خریدی می‌خوابونی تو ماست و لیمو و پیاز و برگ بو و کمی شراب قرمز شیراز و فلفل سبز ورقه شده و روغن زیتون خالص ایتالیایی، می‌چپونیش تو یخچال واسه دو روز دیگه‌ت. بعد چون به شدت هوس لبوی داغ و عنابی رنگ بازار تجریش کردی، برای اولین بار تو زندگیت دست به کار پختن چغندر می‌شی و با خودت عهد می‌بندی یه چیزی از آب در بیاد که قابل رقابت با نمونه‌های عرضه شده توسط دست‌فروش‌های خیابونای تهران باشه. نه که درجه‌ی دکترای مجنونیت داری، همون لحظه ویرت می‌گیره که ته چین مرغ مجلسی درست کنی. فیله مرغ می‌ذاری بپزه، ترکیب ماست و زعفرون و تخم مرغ ته‌دیگ رو همگام با آهنگ هم می‌زنی و آماده می‌کنی، برنج خیس می‌کنی، یهو یادت میاد ئه ئه ئه چند روزه گردگیری نکردی، عین فرفره میوفتی به تمیزکردن میز و مبل و درو دیوار، حین گردگیری به لبوها سر می‌زنی چشمت که به رنگ آب لبو میوفته دلت چای میوه‌های جنگلی سرخ می‌خواد واسه بعد از شام، قوری و بساطش رو آماده می‌کنی که به موقع دم کنی‌ش، ظرف‌های شسته شده‌ی دیشب و جابه جا می‌کنی، بقیه خریدها رو هم، کلاً هر آنچه کار نکرده داشتی و داری رو با شتابی مثال زدنی و دیوانه وار به انجام می‌رسونی. یهو دلت بی رودرواسی میگه هی رفیق آلوچه می‌خوام، عین همون روزای دبستان تخس می‌شی، گوشه‌ی سمت راست کیسه‌ی آلوچه رو با دندون سوراخ می‌کنی، با دست فشار میدی، یه کمی سق می‌زنی، طعم ترش و شورش می‌پیچه تو تنت و بلند بلند و سرخوشانه (درست برخلاف متن غمگین آهنگ) با لارا فابین می‌خونی !Je Suis Malade سبزی‌ها رو می‌شوری، قارچ‌ها رو میوه‌ها رو، انار دون می‌کنی می‌ریزی تو کاسه‌ی لاجوردی که مامان با وسواس برای جهیزیه‌ت گرفته بود ...همونطور آوازخون و نم‌نمک رقص کنان میری حموم، با موهای خیسی که مجعد شده و سنگینی‌ش روی بازوها و گردنت بهت حس خوبی می‌ده میای سر گاز، ای بابا هنوز لبوهات آخ نگفتن مصمم تر می‌شی که اگه شده تا خود صبح به پاشون بشینی تا درست شن. مرغ پخته، برنج صاف می‌کنی، ته‌چین مرغی می‌سازی با دارچین و زعفرون و زرشک که خودت فک‌ت میوفته از این همه‌ عطر و رنگ و طعم خوش که خلق کردی. آماده که شد شمع روشن می‌کنی، بساط شامت رو تو بشقاب گل یاس می‌کشی، با سالاد کلم قرمز و جعفری تازه ومایونز و سرکه‌ی بالزامیک و آویشن میری توی بالکن رو به اقیانوس آرام که خیلی هم امشب آرومه، کنار شمعدونی‌های گل قرمزت لم می‌دی و شاهانه شام می‌خوری. خورشید دیگه تمام و کمال رفته تو دریا تا اونور دنیا به یه سری آدم دیگه صبح به خیر بگه، افق سرخ و گرُ گرفته‌ست، منقلب و ملتهب عین اون روزها و فصل‌ها و سال‌های التهاب که من از سر گذروندم... هوا خنکای نرم بهاری داره، ماه داره اون بالای سرت بیرون میاد، چند تا ستاره هم یه کمی اینورتر، مرغای دریایی سبکِ سبک تو آسمون پرسه می‌زنن، چراغ خونه‌های شهر دارن دونه دونه روشن می‌شن...و تو به آرامشی که شب داره بی‌منت روی این سرزمین پهن می‌کنه نگاه می‌کنی، به نور کشتی چند طبقه‌ای که از بندر دور شده خیره می‌شی و خوشحال از اینکه زنده موندی لبخند می‌زنی.

قایق از تور تهی و دل از آرزوی مروارید...

2010-10-02T17:16:00.003+10:00

Albert Lake Just Before Sunset - Sept 2010 - Melb

نگفته بودند...

2010-10-01T19:43:00.000+10:00

تازه که به این دنیا آمده بودیم اگر درد داشتیم، گریه می‌کردیم. آن‌وقت کسی زود بغل‌مان می‌کرد، می‌بوسید، جور خوبی نوازش‌مان می‌کرد. پس چرا دیگر وقت گریه کسی زود بغل‌ش را باز نمی‌کند برای‌مان؟ ما از کجا باید می‌دانستیم که این طور روزی هم می‌رسد که هیچ‌کس برای این همه قطره‌ی‌ اشک‌مان تره هم خرد نمی‌کند... ما چه می‌دانستیم زمین خوردن‌های‌مان گردن خودمان است، زخم‌های‌مان هم...باید به ما می‌گفتند...این انصاف نبود.

No Winter Lasts Forever...No Spring Skips Its Turn

2010-10-01T10:37:00.002+10:00

Bright Shiny Morning - Spring 2010 - Melb

...همچنان خواهم رفت

2010-09-30T11:56:00.002+10:00

Sept 2010 - Melbourne

2010-09-29T10:59:00.005+10:00

باید یه جایی تمومش می‌کردم. یه تموم کردن محکم، وحشیانه، دیوانه‌وار. حتی به قیمت اینکه له بشم، له بشه. باید یه جایی دوباره صدامو می‌نداختم تو سرم فریاد می‌زدم،‌ بعد از این همه خفقان باید هوار می‌کشیدم... آرامش کلمات موقر و متین و مهربون رو امتحان کرده بودم. صد بار هزار بار...جواب نداد. این معجزه‌ی عطوفت و مماشات و مدارا واسه‌ی ما یه تردستی ساده بود که دستش رو شده بود... کار نکرد. نمی‌خواست که بشه. نشد که بشه. یه جاهایی هست که انگار فقط سیلی باید زد به همه چیز به همه‌ی خاطره‌ها به همه‌ی اشتراکات چندین ساله، به هر چی ریشه و پی که داری و دارین. باید زد.‌ یه کشیده‌ی محکم. طوری که برق از چشماش بپره. چند ثانیه کور بشه، گوشاش بگیره، یخ بزنه از ضرب دستای زنونه‌ات.

اینقدر محکم زدم که انگشتام کبود شدن،‌ درد دارن، خونریزی کردن. حنجره‌م تیر می‌کشه. قلبم حوصله‌ی تپش نداره، یه در میون می‌زنه. چشمام خودسر شدن، کاری به کار دنیا ندارن... بی‌خیال نگاه کردن شدن. غدد بزاقی‌م ترشح کردن رو انگار تحریم کرده باشن، بی سر وصدا اعتصاب راه انداختن، زبونم خشک خشک شده...
ته مونده‌های یه خرابه رو اینقدر با تمام وجود لگدمال کردم که پاهام لمس شدن، از جفت پا فلج شدم. آنچنان خراب کردم که حالا حالا ها کسی جرئت نکنه اون طرفا، روی اون تیکه زمین وامونده‌ی لم یزرع آلونک بسازه.
بی قاضی و محکمه و هیئت منصفه، قبول محکومیت می‌کنم. من به خاطر این فریادی که با تک تک سلول‌های وجودم زدم محکوم این پرونده هستم. آدم بده‌ی این بازی مخوف که شرط بندی بُرد و باختش سر قطره‌های خون‌ش بود و دونه دونه‌ی روزهای معصوم زندگی‌ش، من هستم. من جزءِ معدود محکومینی هستم که از محکومیتش راضی و سربلنده. خودم خواستم این پاره شدن بی رحمانه‌ی آخرین نخ اتصال رو. پای حکم‌ام می‌ایستم. حتی اگه مجازاتم تیرباران شدن با چشم‌های باز در غربت یخ‌زده‌ی یک غروب بارونی باشه...

چه کسی خرمن رويايی گل‌های مرا داد به باد؟*

2010-09-28T12:15:00.006+10:00

Crazy Crazy Wind of Change- Sept 2010 Melbourne

*سیاوش کسرایی

از آدمها

2010-09-27T11:51:00.009+10:00

فقط یک سال بیشتر از من در این دنیا بوده‌ست. انگشتان ظریف و کوچکی دارد که مدام ژست‌های مخصوص خودشان را می‌گیرند وقت حرف زدن‌های یک نفس و قاطعانه‌اش. بلند حرف می‌زند و لحن‌های بسیار متفاوتی دارد. تئاتر خوانده‌ی دانشگاه تهران است. جدی می‌شود، تحلیل می‌کند، شوخی‌اش می‌گیرد و هجو می‌گوید، از ادیان می‌گوید از زندگی از دوست پسر‌هایش از شیطنت‌هایش، تجربه‌های روابطش، سفرهایش، از پدر و مادرش که هر دو استاد دانشگاه بوده‌اند و چهار سال است ندیده‌شان...می‌گوید و می‌گوید. اغراق‌گر خوبی‌ست و من اغراق‌هایش را دوست دارم. خنده‌هایش از آن ته ته‌های دلش می‌آیند، آنقدر رها و بی‌آلایش می‌خندد که روحم شاد می‌شود با هر بار قهقه زدنش. چشم‌های درشت تیره‌ای دارد که وحشی‌اند، نه گود رفته‌اند در صورتش و نه حتی هم‌سطح‌اند، انگار بر پایه‌ای نشسته‌اند روی صورت نه چندان بزرگش. اینطور بگویم که این آدم اصلاً یک جفت چشم است فقط که صورتی هم پشت آن گاهی دیده می‌شود. پر شور است، خیلی زیاد. از آنها که هیجان بی‌وقفه‌اش و سر پُرسودایش آدمها را ممکن است بترساند و فراری دهد، که همین‌طوری‌اش فراری هم داده‌است البته به وفور. مثل دانه‌ی اسفندی که دقایقی خوب حرارتش داده باشی مدام بالا می‌رود، سر و صدا می‌کند و شتلق پایین می‌آید، باز از نو... تفکرات عجیب و غریبی دارد. کمابیش در جایی بین این دنیا و دنیایی دیگر که نمی‌دانم و نمی‌داند دقیقاً کجاست سیر و سلوک می‌کند. گاهی‌ رسماٌ نیست. تصویر سازی می‌کند، آواز می‌خواند، عکاسی می‌کند، عروسک سازی بلد است، تئاتر بازی می‌کند، جیغ می‌زند، نظر می‌دهد، فلسفه‌های دوست داشتنی می‌بافد، فمنیسم بازی می‌کند، حقوق بشرخواهی دارد برای خودش، دلش را جایی در ایران جا گذاشته‌است، علف می‌کشد، آشپزی‌های عجیب خلاقانه می‌کند، خرت و پرت‌های تاریخی جمع می‌کند، وسایل چوبی‌ خوشگل صد ساله، صندلی‌ لهستانی، پارچه‌های نقاشی شده‌ی رنگ و لعاب دار، سفالینه‌های منقوش، روسری عشایری بوته جقه دار، قالیچه‌ی قشقایی، کتاب‌های دهه‌ی پنجاه و شصت، تابلو‌های عتیقه‌ی بومی‌های استرالیا، یک گرامافون هم دارد که صفحه‌ی باخ مورد علاقه‌ام را می‌گذارد برایم...یکشنبه شب را مهمان خانه‌ی گرم و دوست داشتنی‌اش بودم. با مرد مهربانی از اهالی همین سرزمین ازدواج کرده و از امنیتی که دارد خوشحال است. در خانه‌اش را که به رویم باز کرد گفت "عیدت مبارک"... پیراهن یشمی گل سرخ‌دار پوشیده بود با یک شال پارچه‌ای یشمی و کفش‌های تختی که رنگ گل سرخ‌های لباسش بودند. رژ سرخ هم زده بود، موهای نرم و لختش را ریخته بود دور صورتش.. بغلم کرد و گفت نمی‌بینی نوروز اینجا‌ست. اشک در چشمهای‌مان جمع شد از هجوم نوستالژی. نفس کشیدیم هوای بهار را، گل از گل‌ هردوی‌مان شکفت، بچه شدیم یکهو باهم، پرت و پلاهای بی‌نظیر گفتیم و قاه قاه، بی پروا و معصومانه خندیدیم... فهمیدم خانه تکانی مفصلی هم کرده. دسته‌های گل وحشی بنفش و زرد و قرمز گذاشته بود در گوشه کنار خانه. سبزی پلو ماهی هم پخته بود برای شب عیدمان. کیک شکلاتی درست کرده بود. ظرف آجیل روی میز چیده بود...راست می‌گفت. هوای دیروز دیوانه کننده بود اینجا. انگار روز اول فروردین باشد در تهران تمیز و آرام آن روزها. آسمان یکدست آبی و بی لکه بود ، اگر سرت را بالا می‌کردی پرندگان سفید بی‌آنکه پر و بال بزنند خودشان را سوار باد کرده بودند و می‌رفتند بی‌هدف، آفتاب طلایی بود و درخشان و مهربان، نسیم نیمه خنکی که بوی گرده‌های گل می‌آورد به سمتت هم این وسط بازی می‌کرد با روح و روان‌مان. آن‌طرف تر کوچه‌های آرامی که از دو طرف تزیین شده‌اند با درختان پوشیده از شکوفه و جوانه‌های سبز روشن حضور داشتند و شاهدان بهار ما بودند...دیگر مگر چطور باید باشد که به هم بگوییم عیدت مبارک... نوروز تمام و کمال اینجا بود دیروز.

دست‌هایش- خانه‌ی دوست - بهار 2010ملبورن

ماتحت جات

2010-09-26T11:23:00.008+10:00

خدمت‌تون عارضم که، چند ماه پیش با کمال شرمندگی از حضار محترم و با سری افکنده (البته بدون اپسیلونی پشیمونی) پستی نوشتم در باب اینکه ما می‌شوریم و اینا نمی‌شورن. تو اون نوشته بیشتر از آفتابۀ عزیز گفتیم و مزایا و معایبش. همینطور از آب پاش بنفش رنگ دیزاینری که از IKEA خریده بودم و بعدش هم مثل سگ از خریدش پشیمون بودم چون به شدت به درد شستشوی ماتحت نمی‌خورد!

از شما پنهون نباشه، دلم داشت پر می‌زد واسه یه کمی وقت آزاد و فکر راحت تا بتونم این بحث شیرین و فراگیر رو که قطعاً همه‌مون رو یه روز، یه جا و به نوعی خفت کرده، یا اگه خیلی خر شانس بودیم که تا حالا نکرده احتمال زیاد بعداً خواهد کرد(خفت رو می‌گم) بیشتر باز کنم. بحث یه کم توالتی‌یه وغیر بهداشتی، ممکنه بهتون نسازه. ولی غم به دلتون راه ندین، چای ارل گری اعلاء رو همین الان دم کردم، نبات زعفرونی هم دارم با عرق نعناع مارک ترگل که اگه مشکلی بود در ادامه‌ی گفتگو تقدیم می‌کنم، اینجوری می‌شه دور هم یه چند کلمه حرف خودمونی از نوع کل وکثیف زد.

والله راست و حسینی‌ش اینه که یکی ازکمرشکن ‌ترین مصائب زندگانی در کشور خارج( به جز جاهایی مثه مالزی و امارات و...) مساله‌ی دست به آب و از اون مهم‌تر مراسم قبل و تبعات بعدشه. تو اون نوشته‌ی قبلی که مزین بود به نام مبارک آفتابه، بیشتر به لحظات شیرین پس از خلاصی در مستراح و اینکه اساساً می‌تونیم انتخاب کنیم مثه اینا کون نشور بشیم یا اینکه باید دست به تنبون وسایل کمک‌مستراحی چون آفتابه و لوله کشی دزدکی و بطری نوشابه و استکان کمرباریک قجری و امثالهم بشیم، پرداختیم. ولی وقت نشد به مرحله‌ی حساس و پراضطراب قبل از عملیات تخلیه رسیدگی کنیم. اما حالا که همه‌مون آدم بزرگیم(!) می‌تونیم یه کم شفاف‌تر حرف بزنیم تا بلکه خداوند هم عنایتی کنه و با کوششها و مساعی مشترک وهم‌فکری بتونیم مشکل‌مون رو چاره کنیم.

بی‌پرده بپرسم آقایون خانوما، خارج از ایران که می‌رین، تحت فشار مرگ‌بار مثانه و روده که قرار می‌گیرین، استراتژی‌تون برای استفاده بی کثافت‌کاری از توالت های بی پدر و مادر فرنگی عمومی چیه؟

خب اگه اشتباه نکنم همه‌ی آدما در فریضه‌ی دست به آب، توانایی اینو دارن که چاه خلاء رو به دو مدل فرآورده‌ی مختلف مفتخر بکنن. محصولات مایع و تولیدات نسبتاً جامد. اما حتماً می‌دونین دیگه که اینجا سنگ توالت ندارن. یعنی بلد نیستن از اونا که ما تو ایران کف زمین یه سوراخ دلگشا می‌ساختیم و دورش هم سنگ سفید میذاشتیم واسه جای پامون، بسازن. فکر کنم تکنولوژی‌ش رو به اینا نفروختیم هنوز. با اون مدل مستراح، زن بودی یا مرد تکلیفت مشخص بود، زانو دردی داشت و کمر دردی و بساطی واسه خودش اما حداقل استراتژی استفاده لازم نداشت.

ولی امان از این توالت‌های فرنگی عمومی زبون نفهم الاغ. باید بشینی، یعنی رسما نشیمن‌گاه مبارک رو بدون پوششی و حفاظی بذاری رو همون منطقه‌ی پلاستیکی‌‌ای که هفت دقیقه پیش تماس از نوع بسیار نزدیک و باسن برهنه‌ای داشته با نفر قبلی. آخه چطور باید دل رو رضا داد به این حرکت شنیع غیر انسانی. تازه اینا همش در خوشبینانه ترین حالته که فرض کنیم نفر قبلی کمی از تولیدات مایع یا جامد خودش رو روی منطقه‌ی نشیمن نریخته باشه واسه‌تون به رسم یادگاری.
خب خب می‌دونم استثنائاتی هم هست که بعضی جاها( بیشتر تو آمریکا) یه روکش یه بار مصرف رو دیوار هست که میشه ازش استفاده کرد یا یه جاهایی تو سوییس که بعد از هربار مصرف یه جور اتوماتیک شستشو با بخار انجام میشه. اما همیشه و همه جا که نیست. اونم زرت در شرایط اضطراری که چشمات تار می‌بینه از فشار و در کسری از ثانیه توالت لازم می‌شی عدل هم از این دستک و دنبک‌های تزئینی بهداشتی آرایشی هیچ مدله در دسترس نیست.

آره خب، شش ماهه اول، با عجله و دقتی مثال زدنی چهار متر دستمال توالت رو مصرف می‌کنی که باهاش جا باسنی رو فرش کنی. یه مدت احتمالاً از روش نیم خیز بدون تماس که خیلی هم طاقت فرساست استفاده می‌کنی. اما دیگه چند سال که بگذره کف می‌کنی از این راه حل های کشکی و عذاب آور... حالا این شکنجه‌های نظافت‌محور به کنار چه کنیم با عذاب وجدان شرعی که اخیرا من رو خفت کرده.
دقت کنید. درتوضیح المسائل استاد ازلی و ابدی همه‌مون، آن کسی که به واقع پدرنامشروع هر ایرانی‌ست، همان سید اولاد پیغمبر، آن یگانه دانای کل دو عالم، خمینی بزرگ که سلام خدا بر او باد، آمده است:

1. واجب است انسان وقت تخلى و مواقع ديگر عورت خود را از كسانى كه مكلفند(اگر چه مثل خواهر و مادر با او محرم باشند، و همچنين از ديوانه مميز و بچه‏هاى مميز كه خوب و بد را مى‏فهمند) بپوشاند. ولى زن و شوهر لازم نيست عورت خود را از يكديگر بپوشانند.

خب اولاً که واقعا شانس آوردیم در خصوص زن و شوهرها، سرور و آقای ما این اجازه رو فرمودند که عورت‌ها پوشیده نباشد و اینها. من به شخصه به نمایندگی از همه تشکر مبسوطی می‌کنم در این باب. دست‌تون درد نکنه حاج آقا. اما چیزی که آرامش رو از من می‌گیره و بهمم می‌ریزه، همون قسمت اول ماجراست و پاره‌ای ملاحظات دیگه که عرض می‌کنم حضور انورتون اگه چند لحظه دندون به ماتحت بگیرید. مستحضر هستید که در این جهنم دره‌ی خارج ، مردا به صورت ایستاده، شانه به شانه در صفوفی منظم و دشمن شکن رو به دیوار به عملیات خطیرتخلی ادرار مشغول می‌شن. پس در این که اصلاً چطور باید عورت‌ مبارک رو از چشمان برادران هم‌دوش بپوشونند و اینها شک و شبهه بسیار است. ولی ای کاش مشکلات ما از وطن گریختگان بدبخت به همین جا ختم می‌شد. ایشون در ادامه می‌فرمان:

2. موقع تخلى بايد طرف جلوى بدن يعنى شكم و سينه رو به قبله و پشت به قبله نباشد

3. مخرج بول با غير آب پاك نمى‏شود، و مردها اگر بعد از برطرف شدن بول يك مرتبه بشويند كافى است.

4. اگر مخرج غائط را با آب بشويند، بايد چيزى از غائط در آن نماند، ولى باقى ماندن رنگ و بوى آن مانعى ندارد. و اگر در دفعه اول طورى شسته شود كه ذره‏اى از غائط در آن نماند، دوباره شستن لازم نيست.

حالا اینکه در این نوع توالت‌های جذاب و دیدنی مردانه قبله روباید از کجا دقیقاً جهت یابی کرد و تازه به فرض محال اگه با یک تبحر ویژه سمت و سوی مکه مکرمه روهم پیدا کردن، با حضور پر شور، مستمر و حماسی مردان دیگه که خب قاعدتا نفری دو چشم هم دارن و می‌تونن ببین فلان هم دیگه رو چه باید کرد...تازه همه‌ی این ها هم که میسر شد، با این بول و غائط و توالت‌های فرنگی عمومی شدیداً ناپاک که جز به آب پاک نمیشوند چه نوع خاکی باید بر سر ریخت که خدا را خوش بیاید به نظرتون؟

به جان خودم نباشه به جان شما، مدتیه از غور کردن در مطالب این رساله بسیار گیج شدم. دیگه روزا برام به سختی می‌گذرن، گاهی نفس کشیدن برام سخت می‌شه، عنان اختیار از کف می‌دم وقتی می‌بینیم اینطور سهل‌انگارانه، دارم، داری، داریم با دستای خودم خودت خودمون زندگیم زندگیت زندگیمون رو به سمت و سوی جهنمی شدن در دنیای بعدی رهنمون می‌شم می‌شی می‌شیم!

کدامین پل... کجای دنیا... شکسته است که هیچ کس به خانه‌اش نمی‌رسد...

2010-09-25T14:14:00.004+10:00

A Local Creek in Ivanhoe- Spring2010- Melbourne

2010-09-24T23:53:00.001+10:00

باید گذشت. باید رفت. آب ساکن بی‌صدا‌ست، بی ترنم، بی آواز. اگه ترانه‌خونی آرزوته، جریان رو دریاب.

وا بده، جاری شو. بدنت رو پارو بزن... جلوتر برو...نخواب. نشین. نمون. می‌پوسی. می‌گندی. اگه تو یه نقطه از زمان درنگ کنی، همون‌جا خاک می‌شی، ذره ذره می‌میری. داغ شو، شعله بگیر. زندگی آتیش گرفتن و... اوج زنده بودن همون لحظه‌ی گداختنه. تا خاکستر نشدی دم به دم بسوز، زبونه بکش، بالا برو.
باید نموند. باید گذاشت و گذشت. مدام. همیشه.

رفتن جرئت می‌خواد، جسارت لازم داره... برو...
آهای رهگذر، می خوام بهت بگم تو این دشت... تو این روزگار... خرامیدن هنر نیست. تاختن لازمه، رمیدن می‌خواد این دنیا ....اینجا زمان زنجیر داره، افسار می‌ندازه گردنت، مهترت می‌شه، شلاقت می‌زنه. زندگی کردن سرکش بودن می‌طلبه، بی‌بند بودن می‌خواد...امتداد زمان طناب دار داره، تله‌ی کشنده ساخته...اگه توش گیر کنی، زخم می‌شی، خونریزی می‌کنی...اگه زمان گریبانتو بگیره، آروم آروم خفه‌‌ت می‌کنه مثه یه گاز سمی، موذی، بی‌صدا، بی‌تعارف.

باید گذشت. باید رفت.

...که در این باغ بسی چون تو شکفت

2010-09-23T21:04:00.003+10:00

شبنم شبانه - بهار 2010 - ملبورن

نیمه شبی آرام در شهر ما

2010-09-23T09:42:00.003+10:00

A Rainy Night in August- Melbourne

2010-09-22T14:01:00.008+10:00

ما از کجا باید می‌دانستیم زندگی روی دیگری هم دارد... به ما یاد نداده بودند. فقط گفته بودند این زندگی‌ست نگفته بودند چه چیز، زندگی نیست. ما خیال کردیم زندگی همین یک بودن را دارد که سرش را می‌گیریم و می‌رویم تا ته‌اش. ما که بلد نبودیم نبودن را، نماندن را، نخواستن را. ما نقاشی می‌کشیدیم که همیشه درآسمان آبی‌اش خورشید خانومی بود و سه تکه ابر سفید و یک پروانه‌ی خال‌خال کوچک و چمن سبز چمنی و درختان سیب درشت سرخ. ما از پرندگان فقط گنجشک را می‌شناختیم و یاکریم را، از غذایشان ارزن را. چه می‌دانستیم کرکسی هست و لاشخورنامی که فرسنگها از دانه خوردن و ارزن توک زدن فاصله دارند. ما جاده را می‌کشیدیم که در آن برویم تا برسیم. ما برای رفتن و نرسیدن، برای رفتن و دورشدن و غریب ماندن جاده‌ای را بلد نبودیم. ما هیچ وقت طوفان را نقاشی نکرده بودیم، رگبار و کولاک هم بر تن سفید کاغذ دیده نمی‌شدند حتی اگر بلد بودیم کشیدن‌شان را. ما که سر وته رویاهای‌مان دریاچه‌ای آرام بود و کلبه‌ای دودکش دار و شنل قرمزی و مادربزرگی با مهمانان نا خوانده‌اش از کجا باید می‌فهمیدم که زخم هم هست، شکستن هم هست. چه می‌دانستیم شکنجه و غربت و مرگ هم هست؟ چرا این‌ها را قبل از بزرگ شدن به ما یاد نداده بودند نقاشی کنیم...

من هستم و سفالينه‌ی تاريكی و تراويدن راز ازلی

2010-09-21T20:08:00.003+10:00

خانه‌ی دوست- سپتامبر 2010 - ملبورن

2010-09-21T09:56:00.008+10:00

من گوسفند لاغر مردنی‌ای هستم در لباس گرگ

دقیق‌ترش را بگویم؛ من کفش‌دوزک گرد و قلنبه‌ای هستم در شکم آن گوسفند که عاقبت نصیب گرگ شد
صبح زود، لابه‌لای علف‌های خیس

روی ساقه‌ای شبنم‌زده در انتهای چراگاه سرسبز قدم می‌زدم

که گوسفندک احمق مرا خورد؛

حالا حرف که می‌زنم صدای گرگ می‌دهم، زوزه می‌کشم انگار
من دلم پرواز کوتاه‌بُرد کفش‌دوزکی از گُلی به برگی مجاور می‌خواهد
اما به جایش شبانه می‌دوم به دنبال خرگوش‌های بی‌گناه؛
گرسنه‌ام که می‌شود، گوسفند و میش و بره می‌درم
یک گرگ‌صفت تمام عیار شده‌ام از بخت بد؛

آنچه امروز شما می‌بینید ولی، من نیستم

هرچه تلاش کردم رهایی با من هم‌ساز نشد

سالهاست برای همه توضیح می‌دهم قصه‌ی منِ واقعی‌ام را
اما نمی‌دانم چرا هر که می‌شنود یا خنده‌اش می‌گیرد

یا فرار می‌کند...

محتسب شيخ شد‌ و فسق خود از ‌ياد ببرد قصه‌ی ماست که در هر سر بازار بماند

2010-09-20T15:08:00.003+10:00

می‌ترسم. تازگی‌ها که نه، خیلی وقت است از آدمها و کتاب قانون سرزمین مادری‌ام می‌ترسم. وحشت قیرگون سیاه و نفس‌گیری‌ هست که هر از گاهی بی‌خبر می‌آید و وجودم را در یک آن می‌پیماید. احساس آدمی از قرن بیست و یکم را دارم که قرون وسطای اروپا را از دریچه‌ی یک ماشین‌ زمان زپرتی در فیلم‌های صد من یک غاز، نگاه می‌کند. از بی‌پناهی آدمها در آن سیاه‌چال‌های مخوف می‌ترسم. از زنجیر و چوب و تازیانه‌ای که به تن و بدن آدمیان می‌بندند و رگبار می‌کنند، از عمرهایی که بدون جوانی، مستقیم به پیری وصل می‌شوند هراس دارم.

از دورهمی‌های مردمان برای تماشای اعدام آدمی دیگر می‌ترسم. تازگی‌ها از چادر سیاه وحشت می‌کنم. از مُهر پیشانی‌های مکه رفته‌ای که به نام خدا و محمد، عذاب می‌دهند مردان و زنان بی‌دفاع هم آب و خاک را. از چشم‌های بی‌حیا و هرزه‌صفت‌شان که در حصاری امن از ریش و ابرو و موهای مورب پیشانی، نشسته می‌ترسم. همان چشمهایی که اشک بیهوده می‌ریزند به پای رفتگان دین خدای‌شان و خبیثانه در چشمان دخترکی بیست و چند ساله صحبت از اعدام می‌کنند و شلاق و آخ... می‌دانید آدم‌ها از جنس پوست و گوشت و خون‌اند. ضربه، می‌درد پوستشان را و می‌ریزد خونشان را...به همین سادگی از هم می‌پاشد بودن جسم‌شان. اینها مگر این را نمی‌فهمند؟

آدمها از جنس احساسات و اندیشه و هوشیاری و رویا هستند، زنان و مردان از تار و پود شادمانی و اشک و دل و آه و موسیقی و ترانه‌اند...آدم‌ها ساز می‌زنند، نقاشی می‌کنند، واژه می‌سازند و شعر می‌گویند... آدم‌ها از جنس شیشه‌های شکننده هستند. با تلنگری می‌تواند نابودشان کرد. به خنده‌های از ته دلی می‌شود امیدوار کرد شان. با تک نگاهی صمیمی می‌شود مردی را، زنی را یک عمر عاشق و واله کرد... آدمها حرمت دارند زود ترک بر می‌دارند، فرو می‌ریزند، زود می‌پوسند و تمام می‌شوند اگر بی‌رحمی ببینند... خدایا این‌ چیزها را مگر نمی‌دانند این قوم تاتار که بر سرزمین‌مان چنبره زده‌اند، جنس خودشان از چیست مگر؟ به هوای کدام بهشت موعود، کدام حوری لعنتی، کدام پاداش ابدی این چنین سر می‌بُرند و شکنجه می‌دهند و عمر می‌سوزانند و خدا خدا می‌کنند و شبها هم سر راحت بر بالش می‌گذارند؟

دخترک فارغ از اینکه چه هست و که هست، از حيث اتهام محاربه به سه سال و نيم حبس در شهرستان ايذه محكوم شده است... به اتهام اجتماع و تباني در ارتكاب جرم به دو سال حبس و تبليغ عليه نظام شش ماه حبس محكوم ...

خدایا نمی‌دانم این کلمات که تمام عمر نه چندان بلندم در آن سرزمین دیده‌ام و هنوز می‌بینم از دور، نوعی از کابوسهای شبانه‌ایست که امانم را بریده یا واقعیت دارد... دقیقاً پنج بار در سکوت این سه کلمه را پشت هم تکرار کردم شاید معنی‌اش را، منطق‌ش را، حکم‌ش را و عمق فاجعه‌اش را بفهم...تبلیغ علیه نظام...تبلیغ علیه نظام... ای داد بیداد، آخر چگونه حق نفس کشیدن، یا چند سال از معدود سالهای زندگی آدمی را می‌شود گرفت به دلیل تبلیغ علیه من؟

حافظ از بادخزان در چمن دهر مرنج فکر معقول بفرما گل بی‌خار کجاست

2010-09-19T12:42:00.006+10:00

این‌که با دلی آرام و روحی مشنگ و خجسته، آن هم به شکلی طنازانه از رسیدن روزهای نو، از آمدن آب و هوایی تازه، از ترنم باران‌های خوش نوا، از سبزینگی‌های دوست داشتنی گیاهان تازه متولد شده، از ترانه‌خوانی‌های معطر جانوران پرنده، از بوی علف در هوا، و از هر آنچه نوازنده‌ی طبیعت این روزها برایت می‌نوازد بنویسی، بعد یکهو یادت بیاید که نود و هشت درصد آدمهای زندگی‌ات در آن بالا بالاهای کره‌ی زمین در حال زیست و جفت‌گیری و تنازع‌ بقاء و تولید مثل و طی الارض و تشریک مساعی و ارتزاق روزی حلال و تعلیم و تعلم که همان عبادت است و کشت اعمال دنیوی به منظور برداشت محصولات اخروی و لهو و لعب و نشر اکاذیب و تناول و تطاول و قس علی هذا هستند، خب طبیعتاً اگر خنگ و خل نباشی برایت مسجل می‌شود که اکثر کسانی که متن‌های فصل-محورت را می‌خوانند در لحظه‌ی خواندن هیچ همذات پنداریِ حقیقی‌ای نمی‌توانند با توی بخت برگشته‌ی این سوی زمین به خرج بدهند و عملاً هیچ برداشت عینی از اینکه الان در این انتهای دنیا، حال و هوای مهربان و نرم و نازک فروردین، شلیته‌ گل‌دار برتن، با کفش‌هایی از جنس حریر، قدم‌زنان خیابان‌های شهر را دیوانه‌ی خودش می‌کند و اینکه آن‌همه ناز و تنعم که خزان می‌فرمود، عاقبت در قدم باد بهار پایان شده‌است و این که در پیاده‌روها که راه بروی درختان سیب و آلو بی‌هوا بر سرت گل‌ریزان راه می‌اندازند و اینکه چگونه هوای شهر نم‌نمک ناز کنان، گرمای دلنوازی نشان‌مان می‌دهد... نخواهند داشت.

آخر آنطرف آب، حال و هوای مردمان پاییزی‌ست. خزان پشت درهای‌شان خوابیده. ماه مهر است و سرودهای "مدرسه‌ها وا شده" و برگ‌ریزان چناران ولیعصر و قارقارکلاغ‌های بی‌ملاحظه و سرمای موذی و زنانی تنها در آستانه‌ی فصلی سرد و ناتوانی دست‌های سیمانی... یحتمل کمی مسخره می‌زند که چونان منی این‌طرف دنیا به مناسبت تغییر فصل خانه تکانی‌ای بکنم و بر سر در ورودی منزل کمی پارچه‌ی مخملی طرح‌دار، گیریم اناری رنگ بچسبانم و... فایده‌اش چیست آخر که با این همه تفاوت آب و هوا فاصله‌مان به مثابه زمین تا مریخ است. آدم مستاصل می‌شود که آیا بگوید از فصل‌های بی‌ربط خودش در این سرزمین یا خفقان بگیرد و برای عابران این خانه تناقض‌های زیست محیطی نیافریند.

با این اوصاف، تغییر کوچکی دادم به چشم و ابروی عروس تعریفی، که البته بین خودمان باشد به شخصه زیاد رضایت خاطر ندارم از این تغییر. اما فصل‌ات که عوض شود، دلت که بازیگوش شود، روحت که عصیان کند، لاجرم هستی از تغییر. اگر به مذاقتان خوش نمی‌آید باید عفو بفرمایید که این بلاگ اسپات بی‌چشم و رو که اینقدر درش زحمت می‌کشیم و بی‌جیره مواجب می‌نویسیم، امکانات مزخرف و محدودی دارد و ما هم که باالطبع عین کودکان صغیر یتیم آواره و گرسنه چشم‌مان به دستان این عفریته‌ی هزار داماد(بلاگ اسپات) است تا بلکه تکه نانی خوش‌رنگ تر بیندازد جلویمان و ما دلمان شاد شود.

خزان‌تان بهارگون باد رفقا...

گريه‌ی شام و سحر، شُکر که ضايع نگشت...قطره‌ی باران ما... گوهر يک‌دانه شد

2010-09-18T23:56:00.006+10:00

A Quiet, Rainy Night With Spring Theme - September 2010-Melbourne

اولین روز

2010-09-17T12:21:00.004+10:00

شلوار که چه عرض کنم، تنبان کمرکشدار بدقواره را در چشم بهم زدنی کشیدم بالا. مانتوی سرمه‌ای که تم بنفش داشت با آن جیب‌های پاکتی بزرگ را هم مثل یک گونی کج و کوله تنم کردم. چهار دگمه‌ی گرد و پهن داشت از بالا تا پایین که با انگشتان کوچک با عجله درون جادگمه‌ای ها کردم و به عبارتی بستم. مقنعه‌ی کرم رنگ. ازش سر در نمی‌آوردم، بالا پایینش کردم تا بالاخره مامان برایم گرفت که سرم را توی سوراخش بکنم و چانه‌ی کذایی‌اش را هم خودش برایم صاف و صوف کرد. سمت راست پایین مقنعه‌ام روبان کوچک زردی دوخته شده بود مثل گوسفندهایی که لکه رنگی می‌زنند به پشم‌شان که گله‌شان مشخص باشد. رنگ من هم می‌گفت که این دخترک متعلق به گله‌ی اول/زرد می‌باشد، این هم از آدرس‌مان که وقت چرا در حیاط مدرسه گم و گور نشویم. جوراب سفید سوپر دخترانه‌ای که دور ساق پایش یک توردوزی عظیم الجثه پف پفی داشت را هم هن‌هن کنان پا کردم. یادم هست که بابا می‌گفت دخترجان اول جوراب را پا می‌کنند بعد مابقی لباس‌ها را. زیاد حرفش را نفهمیدم که چرا و اینها، فقط شنیدمش همین. کمتر پیش می‌آمد به حرفی که می‌شنیدم گوش کنم و انجامش دهم مگر اینکه با منطق نصفه نیمه‌ی خودم جور می‌آمد. که خب صد البته اینکه جوراب کوفتی را باید با چه ترتیبی و دقیقه‌ی چندم از پروسه‌ی لباس پوشیدن به پا کرد، اساساً فرقی و اهمیتی برایم نداشت.
یادم هست مامان و بابا به نوبت برایم کره پنیر لقمه می‌کردند و به اصرار چای شیرین به خوردم می‌دادند. هیچ‌وقت صبحانه‌خور خوبی نبوده‌ام. اصلاً این وعده غذایی حوصله‌ام را سر می‌برد و به نظرم اتلاف وقتی بیش نیست مگر اینکه پای ساندویچ سوسیسی چیزی که هیجان انگیز باشد در میان بیاید وگرنه مربا و پنیر و گردوی سرد و خشک، سر صبح حالم را به هم می‌زند.

مامان آماده بود. بابا هم. دم در ایستاده بودند. اما من که موضوع اصلی بودم هنوز داشتم نمی‌دانم به چه دلیل دور خودم می‌چرخیدم. دنبال چه بودم که 16 بار بین اتاقم و آشپزخانه و دستشویی و حال و دم در و باز اتاقم بدو بدو طی مسیر کردم، یادم نیست. شاید مثلاً یک مداد تراش صورتی یا یک تل پاپیون‌دار ناقابل، البته از شما چه پنهان دلم هم پیچ غریبی می‌زد برای خودش، دستشویی را بگذارید به پای همان.

من و مامان ازماشین بابا دو تایی پیاده شدیم.دبستان دخترانه‌ی رازی. خیابان ولیعصر روبه‌روی استخرارکیده و پیتزا شهرام. غلغله بود. دریایی از ماشین و مامان‌های جوان و دخترک‌های یک وجبی با مقنعه‌های چپ و چوله. مامان دستم را گرفته بود و با زحمت از در اصلی وارد محوطه‌ی بزرگ مدرسه شدیم. یک راه طولانی رفتیم و بازهم از درهای آهنی سبزی که بی‌شباهت به در زندان نبود وارد حیاط اصلی مدرسه شدیم. دلهره داشتم خوب یادم هست. تا چشم کار می‌کرد دختر بچه بود که با لباسهای شبیه من، مثل مولکول‌های آواره‌ی یک مایع غلیظ اینور آنور می‌رفتند. حتی به گمانم به هم می‌خوردند و تغییر مسیر می‌دادند. قسمت کلاس اولی‌ها نزدیک‌ترین نقطه به درب ورودی بود که اتفاقاً به ازای هر یک جانور دوپای هم سایز من یک عدد مادر هم ایستاده بود. مثل بچه کوالا چسبیده بودم به مانتوی مامان. صدا به صدا نمی‌رسید. از پایین صحنه‌ی دنبال صف گشتن و سوال کردن‌های مامان را کم و بیش زیر نظر داشتم تا اینکه بالاخره جایی ایستادیم. مامان گفت صف کلاست اینجاست دخترم،‌فکر می‌کرد برایم مهم است؟ حرفش تمام نشده بود، نمی‌دانم چه شد که یکهو چیزی عین بختک گلویم را خفت کرد، درد داشت. حالا می‌دانم که یک بغض سنگین بود آن چیز.خوب یادم هست که احساس کردم نزدیک است مامان را، بابا را، خانه را، رو بالشی گلدارم را، بچه گربه‌هایم را و مداد رنگی‌هایم و نقاشی نیمه کاره‌ی روی تختم را و عروسکم، گلی را برای همیشه از دست بدهم. جایی از دلم، یک چیزی داشت می‌لرزید. دست مامان را سفت تر چسبیدم. در آن هیاهوی ترسناک دیدم کسی مرا با انگشت نشان می‌دهد و می‌گوید "ببین چه دختر خوبی، اصلاً گریه نمی‌کنه"...نگاهم از سر انگشت منحرف شد به موجود کوچکی که از خودم هم کوچک‌تر بود. مژه‌هایش خیس خیس بودند و بهم چسبیده. لبهای‌ش ورچیده. تمرکزم از آن‌همه صدا جلب شد به هق هق بلند و از ته دلش. حرف مادرش که تمام شد، بغضش بیشتر شکست انگار. حالا دیگر رسما ضجه می‌زد و گوله‌های درشت و گرد اشک با سرعت و شدت از چشمهایش بیرون می‌ریختند. با دهان نیمه باز این صحنه را نگاه می‌کردم که دیدم انگشتهای مادران دیگری هم بی‌رحمانه به طرفم نشانه رفته‌اند. "ببین چه دختر قوی‌ای. هیچ گریه نمی‌کنه". شده بودم اسطوره‌ی صف کلاس اولی‌ها. دور تا دورم موجودات نخودچی مانندی بودند مثل خودم که با تمام سلول‌های وجودی‌شان زار می‌زدند و مادرانشان من را نشان‌شان می‌دادند. گیج بودم. انگار برای سلاخی آورده بودندمان. مامان هم انگار به شجاعت من افتخار کرده باشد تا کمر خم شد که: " آفرین دخترگلم. پس من دیگه می‌رم تا ظهر که بیام دنبالت". بوسیدتم. جمله‌اش هنوز در هوا جاری بود که من به کل یخ کردم لرزم گرفت. غریبی‌ام آمد. وحشت. چه باد سردی می‌آمد آن روز. اَه مقنعه داشت خفه‌ام می‌کرد. دلم مثل ماشین لباسشویی‌مان پیچ میزد. نفسم تنگ شده بود. نزدیک بود بالا بیاورم. کف دستهای کوچکم خیس عرق شد. مامان پیروزمندانه از مادران دیگر خداحافظی کرد، سرم را از روی مقنعه لعنتی نوازش کرد و به سمت در رفت. صحنه‌ی دور شدنش هنوز یادم هست. مثل همان خوابی بود که هاچ زنبور عسل یا آن دخترک بدبخت نِل می‌دید. همان که مادرش در فضایی خاکستری می‌گفت خداحافظ و دور می‌شد و هیچ هم به فریاد های "مامان...مامان نرو" بچه‌ی فلک زده‌اش توجه نمی‌کرد. خب آدمها همینجوری مادرشان را از دست می‌دهند دیگر. احساس کردم تمام شد. مامان برای همیشه رفت. مرگ را به دو چشم خودم دیدم. آمدم عر مبسوطی بزنم دیدم هنوز همه دوروبرم دارند مرا نشان می‌دهند که عجب دختر قوی‌ایست. حتی مادرش هم رفت و او محکم سر صف ایستاده. لعنت. از همان موقع این قوی بودن و استحکام و غرور و سایر مخلفات را چپاندند در پاچه‌ی ما. در چنان رو دروایسی قرارم دادند که تمام آن روز مثل مجسمه‌ای از سنگ خارا، جیک نزدم. دلم خون بود اما، و گریه‌ام دم در چشمانم آماده‌ی انفجار.

خانه که رفتم ماکارونی داشتیم با کچاپ و نوشابه‌ی نارنجی به افتخار اولین روز مدرسه‌ی من. پفک و بستنی هم برای بعدش بود. مامان برای بابا از استقامت من تعریف می‌کرد و چیزی در باب اینکه جفت‌شان به من افتخار می‌کنند و الخ. باز هم سفت خودم را نگه داشتم. ساعت 7 شب با بدرقه بوس و بغل مامان و بابا رفتم در تخت. در اتاق را که تا نیمه بستند و تاریکی که اتاق را فرا گرفت و مطمئن شدم دیگر مظهر شجاعت برای کسی نیستم، اشکهایم را رها کردم که بریزند. در سکوت روی بالشم و کنار عروسک کهنه‌ایم بریده بریده هق هق می‌کردم... آنقدر اشک ریختم که خوابم برد.

بیست و دو سال از آن روز می‌گذرد. من هنوزهم که هنوزه با جان کندن ویژه‌ای صبحانه می‌خورم و از نوع سردش علی‌الخصوص نان غیر تازه و پنیر، فراری‌ام. هنوز هم صبح‌ها قبل از بیرون رفتن چندین بار خرچنگ‌وار دور خودم می‌چرخم تا بساطم را هم بکشم و آخرش هم مدرسه‌ام ( شما بخوانید کارم و دانشگاهم) دیرمی‌شود. همچنان جوراب را یا حتی‌الامکان نمی‌پوشم یا آخرین چیزی‌ست که جلوی چارچوب در، درست قبل از پوشیدن کفش‌هایم با عجله‌ای وصف ناشدنی‌ به پا می‌کنم ( سلام پدر‍!). و از همه مهمتر هنوز که هنوزه انواع و اقسام بغض‌های مرد افکن را تا خود تخت، تا خود بالش، تا خود تنهایی، در هزارتوی مخفیِ جانم و جسمم و دلم نگه می‌دارم و فقط نیمه‌شب وقتی کسی نفهمد و نبیند و نشنود، اشک‌های بی‌نوا را از بند آزاد می‌کنم و آنقدر می‌بارم تا خوابم ببرد...

تا نقش تو در‌سينه ما خانه‌نشين شد هرجا که نشينيم چو فردوس‌برين شد

2010-09-16T19:07:00.003+10:00

My Favourite House-Port Melbourne- Sept 2010

I Need A GhostWriter

2010-09-15T21:06:00.012+10:00

اولین فیلمی که از رومن پولانسکی دیدم را خوب یادم هست. از بس‌که چهل تکه دیدم‌ش. Rosemary's Baby از آن دسته فیلم‌های ممنوعه‌ی جناب برادرجان بود که قبلاً توصیف‌شان را در پستی کرده بودم. از معدود دستاوردها و افتخارات مهم زندگی‌ام این است که موفق شدم با شجاعتی بی‌بدیل این فیلم را در سنین 13-14 سالگی به شکل اپیزودهای حدوداً ده دقیقه‌ای با فلاکت و تن‌لرزان خاصی در اندک وقت‌های خالی بودن خانه تماشا کنم. اگر اغراق نباشد به گمانم 10 ماهی طول کشید تا همه‌ی فیلم را در آن ویدیوی سونی بتاماکس با موفقیت ببینم. فیلم عجیبی بود. میا فارو را دوست داشتم. داستانش برایم جذاب بود، تفکر برانگیز و نو. مقادیر زیادی ترس هم داشتم سر آن صحنه‌هایی که زن تازه فارغ شده‌ی بیچاره درراهروی خانه‌ای که کمدهایش به آپارتمان‌های مجاور راه داشت با یک چاقو در دست راه می‌رفت و موسیقی بلند و کوبنده‌ و خشن کشیده می‌شد بر فضای نیمه تاریک و مضطرب فیلم. چیزی که از آن فیلم سالهای سال است در ذهنم به یاد می‌آورم، موسیقی آخرین صحنه‌ی فیلم بود اثر کریستف کومِدا که به شکل مشکوکی همان سال 1969 در یک تصادف کشته شد. ضرب‌آهنگی پر ایجاز از جایی که زن بی‌نوا، بالاخره نوزادش را در گهواره‌ی سیاه دید، شروع شد...لا لا لا لا، لالا... و با حرکت دوربین به سمت پنجره‌ای رو به شهرنیویورک و خانه‌های بی‌شمارش ادامه پیدا کرد. بی‌نظیر بود این بسط دادن بصری داستانِ سیاه به همه مردمان شهر. بعدها Frantic را دیدم از پولانسکی وDeath&Maiden را و Bitter Moon وThe Pianist.

اما نقطه‌ی عطف پولانسکی بازی‌ام دیشب بود که برای اولین بار فیلمی از او را بدون بدبختی زمان‌های دور، این بار بر پرده‌ی سینما تماشا کردم. The Ghost Writer. این مرد، رومن را می‌گویم، توانایی عجیبی در تکان‌دهنده ساختن آخرین صحنه‌ی فیلم دارد. باز هم دقیقاً در آخرین ثانیه‌ی قبل از تیتراژ پایانی میخ‌کوب شدم.

فیلم طبیعتاً روایت یک GhostWriter است. دیده‌اید که این آدمهای مشهور و نیمه مشهور دنیا زرت و زرت کتاب می‌نویسند از خاطراتشان و زندگی‌نامه‌شان آنهم به چه ضخامت و با چه سبک و ساختاری و جلال و شکوهی و...آدم می‌ماند که مثلاً یک بکسور که تمام عمرش را کتک زده و مشت در وسط پیشانی‌اش خورده، یک مدل لباس که روزگارش به کَت واک کردن و رژیم‌های هفت بیجار گذشته، یک آخوند مثل خلخالی که یک عمر دستور قتل‌عام صادر کرده، یا حتی یک ویکتوریا از نوع ملکه‌اش و یک پادشاه وزوزک و یک رئیس جمهور گیریم حسین اوباماشان را چه به نویسندگی و کتاب بیرون دادن‌های خوش‌نوشت و پرفروش و آنچنانی...بعد کاشف به عمل می‌آید که بله! یک نویسنده‌ی مزدبگیر بنده خدایی هست پشت صحنه که هشت‌اش گرو نه‌اش است و هیچوقت هم ازش نامی به جا نخواهد ماند اما اوست که این کتاب را برای این دوستان کله گنده و معروف دنیا می‌نویسد و آنها هم به نام خودشان بیرون‌اش می‌دهند. آن نویسنده‌ی نگون‌بخت گمنام، ملقب است به گوست رایتر یا من ترجمه‌اش می‌کنم نویسنده‌ی بدل که ظاهراً یک شغل تمام وقت هم هست. خداییش این هم از آن شغل‌هاست که آدمیزاد نه دنیا دارد ازش نه آخرت درست و حسابی.

این صحنه از فیلم رو بسیار دوست داشتم

داستان فیلم در یک جزیره‌ی به غایت مخوف در آمریکا با مناظرعجیب از دریای یک‌بند طوفانی و باران‌های نفس‌گیر و علفزارهای کش‌آمده در باد و صخره‌های خشن می‌گذرد. از آنجایی که داستان در مورد نخست وزیرانگلستان است و همسرش و نویسنده‌اش و همگی با لهجه های بریتیش غلیظ خرکی محاوره می‌کنند و پاره‌ای دیگر از المان‌های داستانی پیچیده و حیرت آور هم پی درپی بر صورت تماشاگر سیلی می‌زند، به شدت یاد سریالی افتادم که تلویزیون خودمان سالها پیش پخش می‌کرد به اسم خانه‌ی پوشالی ( اسم اصلی‌اش هست House Of Cards البته!) همان که آب دهان‌مان خشک می‌شد در طول هر قسمت‌ش و در آخر هم با رنگی پریده و زبانی گس بر تیتراژ پایانی خیره می‌ماندیم تا پدر جان کانال را برایمان عوض کند...
تعلیق، پر رنگ‌ترین عنصر ابتدا تا انتهای فیلم بود که به عقیده‌ی من خوب هم از آب در آمده بود. اصلی‌ترین رموز داستان را تا آخرین لحظاتش نخواهید فهمید و این همان چیزی‌ست که فیلمی در ژانر Thriller را خوش‌ساخت می‌کند و دیدنی. یخ‌بستگی موجودات سیاستمدار انگلیسی تبار را بازیها به خوبی درآورده بودند. کادربندی ها و کلوزآپ ها تاثیرگذار بودند و منطقی. در مجموع فیلم را دوست داشتم اگرچه نه به اندازه‌ی کارهای قبلی پولانسکی.
اعتراف اینکه، راستش هنوز هم تکه‌هایی از فیلم را در حال هضم کردن قطره‌ای هستم. بی‌هوا گوشه هایی از تصاویر پازل گونه‌ی داستان را یادم می‌آید و تازه دوزاری کج و کوله و پیراشکی مانندم دیلینگی می‌کند و نرم می‌افتد که اووووه پس اینطور‍!

...If Only

2010-09-15T17:00:00.002+10:00

کاش تو را از بَر بودم

مثل یک شعر روان

مثل یک قطعه‌ی موسیقی ناب

مثل آواز عشایر در کوه

اگر از بَر بودم

هی تو را زمزمه می‌کردم، می‌خواندم؛
و به شوق‌ا‌ت
شب واماندگی و تنهایی را

به صدایی و نوایی و هوایی از تو

پر سعادت می‌کردم...

نیک‌ناز

تنهایی‌هایش را در کیف چرمی گذاشت و شبانه رفت

2010-09-14T17:43:00.007+10:00

نیمه شبی زمستانی- 2010 ملبورن

2010-09-13T20:34:00.012+10:00

جای‌تان خالی تب دارم. این بیل‌بیلکی که در گوش می‌گذاریم می‌گوید 39 درجه. راست و دروغش پای خودش، من به اندازه‌ی کافی توبره‌ی پر از دروغ دارم برای آن دنیایم. امروز روز سومی است که من و تب با هم معاشقه می‌کنیم. آن هم از نوع چیک‌ تو چیک. آنقدر در چیک فرو رفته که لپ‌های بی‌نوایم سه روز است گلی شده‌اند. عینهو دختران دهات کوهستانی و عشایر کوچ‌نشین، تا اینجایش خیلی هم خوب. اما لامصب انگار کیفش از این نزدیکی‌یه تجاوز گونه و بی‌اجازه با ما خیلی کوک است و بی خیال ما هم نمی‌شود، تب را می‌گویم. لرز هم دارم. خدا رو شکر همه چیز هست جز هزیان. این کلمه را هر چه نگاه می‌کنم جالب به نظر نمی‌آید. جایی‌ش اشتباه است. حزیان؟ حظیان؟ هضیان؟ ...نه خدای من هی بدتر و نا‌آشنا تر می‌شود این کلمه‌ی لعنتی. با من سر مزاح گذاشته. کسی چه می‌داند شاید هم از آثار تب باشد... به گمانم هذیان درست تر است. خودتان می‌فهمید از چه حرف می‌زنم دیگر، اینها همه‌اش قرارداد است برای اینکه شما از حرفهای من سر در بیاورید و من از سکوت شما و گرنه یک حرف پس و پیش که به تریج قبای کسی بر‌نمی‌خورد. اه اه این تریچ است یا طریج یا چی اصلاً؟ مرده‌شور این همه ذال و ضاد وطا و ظای اضافی احمق، و این زبان به قول مرحوم هدایت حرامزاده‌ی عربی و اینها را ببرند که همگی به طرز بیهوده‌ای یک صدا دارند...اوف... تب دارم و این کلمه‌های زبان نفهم بی‌انصاف هم سر همکاری ندارند، هیچ هم حواسشان نیست که با این کارشان تب‌م را ممکن است به 40 درجه ارتقاء دهند.

تب دارم... این را گفته بودم انگار...و سه روز است هرچه منتظر نشستم دیدم نمی‌آید، هذیان بی‌معرفت نامرد منظور نظرم است... وه که چقدر از این ترکیب بدترکیب "منظور نظر" بدم می‌آمده یک عمر... دیدم حیف است آدم در تب بسوزد اما هذیانش نیاید اصلا خوبیت ندارد، یک چیزی کم است. گفتم بیایم اینجا تلاشم را بکنم شاید به هذیان نویسی افتادم، به هرحال بهتر از هیچی‌ست، حتی در حلیه المتقین آمده که ثواب هم دارد انگار، یادم نیست... آمدم، درب اینجا را که باز کردم دیدم بله خدا را شکر این هم آمد همچین روان و پُرمایه. وبلاگ عزیز این بار به شکل مسهلی کارآمد عمل کرد. دیگر انصافاً ملالی نیست جز دوری شما دوست عزیزتر از جان و گرانمایه و از همین دسته حرف های صد من یک غاز که فقط به درد لای آجرهای دیفال می‌خورد و لاغیر، راستش الان که خوب‌تر فکر می‌کنم می‌بینم حتی به درد به هم چسباندن آجرهای دیوار هم نمی‌خورد آخر. خودتان آن کج کلاه نداشته‌تان را قاضی کنید، چطور باید گذاشتشان لای جرز؟ نمی‌شود که...چرا باید جای شما اینجا خالی باشد که حالا من محض رعایت ادب و تعارفات معمول هر سه جمله یک بار بگویم جای شما خالی؟ عزیز تر از جان هم از همان دسته شعرجاتی‌ست که همه از دم دروغ می‌گویند اگر می‌گویندش. خودِ من، کجایم عزیز تر از جان هیچ دوست احیاناً از نوع بنی بشری‌ست؟ حالا سریع پای پدر و مادرآدم را وسط نکشید، به جز‌ آنها...نیست دیگر نیست... بیایید کمتر وهم کنیم رفقا.

آخ که من تب دارم و هذیان عزیز هم به مغزم هجوم آورده است این قرص کُلد اند فلوی ابله هم خواب آور بود انگار... انصافاً جای تک‌تک شما خالی ای دوستان عزیزتر از جان و حتی در این لحظات روحانی پیش از غروب می‌شود به سبک ژانر بازی هایی که بر در و دیوار گودر نوشته می‌شود این روزها گفت، آی لاو یو پی ام سی...و آهسته مُرد.

2010-09-13T19:07:00.001+10:00

توبه می‌کنم که دیگر عاشقت نشوم
خدایی‌ات می‌گیرد که :
"صد بار اگر توبه شکستی بازآ "

لعنت...

بر خود خیمه زنیم ...که سایبان آرامشِ ما، ماییم

2010-09-12T08:46:00.007+10:00

آرامش خریدنی نیست. هیچ دست‌فروش دوره‌گردی، هیچ مغازه‌دار خوش‌طینتی در بساطش آرامش ندارد برای معامله. آرامش را نمی‌توان سراذان ظهر کنار کوچه‌ای خلوت از زنبیل زنی رهگذر دزدید. آرامش را نمی‌شود با هیچ تمبری و پاکتی پست کرد برای یک دوست غریب افتاده‌ی دور. گدایی کردنش هم کار بیهوده‌ایست، آرامشی که با التماس بیاید ماندنی نیست، یک روز صبح بی‌خبر می‌گذاردت و می‌رود. آرامش را به کسی عیدی نمی‌دهند کادو پیچ‌شده و خوش آب و رنگ. آرامش در سکوت پرهیاهوی شب‌هامان نمی‌آید اگر هنوز بلد نیستیم چطور هیاهوی ذهن‌مان را غروب نشده از پنجره‌ی نیمه باز بیرون کنیم. آرامش من، آرامش تو در چشمان کسی نیست، ته هیچ فنجان قهوه‌ای نقش نمی‌بندد، درامنیت دستان دیگران دنبالش نباید گشت. آرامش را در رواق هیچ امامزاده‌ای خیرات نمی‌کنند. آرامشی که من را و تو را بی‌نیاز می‌کند از جستجوی بی‌سرانجام در انبوه آدمها و روابط رنگ به رنگِ ناموزون و نقب زدنهای وقت و بی وقت در خاطرات گذشته، چیزی نیست که باد کولی برایمان بیاورد. بقچه‌ سفید سنجاق قفلی داری نیست که لک‌ لکی وقت پرواز از آن بالا برای‌مان بیندازد و برود.

آرامش سالهاست جایی خوابیده است، جایی نهان در مختصات اندام خودمان. گاهی بیدار می‌شود، چند لحظه‌ای را نگاه‌مان می‌کند و باز می‌خوابد. آرامش سرچشمه‌ای دارد. گنجی‌ست که نقشه‌ی گنج رمزدار دارد. نقشه‌اش جایی همین اطراف دفن شده. باید گشت، حیرانی دارد، سرگردانی دارد اما پیدایش که کردی، نه رفتنی آرامش‌ت را می‌گیرد و شوریده‌ات می‌کند نه برگشتنی شیدای‌ عالم‌ات می‌کند. آرامش یاد گرفتنی‌ست. مشق‌ش باید کرد و تمرین‌ش. آرامش را که از بر شدی، خوب که با گوشت و خونت آشنایش کردی، طوفانی نیست که ناامید نشود از به هم ریختنت. برای پیدا کردن آرامش:
نشتابیم. نه به سوی روشن نزدیک، نه به سمت مبهم دور

نیاویزیم. نه به بند گریز، نه به دامان پناه

بر خود خیمه زنیم که سایبان آرامش ما، ماییم*...

* سهراب

!... Persian Cats vs

2010-09-11T10:03:00.011+10:00

پرشین گربه! اسمش خیلی پر زرق و برق و غلط اندازه. قیمتش هم در راستای همون شکوه و جلال و جبروت اسم‌ش نسبت به گربه‌های نژاد های دیگه بالاتره. چیزی که اینجا به عنوان گربۀ هم وطن می‌بینی موجود خیفیل، صورت بشقابی، پر پشم و پیل و پت و پهنیه که ماشالله از همۀ هنر و صنعت دنیا فقط بلده خوب بخوره و خوب بخوابه. اینا رو که اینور آب ببینی محاله با سوز و اندوه یاد جد و آباد و فک و فامیلشون در ولایت نکنی که بندگان خدا همۀ عمر هفت‌هشت‌ ده ساله‌شون صرف جستجو در کیسه‌های سیاه و سبز و زرد آشغال‌های بوگندوی خیس توی کوچه پس کوچه ها می‌شه و بقیه‌ش رو هم نمی‌دونم با چه هدفی و چه منظوری در مسیربالا رفتن از در و دیوار مردم سپری می‌کنن که این وسط گاهی از ارتفاع میوفتن و دست و پاشون می‌شکنه یا اینکه وقت رد شدن از خیابون یه تصادف خرکی می‌کنن و بی‌گناه و مظلوم به دیار باقی می شتابن. اصولاً تو خیابون‌های تهران که راه بری در تمام کادر حوزۀ دیدت، از چپ و راست و بالا و پایین در سایزهای مختلف گربه های ریقو وارد می‌شن و خارج می‌شن. یکی از زیر ماشین پارک شده سرشو میاره بیرون بی توجه به ادب و شئونات بزرگتری کوچیکتری چشاشو می‌بنده دهنشو عین تمساح باز می‌کنه و تو صورتت خمیازه می‌کشه، اون گوشۀ سمت چپ تصویر یه دونه سفید خال خال مشکی خیز برمی‌داره که از دیوار بپره بالا، اون طرف تر یه دونه خاکستری پوست و استخون روی دو پا وایساده و داره ناخن می کشه به لاستیکای یه ماشین بدبخت و اینجوری کش و قوس صبحگاهی‌ش رو میاد، یه تعدادی هم که مسلماً تا کمر توی سطل زباله خم شدن بلکه بی‌منت خلق، بخور نمیری روزی حلال به دست بیارن. این صحنه ها واسه مایی که تو تهران بزرگ شدیم اینقدر عادی بود که اگه یه روز تا شب هیچی گربه نمیدیدم یحتمل دل نگرون می‌شدیم. اما شاید یکی از اتفاقات ساده‌ای که تو هجرت کردن از شهر و دیار و ولایت میوفته اینه که همین عناصر ساده و دم دستی شهری هم از فردای روزی که زندگیت رو تو شهر جدید شروع می کنی برات غریب میان و غیر طبیعی. این تفاوت ها اینقدر پیش پا افتاده هستن که مثل من ممکنه سالها از کنارشون رد بشی و یه گوشۀ تنگ و تاریک از ذهنت بهشون فکر کنی اما هیچوقت به حرف نیای و در موردشون واسه کسی قصۀ حسین کرد شبستری نبافی.

اما حالا که نشستیم و چایی قند پهلو می‌خوریم و دور همی داریم گپ می‌زنیم باید بگم که اینجا، تو این شهر خارج(!) هیچ وقت توی خیابون گربۀ آواره و غیر آواره نمی بینی. نقطه.

به جاش توی پارکها یا کوچه های درختی یه موجوداتی رو می‌بینی که از این درخت می‌پرن به اون یکی و گاهی هم خم می‌شن چشم تو چشم نگاه عاقل اندر سفیهی بهت می‌کنن، سر تاسفی بابت حماقتت تکون میدن و راهشون رو می‌گیرن می‌رن. این بچه‌ها تقریباً هم سایز گربه‌های خیابونی خودمونن اما بیشتر شبیه موش و سنجابن. اسمشون هست پاسِم (Possum) ، شهرتشون رو و اسم فامیلشون رو متاسفانه نمی‌دونم البته.

این عکس رو پارسال گرفتم...عکس گرفتن ازشون زیاد کار راحتی نیست

این پاسم های گوگولی مگول گاهی برای خونه ها دردسر درست می کنن چون از شاخه های درختا و سیم برقا راهشونو می‌گیرن صاف می‌رن تا می‌رسن به شیروونی خونه ها. بعد یه سوراخی پیدا می کنن و می‌رن توی فضای بین شیروونی و سقف خونه و همونجا خونواده و سر و همسر تشکیل میدن. بعد ظاهراً جمعیت شون که زیاد میشه، پارتی میدن و رفت و آمدهای مشکوک و مخالف با منافی شرع و عرف راه میندازن و تا دم دمای صبح بساط عرق و ورق و زر ورق و عیاشی و فاحشه‌گری‌شون به پاست. اینجوریاس که همسایه‌ها شاکی می‌شن و...بله زنگ می‌زنن 110!

یه شغلی اینجا وجود داره به اسم Possum Catcher. مثلاً شرکت Paul The Possum Catcher! که کارشون اجرای حکم تخلیه شیروونی برای خانوادۀ پر جمعیت جناب پاسم هست. در یک هیات چند نفره سوار بر وَنی که روش کلی اسم و رسم شرکتشون رو حک کرده به محل تخلف میان و طی یک عملیات تعقیب و گریز مهیج، دوستان رو از محل مورد نظر متواری می‌کنن.

راستشو بخواین مملکت بامزه‌ایه، دغدغه‌های بامزه تری هم تو این سرزمین موج می زنه. واسه ماهایی که از یه دنیای دیگه با یه عالمه درد و بلای آسمانی و زمینی و دولتی و مملکتی اومدیم اینجا، این جریانات و اتفاقات بیشتر تداعی گر تصاویری از کارتون های دوران بچگیه. من که خودم خیلی یاد پت پستچی یا مثلاً باغچۀ سبزیجات میوفتم!

شهری پشت دریاها

2010-09-09T15:51:00.005+10:00

عوض کردم. کار مبارک را می‌گویم. چهارسال و نیم بود که همان آدم‌ها را می‌دیدم، همان درهای اتوماتیک ورودی ساختمان اصلی را، همان دیوارها را، پله‌های همان راه پله‌ها را. همه‌شان را از بر بودم. رنگها را بوها را و مسیرها را. اگر چشم‌هایم را می‌بستید مثل بچه گربه‌ای فرز و تیز، تمام سوراخ سنبه‌های هر سه ساختمان را برایتان شناسایی می‌کردم. 238 هفته بود که آیینه‌ی دستشویی شمالی طبقه‌ی دوم، من را به خودم تمام قد نشان می‌داد، به گمانم خسته شده بود از سرتاپای من. پنجره‌ها را خوب می‌شناختم دیگر، اینکه در مقابل باد شدید پاییزی چه نوع صدای جیرجیری می‌کنند و زیر باران بهار و زمستان چه‌طور تاب می‌آورند. می‌دانستم این پنجره‌های خود رای، دقیقاً چه ساعتی از چه روزی از چه ماهی از چه فصلی از سال، پرتو مایل آفتاب عصر را بی‌اجازه به مرکزی ترین نقاط ساختمان راه می‌دهند که بر روی کف طبقات دراز بکشد و خودنمایی کند.

حتی دیگر به وضوح می‌دانستم که اگر در این لحظه از راهروی شرقی ساختمان قدیمی رد شوم، پیتر را می‌بینم و لیندی و مارگرت همیشه خندان را. وقت قهوه خوردنشان جایی در ناخودآگاه من حک شده بود انگار. معنی و مفهوم خنده‌ها یا اخم‌های تک‌تک آدمها را به خوبی بلد بودم دیگر. اینکه اگر به مایکل ساعت هشت صبح قبل از سیگاری که با دقت از تنباکوی اعلا می‌پیچد و درست در وسط باغچه‌ی ژاپنی می‌کشد سلام کنی و جواب کوتاه بی احساسی بشنوی، نه از سر بدجنسی و بداخلاقی‌ست که متنِ بازی این آدم بر صحنه‌ی زندگی، آنهم در آن ساعت از روز اینطور نوشته شده‌ست. او هم همان را عیناً می‌گوید. پس دلیلی نداشت دلگیر شوی از سرد بودن ظاهری‌اش، مطمئنی قهوه‌ی تلخش را که بزند و دودش را هم که هوا کند‌ سرحال می‌آید و خودش باب بگو بخند را باز می‌کند. می‌دانستی که جنیفر آدم خنده‌های بی‌دلیل و بلند بلند است،‌ ساندرا آدم فضولی‌های کوچک اما مهربان، دیوید مرد ادب است و ممکن است شوخی‌های بی‌مهابا معذبش کند. همه را بلد بودی. همه را. نبض تپنده‌ی همه‌ی اهالی آن ساختمان ها را در دست داشتی و این خوشایند بود. اما همه چیز یک جور خوبی بد بود...

به گمانم دیگر داشتم به آرامی آغاز به مردن می‌کردم، هر روزم را از راه تکراری عبور می‌کردم. داشتم عادت را به وجودم تزریق می‌کردم تا مسکنی باشد آرام بخش. دیگر کم‌کم غرق در مطمئن‌های زندگی شده بودم و خطری نمی‌کردم برای نا مطمئن. صبح به صبح رنگ‌های متفاوت می‌پوشیدم اما در چارچوب دیوارهایی با رنگ‌های همیشگی روزم را می‌گذراندم. چیزی کم بود. آدم ناشناس در زندگی‌ام کم داشتم. محیط غریبه، حرف‌هایی از جنس دیگر، قوانین جدید، نگاه‌های نو... مصلحت‌اندیشی خون‌ام بالا زده بود در چند ماه اخیر...شکستم هر آنچه آجر به آجر ساخته بودم را، باقی‌مانده های خانه‌ام را برداشتم روی کولم و برای اینکه آرام آرام نمرده باشم، سفر کردم. از شناخته‌ها به نا شناخته‌های ترسناک. راستش را بخواهید، سخت بود. درد هم داشت. اما از آن دردهای خوش‌آیند بود که مازوخیسم‌ت را عمیقاً ارضاء می‌کند.

یکشنبه شب، همه‌ی خنزر پنزر‌های این سالهایم را در یک کارتن کوچک زورچپان کردم. گلدان سفالی پیچک‌ روی میز دفترم را هم برداشتم. همان که خودم کاشته بودمش. همان که جمعه به جمعه یک نصف لیوان آب می‌دادم و کمی هم قربان صدقه به عنوان کود به پایش می‌ریختم، خدا را شکر که فرزند خلفی‌ست و بی چشم و رویی بلد نیست. جواب همه‌ی مهربانی‌هایم را با برگ‌های هفتگی جدیدش می‌دهد. او هم در این کندن و رفتن همراهم آمد. از داشتن‌ش خوشحالم. زنده است و همین برای همراهی من کافی است. وسایلم را که در صندوق عقب ماشین می‌نشاندم، یک بغض موذی از ناکجا آمد و خفتم کرد. نمی‌دانم چه می‌خواست از جانم این بی انصاف ‌که نشسته بود بر گلویم و ول هم نمی‌کرد. یاد روزهای خداحافظی از ایران افتادم. خداحافظی از رفقای دوست داشتنی‌ام، از مادرم. پدرم. از اتاقم. از جعبه‌ی کارت‌هایم که طی 20 سال جمع‌شان کرده بودم. از نقاشی‌های کودکی که دیوارهای دوست داشتنی اتاقم را سفت بغل کرده بودند. از تلویزیون نقره‌ای سونی کوچک اتاقم که هدیه‌ای بود و دوستش داشتم. از کوچه‌ی باریک و شیبدار و ناشکل خانه‌مان که زمستان‌ها زیر برف مدفون می‌شد. از کوه‌ همیشه سفید روبروی اتاقم. از خیابان ولیعصر عزیز. از دود و دم غلیظ شهر. از صدا و هیاهویی که نبض زندگی آن شهر بود. از آن‌همه کلمه‌ی فارسی زشت و زیبا که در فضای سرزمین جاری بود. از بوی نان سنگک تازه، از نشر باغ. از حسن آقای گل فروش و صمد آقای سبزی فروش. حتی اینها را نتوانستم در کارتن‌ی جا بدهم و بیاورم. فقط خاطرم هست که روز خداحافظی برای دوستانم نوشتم: پشت دریا شهری‌ست که در آن پنجره‌ها رو به تجلی باز است...قایقی خواهم ساخت، خواهم انداخت به آب، قایق از تور تهی و دل از آرزوی مروارید...و آمدم به شهری این سوی دریاها...

خاطرات لامذهب لاکردار،هجوم آورده بودند و اشک‌هایم خودسر شده‌ بودند یکشنبه شب. یاد تمام کندن ها و رفتن های زندگی‌ام داشت جانم را می‌پیمود و دردش در تنم می‌پیچید. اشک ریختم به پهنای صورتم و بی‌آنکه ترمز بگیرم یک نفس در یکشنبه شب بارانی راندم...دور شدم...

2010-09-08T22:54:00.002+10:00

من، پُر مشتری‌ترین کلید ساز شهرم

از بس کلید ساختم و ساختم و ساختم تا شاید به شاه‌کلید تو برسم، پیرم در‌آمد

من مشغول بودم و ...تو رفته بودی

من مانده بودم و هزاران کلید بی‌مصرف و دلی رنجور و تجربه‌ی سال‌ها کلید‌ ‌سازیِ عاشقانه؛

حالا منِ تنهای شکست خورده، پُر مشتری ترین‌ام در این شهر...

اين کوزه‌گر دهر چنين جام لطيف می‌سازد و باز... بر زمين می‌‌زندش

2010-09-07T23:51:00.004+10:00

خانه‌ی دوست - سپنامبر 2010

از بس‌که چشم مست در اين شهرديده‌ام، حقا که مِی نمی‌خورم اکنون و سرخوشم

2010-09-06T19:24:00.005+10:00

وقت‌هایی هست که نگاهت با نگاه غریبه‌ای رهگذر در آن‌سوی خیابان پر هیاهوی شهر تلاقی پیدا می‌کند. بی‌آنکه بفهمی چرا و چطور. در کسر کوچک و ناچیزی از زمان، امتداد نگاه‌هاتان بر روی هم کشیده می‌شوند. مماس، هم‌سو، هم‌راز. هم‌نیاز. اصطکاک ایجاد می‌شود. نوازشت می‌کند. هم آغوشی پیش می‌آید. چشمانت برای چشمانش مستی می‌کنند و بی پروایی، کمی هم کرشمه‌گری زنانه. او هم خریدار می‌شود ناز و نیازت را بی سوالی و جوابی. دربست اسیرت می‌شود. اسارتی خودخواسته. تا به خودت بیایی کار از کار گذشته. همه چیز درلحظه‌ای از بیشمار لحظۀ عمرت/عمرش اتفاق افتاده است. یک قصۀ کوتاه عاشقانه خلق شده است. با تمام توصیفات و جزییات داستانی. با همان دلهره‌های معروف. همان دل‌آشوبی‌های رابطه‌های کش‌دار و طولانی. دار و ندار هم می شوید در همان تک ثانیۀ ناقابلِ کم ادعا. زاد و ولد می‌کند این آمیزش دو نگاهِ تا دیروز غریبه‌تان... فرق‌‌اش با باقی عاشقانه‌های هفتاد من کاغذ و هشت سال اشک و دم‌به دم فراق و وصال این است که این قصه، درست در همان لحظه ای که شروع شده بود به پایان می‌رسد. این بین، قصه‌تان به اوج هم رسیده است و تو را و دیگریِ بی‌نام و نشانی را سرمست‌ کرده است.

او می‌رود.

تو هم.

اما می‌دانی که صورتش در ادامۀ مسیر گُر گرفته است از گرمای این اصطکاک، از این هم‌نوازی دو نگاه... بی‌آغازی و انجامی، از حرارت این کشش بی واسطه و معماگونه.

و چشمهای تو، سرخ شده اند بی شک، بابت همان یک نگاهِ ساده. سرخِ سرخ. براقِ براق.

نباید ترسید. زندگی همین تک نگاه‌های بی حساب و کتاب است. همین تداعی ، همین تبلور، همین تجلی‌های ناگهانی ِ "بودن و نبودن" در یک آن. در یک برش کوچک از زمان بی ابتدا و انتهای روزگار. نباید ترسید...

پای فواره‌ی جاوید اساطیر زمین در صمیمیت سیال فضا خش‌خشی می‌شنوی

2010-09-06T05:28:00.009+10:00

خانه‌ی دوست - East Melbourne -سپتامبر2010

ما مجانینی هستیم در قفس‌های شیشه‌ای

2010-09-05T00:25:00.011+10:00

می‌گویند روز جهانی وبلاگ است. حالا این عبارت معنا و مفهومش چیست را نمی‌دانم. باید تبریک بگوییم با تکنیک بادا بادا مبارک بادا؟ شاد باش و بهروزی؟ آرزوی خوشبختی روزافزون و این هجویات، تسلیت صمیمانه، تهنیت و درود، یا چه؟ خفه‌خون بگیریم بهتر است اصلاً آیا؟
نکند ساعت از 12 نیمه شب که می گذرد وچشم‌مان به جمال این روز عزیز روشن می‌شود، بر سر و کله‌ی خودمان و بلندای دیوارها و کنج پنجرۀ خانه‌های شهرهای جهان وبلاگ جوانه می‌زند و جماعتی برای این شیرین کاری کف مرتب و سوت بلبلی می‌زنند؟ یا اینکه با نامگذاری این روز آن هم از نوع جهان‌شمولش، مثلا دارند تشویقمان می‌کنند که این کار بس پسندیده است پس ایها الناس تا می‌توانید وبلاگ بنویسید و بخوانید و به دیگران هم انفاق کنید و این‌ها؟ یا چه؟
راستش به گمانم چون نیک بنگرید حتی حواریون و قدیسان و پیام آوران الهی هم بر در و دیوار غار و پوست آهو و تنۀ درختان بخت برگشته وبلاگ نویسی می‌کرده اند و قرآن و اناجیل چهار گانه و داستان مکاشفۀ یوحنا و تورات موسی و تنخ یهود و صحف ابراهیم و اوستای جناب زرتشت و زبور و...همگی وبلاگ‌جات معروفی بوده‌اند نوشته بر تن کاغذ و متعلق به گنجینه‌ی وبلاگستان عهد قدیم و عتیق و باقی قضایا. شاید هم به جای وبلاگ صدایش می‌کرده اند، دیوارنبشت، پوست‌نگار، کاغذنویس...آنها هم ظاهراً به قصد کشت می‌نوشتند آنچه که از ذهن پراکنده‌شان در اعماق شب و دقایق روز، بی اجازه عبور می‌کرده است. وبلاگ نویسی سنت نبوی‌ست در اصل. پس در اینکه نوشتنش و داشتنش پسندیده است ممدوح و مقبول و میمون، شکی نیست!

حالا این قاراشمیش چند وجهی‌یه بی‌پدر و مادری که ما وبلاگ خطابش می‌کنیم وپوستی و کاغذی و دیواری هم نیست و اصولاً معلوم هم نیست دقیقاً کجا هست(!)،‌ مگر غیر از همان خزعبل‌نامه‌های یواشکی‌ دوران ماقبل اینترنت‌مان است؟ اگر تولد این شبکه بی‌در و پیکر و لامکان و زمان جهانی را مبداء تاریخ بشر فرض کنیم، زندگی ما جانوران گوشت‌خوار/ گیاه‌خوار/آت و آشغال خوار، به دو بخش عمده‌ی عهد جدید و ماقبل تاریخ تقسیم می‌شود. این‌جور فرض کنید که بیست سال قبل ماموت وجود داشته ودایناسور، امروز جانوران و روابط سوپر مجازی‌شان، عاشق شدن‌های از راه دور، هم‌خوابگی از راه دور و به زودی زاد و ولد از راه دور...
در عهد ماقبل تاریخ( تا همین 20 سال پیش)، آدم‌های اهل قلم و جوهر و کاغذ سفید و کلمه و اندیشه، در حفره‌های تنهایی‌شان سکوت را شاهد می‌گرفتند و در محضرش می‌نوشتند... از خاطره‌های تلخی که زخمی‌شان کرده بود. دلخوشی‌های پوشالی‌ای که آینده‌شان را به وجودش سنجاق کرده بودند و در انتظارش امروزشان را به فردا می‌چسباندند. عشق‌های نافرجامی که نفس را تنگ کرده بود و نوشتن را لازم. تخیلات بی‌اساسی که واقعیت خارجی نداشت اما فکرشان را به کنکاش و نرمش می‌انداخت... ثبت انواع لایتناهی زخم‌ها و دردهای غربت، هجرت، نفرت، حقارت. نوشته‌های بی‌کسی‌های طولانی و مرگ‌بار. روزنوشت‌های دم دستی و سرخوشانه با جزئیات پر طمطراق که در نهایت برای دیگران بی‌معنی و هجو می‌نمود... اما خوبی‌اش این بود که جایی به طریقی چیزی را می‌نوشتند، فکرشان را حک می‌کردند، صحنه‌ای از معادلات روزگار آدمیت را به دستان خودشان خلق می‌کردند.
همین ها بودند که گاهی از میان‌شان نیکلای گوگول و مارکز و داستایوفسکی و ساموئل بکت و کافکا و نیچه و دورنمات، به وجود می‌آمد و ماندگار تر می‌شد، گاهی هم در همان حد نوشته‌های پنهانی و بی‌هیاهو جایی در کنج هستی خاک می‌خورد و نابود می‌شد. اما مهم همان نوشتن بود. فارغ از‌سبک شناسی‌های امروز. بی‌آداب و ترتیب جویی‌های من و ما. آنقدر نوشتند تا خودشان سبک آفریدند و دیگرانی به تقلید از سبک‌شان امروزشان را زندگی کردند.
اما امروز، ما را چه شده‌است؟ چرا از نسل ما بچه‌هایی که اینترنت به‌سان شیر مادر برایمان حیاتی‌ست، سبکی و صاحب مسلکی و لئو تولستویی و اوژن یونسکویی و چارلز دیکنزی مبعوث نمی‌شود؟ چون آفرینش از هیچ را بلد نیستیم؟ چون زیر سیل‌آب اخبار و اطلاعاتی که تزریق می‌شود در ناخودآگاه‌مان، وا داده ایم و دست‌ها را به رسم تسلیم بالا برده‌ایم؟
اگر بنای نوشتن‌مان در این کاغذک‌های بی‌جان مجازی، اطلاع رسانی به دیگران باشد که به عبث می‌پاییم، آنهم وقتی در عصر اطلاعات شناور در تک تک سوراخ‌هایِ هستی، زندگی می‌کنیم و روزمره‌مان لبریز است از خطوط خبری که از تن و بدنمان عبور می‌کند.
به جای آن، شاید اگر از خود زندگی بنویسیم بهتر باشد. دلنشین تر. مهربان‌تر. از کاستی‌های زندگی بنویسیم که عابران بخوانند و وهم نکنند که تنهایند. از دل‌شادی های بدون برنامه و بی هزینه و کوچک بنویسیم. از عاشقانه‌های آرام و موقر که بوی سیب می‌دهند. از کودکی‌های مشترک که دل‌مان را تر و تازه می‌کند. از پا نهادن‌های بی‌پروا در غارهای تاریک و ناشناخته که همیشه ممنوع بوده‌اند و پرخطر، شاید به کار کسی ‌آن‌ور دنیا بیاید. از کشف و شهودهای عوالم معنا بنویسیم شاید که از دست و پا زدن در این دیار بی‌نام و ‌نشان نجات یابیم. باید نوشت. حتی اگر به قیمت گزافی باشد که وبلاگ‌نویس بودن به‌مان تحمیل می‌کند.

روز جهانی وبلاگ است و به عنوان یک بلاگر گمنام و نوپا که روزی از روزها، شبی از سیاه شبها، نوشتن در این محیط را از سر استیصال آغاز کرد باید عرض کنم بلاگ نوشتن کار سختی‌ست. باور بفرمایید آنقدر دشواری دارد که باید جزءِ مشاغل پرخطر و طاقت فرسای دنیا لیست شود. با حق و حقوقی مکفی برای بدی آب و هوا و هزینه‌ی ایاب و ذهاب مضاعف. ترس دارد. راهش راه‌زن‌های مسلح دارد. دغدغه می‌آورد. اعتماد به نفس کاذب می‌دهد. شکست دارد. له شدن‌های پی در پی از بی‌‌مصرف فرض شدن و قضاوت شدن می‌آورد با خودش. نمایشی است کاملاً یک طرفه. تو می‌گویی و می‌گویی و می‌بافی و می‌بافی، از عادت‌های خوب و بدت، از شبی که چگونه گذراندی و روزی که با که هم‌صحبتی کردی، از خانواده‌ی عزیز تر از جانت می‌گویی، از گذشته‌های خصوصی‌ات، از ماجراها و اسرار دل خط‌ خطی‌ات، ازنقاط ضعف‌ت می‌نویسی، آینده‌ی مطلوبت را تعریف می‌کنی... اساساً، اگر فرض کنیم زمستان باشد، پالتو و پلیور و پیرهن و کمربند و شلوار و شورت و سوتین‌ات را از تن‌ات در می‌آوری و پشت ویترینی از جنس صفحه‌ی مانیتور، خودت را و ذهن و روحت را به معرض نمایش عمومی می‌گذاری. بعد رهگذرانی با چتر و دستکش و کلاه و عینک آفتابی یک دل سیر تماشایت می‌کنند و وقت رفتن، تعریفی تمجیدی پوزخندی فحش مادرو خواهری، نگاه عاقل اندر ابلهِ کودنی، تمسخری، تحکمی، ترحمی، اخ و تفی، پندی و اندرزی چیزی نثارت می‌کنند و راهشان را می‌گیرند و می‌روند. تو می‌مانی و تاثیر آن کلمات و نگاه ها و لبخند ها بر بدنت و دلت و ذهنت. نه می‌دانی، که بودند و چه می‌خواستند، نه دستت می‌رسد که جبران کنی محبت‌شان را. دست آخر هم در یک اقدام انقلابی، مزین و مفتخرت می کنند به جمیع القاب و صفات از ما بهتران، چیزهای چون دیوانه، فاحشه، مجنون آواره، گدای توجه، دریای عقده‌های فرو خورده، مازوخیست و...الی ماشاالله!
به جان خودم نباشد به جان شما، آنقدر که از این وبلاگ نویسی، روان پریشی و اضطراب و دل‌پیچه‌های بی دلیل بر سرمان آوار می‌شود از هیچ شب کنکوری و مغنی بودنی و معدن کار کردنی بر ما فشار نیامده تا امروز. اما چه کنیم که همانا مرض، همراه همیشگی ما جانداران متفکر بوده است. باشد که رستگار شویم و در روز جهانی وبلاگ کمتر از اینها پرت و پلا بگوییم.

Me, My Flower And Myself

2010-09-03T23:54:00.004+10:00

September 2010-Melb

من مسئول گلم هستم می‌دانم، می‌دانم

اما دیروز عصر، دو قدم مانده به غروب، لابه‌لای گرگ و میش... باد گلم را برد

باد بی رحم، باد بی مروتِ هرجایی؛

شاید هم گلم به میل خودش با باد رفت، شاید عاشق شده بود، شاید اهلیِ کس دیگری... نمی دانم...

حالا من مانده‌ام و مسئولیتی که هنوز تب‌اش را دارم و لرزش را؛

چه کنم با این دستهای یخ کرده و ناتوان که در آستانۀ بهار

این‌چنین خالی‌ست از گلم؟

رنگ انار

2010-09-02T23:16:00.006+10:00

کاموایی دارم از جنس افکار و رشته‌های پُرزدار‌ش

دو میل بافتنی از جنس کلمات سرکش، بی‌ملاحظه و خیره‌سر؛

شب به شب مثل مادر بزرگی گیسوبافته، عینک پیرچشمی می‌زنم و برای نوه‌های نداشته‌ام چیز می‌بافم

جلیقه‌ای از جنس هجویات اعلاء، کلاه پشمی‌ای بافته از خزعبلات رنگارنگ، شال گردنی گرم و مرغوب ازالیافِ تجربیات دیروزی... رو به شومینه‌ی چوب‌سوز، می‌بافم و می‌بافم و می‌بافم... گاهی ساده، گاهی طرحدار

طرح‌هایم معمولاً بوته جقه‌هایی هستند از دیارِ اشک‌های شبانه
هر از گاهی هم به شکل لودگی، از تبار بی‌عاری و خنده‌های پرهیاهوی بی‌دلیل
این همه نقش و نگار و گل‌بته و رنگ و لعاب... اما،
راستش نمی‌دانم چرا فقط وقتی برای بافتنی‌هایم مشتری پیدا می‌شود

که برجلیقه‌ی سرمه‌ای رنگ، طرحی ظریف از جنس دلم ببافم که تماماً به رنگ انار باشد ...

آن همه ناز و تنعم که خزان می فرمود عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

2010-09-02T13:49:00.003+10:00

اول سپتامبر 2010- ملبورن- بهار نیمه های شب از راه رسید

ما زنان شهوت‌ران بی‌حیا

2010-09-01T03:33:00.007+10:00

نوشته بودم که این دریا همین اقیانوس آرام که در این لحظه بدون شرمی و حیایی زل زده است به چشمان من اگر مرد باشد از آن مردهایی‌ست که خوش پوش و موقر است، گاهی در سکوت پیپ می‌کشد و قهوه‌ی تلخ می‌نوشد و تو هوس می‌کنی تن و بدنش را دم به دم. از آن‌هاست که خوش داری در هزارتوی نهان اندام‌ش روزی غرق شوی و دیگر بیرون نیایی...

برایم نوشته است:

«مطلبی بود در پست اخیرتان "جایی در همین نزدیکی" که باعث شد یک سئوال قدیمی در ذهن من دوباره تکرار شود.

راستش من از دوران نوجوانی که در کتاب دینی مدرسه از قول شهید مطهری نوشته شده بود که زن ها ، فقط به دنبال کسب محبت از روابطشان با جنس مخالف هستند ، برایم سئوال بود که واقعا زن ها ، شهوت ندارند یا در آنها خیلی کم است؟! اگر این طور است چرا دخترها ، برای ازدواج بی‌تابی می کنند! یا برخی از زن ها که وضع مالی چندان بدی هم ندارند ، به روابط خارج از عرف و قانون و شرع ، تن می دهند؟!
فکر کردم شاید بتوانم جواب این سئوال را از شما که من را نمی شناسید صادقانه تر دریافت کنم.

تا حالا شده ، چنین احساسی برای شما پیش بیاید؟ یعنی با دیدن یک مرد ، هوس کنید که دمی را با وی لذت و کامجویی داشته باشید؟ منظورم شهوترانی محض است همانند مردها!»

خواستم پاسخ ایمیل این دوست عزیز و محترم را با ایمیل بدهم نه آنطور که پاسخ گلوله را با گلوله می‌دهند البته، اما گفتم شاید پسندیده تر باشد کمی از این خرده روشنگری‌های مرتبط به زنانگی را در نهایت بی‌شرمی، بی عفتی و صدالبته بی عصمتی در همین‌ کوچه‌ پس کوچه‌ای که اتفاقا خانواده هم رد می‌شود، درست در ظل آفتاب روزی روشن و در حضور تمام اهل آبادی انجام دهم،‌ باشد که مقبول اذهان جستجوگر گردد.

عرض شود که بله! ما جماعت ضعیفه‌ی لچک به سر هم نوعی از انواع آدمیزاد به حساب می‌آییم و نه گونه‌ای از جلبک‌های دریایی یا قارچ‌های سمی و گیاهان هرز. به دلیل همین آدم بودن‌مان هم قاعدتاً شباهت‌های اجتناب ناپذیری داریم به انواع مذکرمان.

این جناب استاد مطهری که انوار راه راه رنگین به قبرش ببارد انشالله، نمی‌دانم از کدام قسمت فوقانی یا تحتانی کالبدش و به استناد به کدامین ادله یک چنین بیانه‌ای را آنهم با این درجه از خلوص و اطمینان برای عوام الناس صادر کرده است که تازه در قالب کتب درسی به کودکان بخت برگشته هم تزریق و تکلیف و بعضا‍ شیاف می‌شود.

واضح و مبرهن است که به لحاظ نیازهای عاطفی تفاوت چشمگیری بین دو گروه نر و ماده‌ی ما مردمان این کره‌ی خاکی وجود دارد. خب تا اینجایش راست گفته است بنده‌ی خدا که زنان به طور طبیعی( می‌تواند استثناء داشته باشد) بیشتر از هر چیز در زندگی میل به محبت دارند، هم گرفتنی هم دادنی. این نیاز به رد و بدل کردن عواطف رقیق و لطیف و گُل‌دار را می‌توان در اکثر تعامل‌های بشری خانم‌ها، خواه با نسوان دیگر، خواه با اطفال یا مردان به خوبی دید. بدیهی‌ست که یکی از بارزترین انواع رایج تراکنش(Transaction) مابین زنان و دنیای بیرونشان پدیده‌ی به غایت طبیعی، ازلی و ابدی‌ست به نام سکص. عنایت دارید که از فرط طبیعی بودن این امر در حکومت فخیمه‌ی اسلامی، لازم است محض بسته نشدن درب دهانمان با گِل و آجر و نیز پایین نیامدن فک وبلاگ بی‌زبان، کلمه‌ی مربوط به آن را به عمد با غلط املایی بنویسیم و هر بار هم کلی نوآوری به خرج دهیم در این غلط نویسی چندش‌آور توهین آمیز و مثلا بگوییم 3کص! ظاهراً آقایان محترم خودشان نود سال پیش از طریق IVF لقاح مصنوعی اسلامی بدون نزدیکی انجام داده‌اند و بدون سکص کثیف و پلید این چنین پر و پیمانه، تولید توله ها و کُره‌های متنوع و رنگ به رنگ کرده‌اند که ما خبر نداریم.

بگذریم، خون خودمان را کثیف نکنیم. نیاز یک زن به سکص بسته به گرم طبع بودن یا سرد مزاج بودن فرد درست همانطور که در مردان نیز صدق می‌کند، آدم به آدم متغیر است. شهوت هم کاملاً وجود خارجی و واقعی دارد در جماعت اناث. با این توضیح که مثل هر بخش دیگری از ذهنیات و امیال و طبیعت بشری، این وجهه از نیاز روحی و جسمی را هم می‌توان با کوشش‌ها مساعی و ممارست زیاد از همان اوان کودکی و با استفاده از روش‌های شستشوی مغزی و ایجاد یک سرزنشگر بزرگ درونی، به اندازه‌ی زیادی زیرپوستی کُشت و سرکوب کرد تا جایی که خود آن موجود بخت برگشته هم تا روز مرگ متوجه این نرم‌افزار سرکوب‌گر درونی نشود و همانطور که از مادر زاده شده، باکره از دنیا برود.

تفاوتی که بین اکثریت( و نه همه‌ی) زنان و مردان وجود دارد این است که زنان با اولین سکص‌های زندگی‌شان، دل می‌بندند چون به طور غریزی ساخته شده‌اند برای اینکه در روابط از نوع نزدیک، نیازهای نوازشی و آغوشی و تکیه‌گاهی‌شان را برطرف کنند و اگر همگام با رفع این نیاز روحی به مٱمن گرم و مهربان، نیاز جسمی‌شان به ارضای جنسی هم به زیبایی و با مهارت و شعور برآورده شود، شک نکنید که اولین گام‌های همیشه نگه داشتن‌شان در کنارتان را برداشته‌اید. باور بفرمایید جناب مستطاب مطهری مرحوم که ما زنان هم داغ می‌شویم از یک نگاه خوشایند تیزهوشانه، می‌توانیم فانتزی ذهنی داشته باشیم در مورد مردی که اندامش را، حرف زدنش را، راه رفتن مردانه‌اش را، بوی تنش را و مثلاً پیپ کشیدن گاه به گاهش در کافه‌ای دنج را دوست داریم. قابلیت آن را داریم که بخواهیم خوابیدن با مردی خوش اندام و جذاب و خوش پوش را تجربه کنیم. می‌گویید محبت؟ بله صد البته که اگر پای روابطی هم در میان باشد، میل‌مان دو چندان خواهد شد وقتی مرد قصه بداند که چگونه و کجا بی‌دلیل نازمان را بکشد و اخم کردن های پریودیک‌مان را بی‌آنکه دنبال چرایی‌اش باشد، به جان بخرد و در عوض بی حوصلگی‌های فصلی‌مان که تحویلش می‌دهیم، آغوش گرمش را بگشاید. سرشار می‌شویم وقتی بی منت و توقع برداشت محصولی، راه به راه این لب‌هایش باشند که بی دریغ بوسه های پنهانی و آشکارا بر تن و بدن و گیسوان و چشم و پیشانی و گردن و لب‌های‌مان بکارند و بی بهانه در جمع احترام‌مان کنند طوری که حس خاص بودن به‌مان ببخشند یا به قول این انگلوساکسون‌های انگلیسی زبان حرام‌زاده Make You Feel Special مان کنند دائم حتی اگر واقعا اسپشیال نباشیم که نیستیم.

اما مردان، باز هم به دلیل نوع ساختار طبیعی‌شان، توانایی بهتری در جدا کردن سکص از احساسات و دلبستگی را دارند و به همین دلیل است که می‌توانند با زنان بی‌شماری بخوابند و فردایش بی آنکه پشت سرشان را نگاه کنند برای همیشه بزنند به جاده‌ی رفتن. اما همین کلی گویی در مورد مردان هم استثنائات نه چندان کمی دارد. به شخصه می‌شناسم مردانی را که به همان سبک و سیاق ما ضعیفه‌گان کوچک استخوان، حالا با کمی آب و روغن کمتر یا بیشتر، ترجیح می‌دهند با کسی هم‌خواب و هم‌رخت خواب و هم‌لب و هم‌نگاه و هم بدن شوند که برای‌شان حس‌های مطبوع دارد و علاقه و باقی قضایا.

به گمانم این‌ها همان چیزهایی هستند که دین فروشانی که در شهر داعیه‌ی فروش معجزه‌ای به اسم راه و روش زندگی را دارند و چوب حراج به دست از مزایای دین‌شان می‌گویند، تحت عنوان " زنان از سکص تنها محبتش را لازم دارند و اگر هم با مردی که شوهرشان است می‌خوابند فقط محض کسب محبت ا‌ست و ارضای نیاز جنسی همسر و لاغیر " به خورد مردمان خریدار و رهگذران بیچاره می‌دهند.

باور بفرمایید اگر سکص بین دو پارتنر هم فاز به لحاظ گرم مزاجی، ساختار اندام و درک اصول سکص، همراه شود با هارمونی زیبایی از دوست داشتن، میل به لذت متقابل و حتی همگنی فکری، معجونی به دستتان خواهد داد شراب گونه، حاوی میوه‌های بهشتی که شما را غرق در موسیقی و آواز و نور و عطر و گل و رنگ به اوج ملکوت اعلی می‌رساند. البته اگر خمینی کبیر آنطور که می‌گویند بعد از مرگش به ملکوت اعلی پیوست، آنجا نباشد. وگرنه که کوفت‌تان خواهد شد پرواز و سبکبالی در آن حوالی!

آه می بینم ، می بینم ...تو به اندازۀ تنهایی من خوشبختی

2010-08-31T12:25:00.003+10:00

August 2010- Pouring Rain- Cardigan Street Melbourne

کاملتر بگویم

2010-08-30T12:27:00.001+10:00

در خنده‌هایت گریه‌ای هست که نمی‌دانم چیست

در ماندنت رفتنی هست که امانم را می‌بُرد

در آوازت سکوتی‌ هست که ناشنوایم کرده

در نوازش‌ت خشمی هست که مدام شلاقم می‌زند

کامل‌تر بگویم،

در بودنت نبودنی هست که...

نیک ناز

آبرو می‌رود ای ابر خطاپوش ببار که به ديوان عمل نامه سياه آمده‌ايم

2010-08-29T20:24:00.004+10:00

29 August- Beach Road- Melbourne

هر دم............................تازه‌تر از تازه‌تری می‌رسد

2010-08-28T16:34:00.008+10:00

این دخترک در همان دهۀ مزخرفی از یک‌هزار و سیصد و اندی سال سپری شده در تقویم خاک گرفته‌ی شمسی به دنیا آمده که من هم که شما هم که باقی نفرین‌شدگان هم. هفت هشت نه سالی هست که می‌شناسم‌ش. او هم از بخت بد یا خوب یا نمی‌دانم چه جور دیگری از بخت که شور می‌تواند باشد یا نگون یا حتی خجسته، به مانند باقی دوستانم مهندس است. زندگی‌اش را این روزها در جایی یخ‌زده و دلگیر و پرت و پلا در سوئد می‌گذراند. آن بالای بالا نزدیکی‌های خرس‌های سفید و زبان نفهم قطب شمال. من هم که حتماً می‌دانید این پایین پایین نزدیک پنگوئن های خنگ و خل قطب جنوب. این وسط،‌ بین من و دوستانم در دوردست‌ها چیزی هست به اسم اینترنت که من تمام ساعات غیر از خوابم را درونش دست و پا می‌زنم. طبیعتاً‌ او هم! و به احتمال بسیار زیاد شما هم. این قضیه خیلی هم ربطی به مهندس بودن یا نبودنمان ندارد. جسم‌مان را در مجاز دنیا می‌گذاریم و با جان‌مان چهار چنگولی شیرجه می‌زنیم در روزگاری که به طرز وقیحی مجازی‌ست. مجاز را که می‌دانید؟ یعنی اصلاً نیست ولی ما انگار می‌کنیم که هست.
بگذریم. با این دوست گرامی گاهی مماس می‌شویم از طریق خطوط تلفن و اینترنت. در ایران لیسانس داشت. چند سال پیش محض نبودن در ایران به هزار و یازده دلیل مختلف،‌ راهی غربت شد البته به مدد ویزای تحصیلی و اینکه کسب علم و دانش در سرزمین‌های اسکاندیناوی ظاهراً محض رضای خداست و بی‌شهریه، اینکه صلوات هم باید بفرستید که تحصیل‌تان پاک باشد را نمی‌دانم. از آن روزی که رفت دو سال گذشت و فوق لیسانس گرفت. خیلی هم عالی. اما اینطور که نمی‌شد، کار پیدا نمی‌کرد. آنها هم که درست است سیستم آموزشی صلواتی دارند اما قطعاً نذر سفره بی‌بی نور یا حضرت عباس نکرده‌اند که از هر ننه قمری که از کشورش می‌آید و کار و بار هم ندارد مراقبت و تیمارداری کنند. طبیعی‌ست که باید برمی‌گشت ایران. چه کند چه نکند؟ فوق لیسانس دوم را شروع کرد. دو سال دیگراز همان عمری که کلید آغازش در دهه سیاه پنجاه خورده بود به جستن دانشی به درد نخور گذشت. تا الان یک لیسانس از ایران و دو فوق لیسانس از دارقوزآباد سوئد را که مجموعشان به تف خدا هم نمی‌ارزد بر روی تاقچه‌ی عادت کنار شمعدانی‌های گل قرمز ردیف کرده‌ست. چند ماهی دنبال کار گشت نشد که نشد. باز گفته‌اند که باید کشور را ترک کند. عین حرفهایش با فرض اینکه به دست عوامل ناشناس سایبری تحریف نشده باشند وقت عبور از لالوی کوچه باغ های اینترنت این بود که " با وکیل صحبت کرده‌ام می‌گوید یا ازدواج با یک سوئدی یا ادامه‌ی تحصیل... ازدواج با این زردنبو‌های یخ‌زده‌ی نکبت که محال است می‌ماند ادامه تحصیل. اینبار یا باید یک لیسانس جدید را شروع کنم اگر بگذارند یا به فکر دکترا باشم". گفتم البته به جز اینها فوق لیسانس سوم هم گزینه جالبی‌ست. اصلا مگر نیاکان ما نمی‌گفتند تا سه نشود انگار بازی آغاز نشده است یا چیزی با همین مضمون. خب می‌شود تا سه بروی شاید زندگی واقعی قرار است تازه از آنجا رخ بنماید و شروع شود. جفتمان خندیدیم. از همان خنده‌های بی صدایی که در فضای مجازی انواع و اقسام مسنجر ها گم می‌شود. همان غش‌غش خنده هایی که تو از اینور کبود می‌شوی در سکوت، او هم از آن‌ور. تو در شب او در صبح. البته دلتان خوش است که باهم می‌خندید، همزمان آنهم به روزگار. خنده‌ای تلخ...گس. زبان هردوی‌مان گس شد.
سفره پاره‌پوره و چهل تکه‌ی دلش را همان جا باز کرد یکهو... می‌گوید از سوئد همانقدر بدش می‌آید که از سوسک قهوه‌ای بالدار. شما نمی‌شناسیدش اما من می‌دانم که سوسک برایش حکم اضطراب مرگ را داشت. می‌گوید چند سال است که روزمره‌اش را هم‌پیاله است با یک بغض بزرگ که نه قورت می‌شود داد نه بالا می‌شود آورد. همراه‌ترین هم‌دم و رفیقش افسردگی‌ست، خودش می‌گوید. همیشه از سوز وسرما و برف تهران فراری بود، از آن تیره جاندارانی‌ست که حیاتش در مناطق حاره و استوا شکوفا می‌شود و گل می‌دهد، بالعکس در سرمای دی‌ماه ذره ذره می‌میرد. حالا همین موجود شکننده تا کمر در برف می‌رود و تنش مدام از سرما کبود می‌شود اما باز هم راضی نیست به ایران برگردد. این یک تبعید است از نوع خودخواسته‌اش. درست. اما می‌خواهم بدانم پشت پرده‌ی این انتخاب های دردناک چه چیز نهفته است، اصلاً می‌پرسیم این سالهای از دست رفته‌ی جوانی و توانایی و غرور و لذت را کجا و چگونه قرار است جبران کنیم یا باز پس بگیریم و از نو، آن‌جور که خوشایند و دلنشین و درخور جوانی‌ست زندگی کنیم؟ چه شد که ما امروز شبیه طاعون زدگانی هستیم که از ترس شیوع بیماری سیاه ویرانگر، گروه گروه از زمین های آبا اجدادی‌مان می‌گریزیم و تن به این همه بی‌برنامه‌گی و بطالت در زندگی می‌دهیم؟
تهی بودن از شادمانی هم حدی دارد. این فراری بودن از وطن میراث بهمن ماه 57 است که این روزها بزرگ شده و مثل خوره جان هم نسلی‌های‌مان را به خوردن نشسته است، یا چه؟

دیروز از دوستی که برای سفری تحقیقاتی/ تفریحی قصد چند کشور آسیایی از جمله کامبوج، لائوس و ویتنام را کرده بود شنیدم، ویتنام دیگر به ایرانی‌ها ویزا نمیدهد...دوست دارید اقدام کنید و محض خنده یک مهر ریجکت هم از کشور ویتنام در پاسپورت ایرانی پرعزت و اعتبارتان به یادگار دریافت کنید تا کلکسیون مُهرهای رد ویزایتان پربرکت شود... این روزها را باید نوشت، باید به خاطر سپرد سالها و فصل‌های سراسر زمستانی ما جوانان ایران زمین را...

باد، باد کولی

2010-08-27T10:03:00.002+10:00

August 2010-Melbourne

جایی در همین نزدیکی

2010-08-26T16:27:00.003+10:00

همین الان که تلق تلق، حرف به حرف این‌ تن سفید صفحه رو سیاه می‌کنم و خیره به صفحه مانیتور هرازگاهی بک اسپیس-زنان و نُچ نُچ گویان از نو می‌نویسم، درست همین الان، روبروی دریا نشسته‌ام. جای‌تان خالی نمی‌گویم تا دچار تعارفات شاه‌عبدالعظیمی مرسوم نشده باشیم و زلال و صادقانه سخن بگوییم. من که شما را نمی‌شناسم شما هم من را. پس نه جای من آنجا پیش دل و دیده و اندام و بالای شما خالی‌ست نه جای شما جنب دل من. بیایید کمی روراست‌تر باشیم این روزها. با خودمان با مردمان.

اقیانوس آرام را می‌گفتم که چشم در چشم من همین روبرو نشسته است. حقیقتش اگر زن است، زن لوند خوش عشوه‌ و خوش لعابی‌ست این دریا که در این لحظه ترکیبی از سبزآبی، نیلی، فیروزه‌ای و سرمه‌ای رنگ پوشیده و بی‌خیال دل من و شما، دلبری ها می‌کند بی‌انصاف. برهنه. بدون موج. آرام و متین. اگر هم مرد است که از آن مردهای خوش‌پوش و موقری‌ست که گاهی در سکوت پیپ می‌کشد و قهوه‌ی تلخی می‌نوشد و تو، بدنش را هوس می‌کنی دم به دم. از آنها که خوش داری غرق شوی در هزارتوی نهان اندام لعنتی‌اش و دیگر بیرون نیایی...امروز آسمان بالای سرمان در این شهر از همان ابرهای سفید گرد وقلنبه‌ای دارد که شبیه گوسفندهای پشمالوی فرفری مرینوس هستند و گله‌‌شان بی‌هدف در دشت سبز اینور‌آنور می‌رود. از این مدل ابرها را در کارتون های بچه های زیر 3 سال زیاد می‌توان دید. حتماً در روانشناسی کودکان ابرهای سفید گول گولی نمادی از آرامش و لطافت یا چیزی از این دست به حساب می‌آید و ما سرمان نمی‌شود...حتماً. ظهر آفتابی پنجشنبه روزی‌ست و من با هزار ترفند امروز را خانه مانده‌ام صرف اینکه مانده باشم و دیگر هیچ. بهار در این سوی زمین نم نمک دارد دامن رنگ رنگش را پهن می‌کند. آفتاب شفافی یک لمه خودش را بر زمین انداخته است،‌ تنبل تنبل. کایت بزرگ آبی رنگی هم در افق دریا بالا و پایین می‌شود، این یعنی یک نفر دارد آن دوردست‌ها، جایی بین ساحل و میانه آب، وصل به یک کایت و از آن‌ور هم یک قایق، معلق در هوا، پاراسیلینگ کنان، خوش و خندان آسمان دریا را در می‌نوردد و صفا می‌کند. خودش هم نمی‌داند که چه بی منت، به منظره‌ی امروز من یک عنصر بشری شادمان بخشیده است. دمت گرم! آهای آدمی که آن دوردورها لذت می‌بری و زندگی را می‌بلعی.

2010-08-25T19:15:00.002+10:00

من همان آکاردئون‌نواز دوره گرد نابینایی هستم

که روز رفتنت

به کوچه‌ها گریخت

و دیگر برنگشت

فقط خبر آوردند که صبح روز بعد

زنده زنده هر دو چشمش را اهداء کرد

تا نبیند

دنیای بی تو را

!A Quiet Evolution....BANG

2010-08-25T10:11:00.008+10:00

Panoramic view- August 2010 Melbourne

A Quiet Evolution...Three

2010-08-25T10:04:00.006+10:00

View Three-Dusk in Horizon-August 2010 Melbourne

A Quiet Evolution..Two

2010-08-25T10:02:00.005+10:00

View Two-Dusk in Horizon-August 2010 Melbourne

A Quiet Evolution.One

2010-08-25T10:00:00.006+10:00

View One-Dusk in Horizon-August 2010 Melbourne

2010-08-24T13:16:00.006+10:00

Last night 9:20 - Photo taken from my apartment

بویی که دیروز مرا خراب و وحشی و دیوانه کرد را در کلمات بی بو و حقیر می چپانم و اینجا می نشانم تا یادم بماند «فقط غیرممکن، غیرممکن است». 6:30 عصر بود. آسمان دچار شفق شده بود همان سرخی بعد از غروب که همه در محضرش چه بغض ها نکرده ایم و چه اشکها نریخته ایم . ابرهای نا منظم و تیره باعجله اما بی چراغ قرمز در تردد بودند و مدام در هم می پیچیدند. همین دیشب را می گویم. خسته با سردردی مِلو، موقر و متشخص ازآنها که آمدنش با خودش است و رفتنش با خدا از در اصلی دانشگاه بیرون زدم. حجمی ازیک بوی آشنای صدساله اما غریب در این سرزمین آنچنان همۀ حواس داشته و نداشته ام را تسخیر کرد که پاهایم بی ارادۀ من، خیره سرانه از رفتن ایستادند...قطره های درشت باران یکی در میان بر کفشهایم، زمین آسفالت شده، برگ بتۀ تازه گل کردۀ کنار دستم و پوست خستۀ صورتم میزد و... خدای من! بوی خاک باران خورده به وفور در هوا پخش بود. ای وای...ای وای که چه بگویم، چه بنویسم ، کجا فریاد بزنم و با کدام زبان بسرایم از حال من در آن مراسم شعر و ترانه خوانی باران مست و بوی خاک و پرندگان خوش آواز. چگونه بگویم حکایت دل و دین از دست رفته ام را در آن لحظات رخوتناک سُکرآور که خاک غربت بوی باران خوردگیه خاک خانه را میداد...

کِی شود این روانِ من ساکن... این چنین ساکنِ روان که منم

2010-08-23T21:56:00.004+10:00

August 2010- Union Street- Melb

2010-08-23T09:56:00.004+10:00

Sunday 22nd Aug-East Melb

Fly to the Blue sky

No Matter how high

Just fly...

Certified Copy

2010-08-22T20:38:00.020+10:00

حقیقت. انصافاً که کلمه‌ی غریبی‌ست. بین من و سارا در حضور جیسون ماجرایی اتفاق می‌افتد. من ماجرا را برای استیون شرح می‌دهم. به زعم خودم مو به مو. حرف به حرف. خنده به خنده. تمام که شد چشم‌های سارا گردِ گرد اند! شک می‌کنم شاید پرگاری رسم‌شان کرده باشد...اما نه، تعجب کرده است. شروع می‌کند به روایت کردن همان ماجرا و قسم می‌خورد که هر‌آنچه گفته و شنیده و دیده و چشیده و خندیده و حس کرده و ...همه را الف تا یِ... از A تا Z تعریف کند، فریم به فریم، بیت به بیتِ ماجرا را. می‌گوید. حالا چشمان من دایره شده‌اند. سایه‌ی تعداد زیادی علامت تعجب را بالای سر خودم روی دیوار روبه رو می‌بینم.

از جیسون می‌خواهیم تا او تعریف کند. او هم با جزییات می‌گوید. یا عیسی مسیح، یا ایوب نبی، یا مریم مقدس، یا فاطمه زهرا، یا محمد رسول‌الله،‌ یا یوحنای مقدس، یا قمربنی هاشم، یا مادر ترزا، یا خمینی کبیر..اصلاً جلل الخالق، کاملاً داستان دیگری تعریف کرد این استاد جیسون!
سه نفر. یک ماجرا در یک مقطع زمانی در یک مکان. سه روایت کلامیِ اساساً‌ متفاوت. اگر بنا بود داستان را نقاشی کنیم یا فیلمی بر اساسش بسازیم قطعاً سه اثر بی‌ربط تولید می‌کردیم. اما این ترسناک است. حقیقت کجا گم شد؟ اصلاً حقیقت چه بود که حالا گم شده باشد یا پیدا؟ اصل قصه‌ی آن روز ما سه آدم زنده کدام یک از این حکایتها بودند. اگر بگوییم هر سه روایت اصالت دارند چقدر به بی‌راهه رفته‌ایم چند مایل چند کیلومتر؟ غیر از این است که حقیقت داستان برای من همان است که از محفظه‌ی چشمان سیاهم دیدم، همان صداهایی‌ست که کلمه و کنایه و شوخی و جدی و غم و خنده بر شان سوار بودند و به گوش من شنیده شدند، همان ترشحات مغزی‌ست که تلخ یا شیرین در بدن من تولید شدند و از مجموع ماجرا حس‌های خوب یا بد در من ایجاد کردند؟ بالا بروید پایین بیاید هم باز برای من داستان آن‌طوری اتفاق افتاد و درک شد که خودم دیدم خودم لمس کردم. برای سارا همان جور که خودش حس کرد و برای جیسون هم...

پس حقیقت یک اتفاق سه چیز است. اگر هفت نفر بودیم در آنروز، آنوقت حقیقت همان اتفاق، همان لحظات با هم نشستن‌مان و گفت و شنفت‌مان هفت چیز مختلف می بود، درست مثل ترشی هفت بیجار!

×××××××××××

در حیرت این چهره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی چند وجهی و نا مشخص از زندگی و حقیقت ارتباط مردمان بودم که به اولین اکران رسمی فیلم عباس خان کیارستمی به نام Certified Copy با ترجمه‌‌ي کپی برابر اصل رفتم.

صحنه‌ی آغازین فیلم، جلسه‌ ایست که درآن مرد ریشوی نیمه چاق به زبان ایتالیایی از نویسنده‌ی معروفی به نام جیمز میلر که مردی‌ست میان سال لاغر، بلند قد، با موهای جوگندمی دوست داشتنی، ته ریش، خوش تیپ(حتی می‌توانم با اطمینان بگویم خوش‌بو) و صد البته صاحب نگاهی گیرا و باهوش که شوخی‌های خوبی هم بلد است دعوت می‌کند تا به زبان خودش که انگلیسی‌ست در مورد کتاب جدیدش به نام کپی برابر اصل سخنی براند و نکته هایی بگوید...

معتقد است:
در هنر رئال، اصل اثر هیچ برتری واقعی‌ای نسبت به نسخه‌های بازسازی شده بعدی ندارد. درست است که مونالیزا یا داوود ِ میکل‌آنژ یک بار، روزی، جایی، به دست مردی یا زنی هنرمند برای اولین‌بار زاده شدند. اما قاعدتاً کپی‌های موجود هم باید به همان اندازه با ارزش و قابل تمجید باشند چون همگی تصاویر و انعکاساتی از یک حقیقت(یک چهره، یک طبیعت) واحد تلقی می‌شوند که در زمانی دور تر به دست آدمهایی متفاوت با حس‌هایی رنگارنگ و گونه گون خلق شده‌اند. به عبارتی چیزی به اسم اصل مفهوم حقیقی ندارد و این اشتباه جوامع‌ است که نسخه‌ی اصل هر قطعه هنری را بسیار پر رنگ تر و ارزشمند‌تر از نسخه‌ی کپی برآورد می کنند.

مکان-جشنواره بین المللی فیلم ملبورن. فیلم Certified Copy اثر عباس کیارستمی
نقش زن- بانو ژولیت بینوش( برنده جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره کن فرانسه2010)
نقش مرد نویسنده- ویلیام شیمل

ساعت 2:30 بعد از ظهر یکشنبه، سالن مملو از جمعیت بود. بلیط ها از دو هفته‌ی قبل تماماً فروخته شده بودند.

رنگ‌ها. کادر تصاویر. ترکیب بندی اجزاء و آدم‌ها. بازی‌های نور و سایه و نیم سایه . جاده‌ی شیب‌دار، مجسمه سفید، فواره‌های پر سر و صدا، زن و مرد پیر فرانسوی‌زبان، پله های کلیسا، شراب عصرگاهی، کودکان ساقدوش، رقص عروس، گل‌های بنفش و سفید، رژ و گوشواره‌های قرمز، فریم چوبی پنجره، نگاه‌های جاری ،موسیقی‌های راه دور، صدای دخترکی خندان، عکس مردم در شیشه‌ی مغازه و ماشین، خانه‌های شخصیت‌دار، کوچه‌های سنگی و پُرگل، سنگ فرش‌های خیس، دیوارهای قدیمی و با هویت، زن کافه‌دارپرحرف، قهوه‌‌‌‌ي کاپوچینو و کف رویش که بر لبان قرمز می‌نشیند، ساعت بزرگ شهر، گیاهان خود‌رو و رونده، جزئیات و کلیات معطر عناصر شهری. انعکاس آهنگین نور و نگاه و لبخند. و باز هم رنگ‌های تمام نشدنی‌ِ لعنتیه خوب... بی‌نظیر بودند اینها که گفتم. احساس می‌کردم قاب های متعددی از نقاشی یا عکسهای هنری را دنبال هم نگاه می‌کنم و هم زمان مکالماتی بر سرشان می‌شنوم. گاهی اینقدر در این تصاویر فرو می‌رفتم که دیالوگ را گم می‌کردم یا شاید هم دیالوگ مرا نادیده می‌گرفت. به هرصورت،‌ فضای بصری، شنوایی‌ام را فلج می‌کرد گاهی.

یک زن یک مرد. همین. نسبت‌شان را نمی‌دانم. ابتدای فیلم نمی‌دانستم. هنوز هم نمی‌دانم! شاید 15 سال از ازدواجشان می‌گذشت... شاید هم این فیلم روایتِ اولین دیدارشان بود برای ازدواجی که قرار است 15 سال طول بکشد، باور کنید نمی‌دانم. نه من فهمیدم نه دیگرانی که فیلم را دیدند. تعلیق مهربانی از اول تا آخر قصه جاری بود. مکالمات بین این زن و مرد در مورد زندگی، عشق، مرگ، سادگی، حس و فلسفه به سه زبان انگلیسی، فرانسه و ایتالیایی انجام می‌شد. اصلاٌ این سه زبان تار و پود اجتناب ناپذیر فیلم بودند. در بک گراند کسی ایتالیایی حرف می‌زد، زیر نویس انگلیسی می‌نوشت، زن در گوش مرد فرانسوی پچ پچ می‌کرد و مرد انگلیسی جواب می‌داد. و این نقش‌ها با ظرافت خاصی جابه جا می‌شدند. رُل هر دو بازیگر،‌ تعریف شخصیتی‌شان، نوع ارتباطشان، گذشته‌شان، آینده‌شان و حتی نگاه‌شان ظرف 106 دقیقه با ظرافت و پیچیدگی باورنکردنی‌ای دچار تغییرات اساسی شد. کل داستان، بازی‌ها، لوکیشن ها و دیالوگ‌ها جلوی چشمان من و همه‌ی ما تماشاگران مبهوت دچار تکامل و بلوغ شدند. انگار در 106 دانه دقیقه‌ی ناقابل، جریان سیال یک زندگی 15 ساله را بین دو آدم غریبه از ابتدای جوانی و خامی تا انتهای رشد و تعالی شاهد بودیم، آنقدر حرفه‌ای و نرم که حتی نفهمیدیم از کجا و کی این تغییرات وارد این زن و مرد شدند.

کیارستمی را دوست می‌دارم چون اندیشه را برای سفره‌‌ی ریخت و پاش شده‌ی مغزم به ارمغان می‌آورد. و من هنوز نمی‌دانم حقیقت یک داستان یک رابطه یک نگاه کدام است. آنکه من دیده‌ام یا تو یا او...خوب می‌دانم که نمی‌دانم.

× اسم اصلی فیلم به زبان فرانسه است که می‌شود Copie conforme

هستم

2010-08-22T05:21:00.002+10:00

دستم به نوشتن نمی‌رفت

دلم اما پرپر می‌زد

در نشستی شبانه، ریش سفیدی کردم و دستم را با دلم آشتی دادم

حالا دلم می‌گوید و انگشتانم می‌نویسند. بی‌تحریف بی کم و کاست.

اگر دلت دست نوشته های دلم را می پسندد، مرا ورق بزن و واژه هایم را بخوان.

اگر نه، ما که از ایرانی بودن مهمان‌نواز بودنش را فقط به ارث برده‌ایم؛

پس بی‌پرده می‌نویسم قدمت روی چشم. مهمانم باش و دیوارهای خانه ام را به روایت عکس تماشا کن؛

زمستان‌ها خانه‌ام گرم است، چای هم دارم در قوری دسته چوبی سفید و لاجوردی درکنار شمعی قرمز با بوی تمشک وحشی...و دلم را که هوایی‌ست غالباً و راستش را بخواهید دیگر... هیچ!

سلام

هر چه دیوار از جا خواهم برکند...پای هر پنجره ای پنجره ای پنجره ای شعری خواهم خواند هر کلاغی را... کاجی خواهم داد

2010-08-19T12:23:00.008+10:00

August 2010 -Melbourne Uni

من گم شده ام مرا مجویید با گم شدگان سخن مگویید

2010-08-18T11:40:00.002+10:00

من گم شده ام

لطفی کن

مرامی به خرج بده

در این بازار مکارۀ بی سرو ته، دنبالم بگرد

اگر پیدایم کردی

مال خودت

وگرنه...

2010-08-17T15:19:00.001+10:00

حالا که اینطور شد

من به فردا می روم

و تو را در امروز تنها می گذارم

نسبت مان میشود این گونه که:

تو همیشه دیروز منی

پس گذشته ای؛

دیگر می دانم، بلدم، سالهاست آموخته ام که چگونه غصۀ گذشته ها را نخورم

اما من، فردای تو هستم

دست نیافتنی ترین خواستۀ امروزت

تو چی؟ بلدی چطور با اندوهِ آرزوهای در نطفه خفه شده سر کنی؟

خداحافظ گذشتۀ نه چندان دورِ من.

SydneyNewYear2010---PartThree

2010-08-17T13:52:00.003+10:00

Count Down-Bang!

SydneyNewYear2010--PartTwo

2010-08-17T13:12:00.003+10:00

Harbor Bridge-Few hours before the midnight

SydneyNewYear2010-PartOne

2010-08-17T11:13:00.005+10:00

Midnight-New year firework

2010-08-16T12:02:00.012+10:00

خيز و بالا بنما ای بت شيرين حرکات... کز سر جان و جهان دست فشان... برخيزم

نگاهم به تاروپود شكننده ساقه چسبيده بود- 16 آگوست 2010

Claude Monet (1840-1926) Founder of French Impressionism

2010-08-15T20:20:00.008+10:00

European Masters Exhibition Melbourne 2010

--------------------------------------------------------

عکاسی دزدانه، بی فلاش

هرگونه عکاسی در این مکان اکیداً ممنوع است